Gent,
24
september
2005. Beste allemaal! De bouwvergunning is erdoor! Dat is een maand eerder dan de drie maanden die er normaal voor staan. Oorzaak: het was een bijzonder project. Zoals de meesten van jullie al weten, hopen we samen met dochter Laniëlle en haar man Wim een gezamenlijke woning te gaan bouwen waarbij wij de onderverdieping zullen gaan bewonen en zij met de kinderen boven. Bij de vergunning-aanvraag werd er in eerste instantie wat moeilijk gedaan omdat het beschouwd werd als een soort van flatgebouw! Maar toen ze begrepen dat het ging om inwoning van ouders bij kinderen, werd het plotseling een bijzonder project dat paste in het huidige "kangoeroe-wonen" beleid dat ook in België opgang doet! Ja, er is in een korte tijd heel wat veranderd. Schreven we aan het begin van het jaar nog dat we nog niet veel verder waren gekomen dan een vaag idee dat we ooit nog eens naar Gent zouden gaan verhuizen om wat dichter bij Laniëlle en Wim en de kinderen te kunnen wonen, nu wonen we hier alweer twee maanden bij hen in! Wat is er allemaal gebeurd? Al geruime tijd hadden Laniëlle en Wim het verlangen naar een huis met een tuintje zodat de kinderen ook gemakkelijk buiten konden spelen. Ze wonen in een volksbuurt en hun huis heeft geen tuin of buitenplaatsje. "Jullie zouden met je ouders eigenlijk bij ons in de buurt moeten kunnen komen wonen!" zei een goede kennis van Laniëlle en Wim eind januari toen ze hoorden van ons idee om naar Gent te komen. "Maar hier is niets te koop." Hij woont met zijn gezin in Mariakerke, een buurtschap aan de rand van Gent. Nu lag daar wel een mooi stukje grond waar eventueel een huis op gebouwd zou kunnen worden, maar dat behoorde aan een familie die het gebruikte als speelterrein voor de kinderen toen ze nog klein waren. Er stond een tuinhuisje op en er was een pomp. Het lag ideaal: bijna aan het eind van een weggetje dat uitloopt op een wandel- en fietspaadje door een stukje bos. Maar jammer genoeg niet te koop. Laat nu die goede kennis nog geen week later opbellen dat dat stukje grond te koop was! Er stond een bord aan de weg met een telefoonnummer. Je begrijpt dat Laniëlle meteen bij ons aan de telefoon hing. "Ik heb het nummer gebeld dat op het bord stond en we moeten een bod uitbrengen!" Het bedrag dat we voorstelden was natuurlijk veel te laag, maar op één of andere manier had het in dat eerste gesprek van Laniëlle met de eigenaar geklikt en konden we het kopen voor het minimumbedrag dat ze ervoor wilden hebben. Dat hebben we toen maar gedaan. "The point of no return" was gepasseerd. Begin februari ons huis dus in de aanbieding gezet! Website gemaakt met foto's en een heel verhaal hoe goed het wel was om in Finsterwolde te komen wonen (http://baarsen.com/huistekoop), advertenties geplaatst in Visie, het Nederlands Dagblad en in het Reformatorisch Dagblad, maar zonder respons. Ondertussen drong de gedachte zich aan ons op dat onze aanwezigheid in Finsterwolde in de dertien jaar dat we er hadden gewoond eigenlijk maar weinig geestelijke vrucht had opgeleverd. Zou ons getuigenis door ons vertrek nu als een nachtkaarsje uitgaan? Die gedachte leek ons onverteerbaar. We hadden op dat moment eigenlijk maar één belang voor ogen: de verkoop van ons huis. Natuurlijk wel aan christelijke mensen als het even kon. Maar wat was Gods belang eigenlijk!? Dat er een geestelijke doorbraak zou komen in Finsterwolde en omgeving natuurlijk. Daar heb je niet alleen christelijke mensen voor nodig, maar christelijke mensen met visie! Onze gedachten gingen toen uit naar een aantal positieve jonge gezinnen die we hadden leren kennen op de gezinsweekends waar we jaren lang bij betrokken waren geweest. Laten we die eens polsen, wie weet... Het eerste stel dat we belden, zag het meteen zitten. Maar bij nader inzien was het qua financiën en werk voor hen toch geen haalbare kaart. Maar dit was wel de juiste golflengte: een jong stel gewone mensen met een gewone baan maar vooral met een brandend hart voor de Oost Groningers die door alles wat er in het verleden was gebeurd er geen idee van hadden wie God en Jezus voor ze zouden kunnen zijn. Mij zagen ze daar toch nog als een soort halve EO-dominee die je een beetje op afstand moest houden. Maar zij zouden zonder dat etiket kunnen beginnen en dan door kunnen gaan waar wij moesten ophouden. Maart en Marja van der Meij uit Katwijk was het tweede stel dat we belden. "Waarom bel je òns?!" was het eerste wat ze uitbrachten. Ze waren net op een punt in hun leven gekomen dat ze aan het bidden waren voor een nieuwe uitdaging en ons telefoontje kwam bij hen over als een gebedsverhoring. "We komen Goede Vrijdag kijken en blijven één of twee nachtjes!" Die Goede Vrijdag was er ‘s avonds een samenkomst in een pas gestichte gemeente in Veendam waar ze graag heen wilden. Natuurlijk gingen we mee. Er werd avondmaal gevierd en als nieuwkomers moesten we even vertellen wie we waren en waar we vandaan kwamen. Na afloop kwam degene die de zangleiding had gedaan op me af. "Het is heel bijzonder dat je hier bent!" zei ze en ze vertelde dat ze de vouw was van Albert de Roos en dat ze er juist die middag nog met elkaar over hadden gehad dat hij contact met me op moest nemen. Ik begreep niet precies waarover, maar gaf haar ons telefoonnummer. "Laat hem maar een keer bellen voor een afspraak!" zei ik. Nu had ik Albert een paar jaar daarvoor al eens ontmoet op een mannenontbijt, en we waren elkaar niet lang daarna op de nationale gebedsdag weer tegengekomen toen we aanschoven aan hetzelfde tafeltje. Hij was betrokken bij het stichten van een dochtergemeente in Veendam van de Vrije Baptisten uit Groningen. Ik had toen net het boek gelezen van Simson: "Huizen die de wereld veranderen" en vertelde hem daar iets over. Het kaartje met de schrijver en titel van het boek dat ik hem gaf, stopte hij in zijn zak met de belofte het een keer te gaan lezen. Maar daar dacht ik al niet meer aan. Thuis gekomen kregen we het met onze gasten nog even over die ontmoeting en dachten dat het toch wel leuk zou zijn wanneer ook zij met hem kennis zouden kunnen maken in verband met hun eventuele komst naar Oost-Groningen! Dat wilde hij wel zei hij toen we hem belden en maakten een afspraak voor de avond daarop. Toen hij die avond bij ons kwam, vertelde hij zijn verhaal. "Weet je nog dat je me een kaartje gaf met de titel van een boek?" Nou, dat kaartje was hij daarna wel -tig keer tegen gekomen zei hij, maar het kwam er maar niet van het te kopen en te lezen. Totdat hij een keer ernstig ziek werd en een soort van openbaring kreeg dat er in de dorpen van Oost Groningen weer levende gemeenten zouden ontstaan. Alleen had hij er geen idee van hoe dat zou moeten, want als er iets is waar ze in Oost Groningen allergisch voor zijn, dan is het wel de kerk. Toen herinnerde hij zich het kaartje met de titel van het boek. Hij kocht het om het in de vakantie te lezen en... het kwartje viel! Zo zou het inderdaad kunnen gebeuren: vriendschap sluiten met de mensen die de Heer op je pad bracht, gewoon als gezinnen thuis bij elkaar komen, samen eten, met elkaar praten over wezenlijke dingen en dan met elkaar gaan ervaren dat de Heer erbij is. En er dan geen samenkomst van maken in een zaaltje, maar gewoon in huis zo doorgaan. En als de huiskamer te klein wordt er gewoon meer groepen van maken bij anderen thuis. Maart en Marja kenden het boek ook en zagen dit helemaal zitten. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat hun toekomst in Finsterwolde zou liggen, keerden ze de dag daarop naar Katwijk terug. Het vinden van een baan zou voor Maart de bevestiging zijn dat dat inderdaad het geval was. Als vrachtwagenchauffeur was hij een paar jaar geleden omgeschoold tot onderwijzer en had anderhalf jaar ervaring in het bijzondere onderwijs. Maar al heel gauw werd het hem duidelijk dat je er als onderwijzer de eerstvolgende jaren niet op hoefde te rekenen aan de bak te komen: in de wijde omgeving was een groot overschot aan onderwijzend personeel. Een goede vriend van ons die ook in het lager onderwijs werkzaam is, maakte kennis met de Katwijkers en kwam met een tip. Hij had een advertentie gelezen waarin een regionale school voor bijzonder onderwijs in Stadskanaal sollicitanten zocht voor een gedeelde baan als onderwijzer/coördinator! Nog net voor de sluitingsdatum ging er een sollicitatiebrief de deur uit. Het gevolg was dat Maart samen met nog zeven anderen geselecteerd werd voor een sollicitatiegesprek. De keuze viel op hem. Naar aanleiding van de proefles kreeg hij te horen dat ze hem niet geschikt achtten als coördinator, maar als onderwijzer des te meer en hem graag fulltime in het onderwijs wilde hebben! Nu was de verkoop van hun huis aan de beurt. Ook niet zo simpel, want de buren hadden een zelfde huis al een jaar te koop staan zonder resultaat. Maar ook hier werd duidelijk dat er een weg voor ze werd gebaand. De makelaar die ze in de arm wilden nemen had zijn hielen nog niet gelicht of er kwam al een adspirant koper aan de deur die via een collega van Maart had gehoord van de verkoopplannen. Na het huis bekeken te hebben was de zaak in principe al rond en konden ze niet lang daarna naar de notaris! Maar nu òns huis! Want het was nog even de vraag of ze naast de roeping voor Finsterwolde, ook een roeping voor ons huis zouden hebben. Er waren namelijk nog meer aantrekkelijke huizen in Finsterwolde te koop, nieuwer en nog goedkoper ook. Wel is waar zonder grote tuin met bouwbestemming, maar dat zagen ze eerder een voor- dan een nadeel. Eén huis zagen ze helemaal zitten. In tegenstelling tot ons huis waar nog heel wat aan zou moeten gebeuren, konden ze daar zo intrekken: alles was pas verbouwd en vernieuwd. Alleen was het jammer dat het zo ver uit de buurt lag van waar wij woonden. We hadden natuurlijk liever gezien dat ze het contact met onze buurt zouden gaan voortzetten. Twee dagen nadat ze het huis met de makelaar hadden gezien zouden ze het samen met ons nog eens gaan bekijken. De makelaar werd weer gebeld, maar tot zijn (en ons!) genoegen moest hij zeggen dat het net verkocht was. Een pak van ons hart: uiteindelijk werd het dus toch nog ons huis! Toen kwam alles in een stroomversnelling. Omdat er aan onze woning nogal wat verbouwd moest worden voordat de scholen weer zouden gaan beginnen (in Groningen gelukkig een paar weken later dan in het westen!) moesten we zo gauw mogelijk inpakken en weg wezen! De nieuwe buurman, handelaar in tweede hands goederen, bleek precies in het plaatje te passen. "Alles wat je kwijt wilt, zet je maar voor de deur van m'n schuur. Wat weg kan breng ik naar de stort en de rest raak ik wel kwijt op de rommelmarkt!" Hoeveel dat was kun je je misschien een beetje voorstellen wanneer je weet dat ik mijn hele leven lang al het principe huldigde van: "We hebben ruimte zat en weggooien kan altijd nog!" Door alles voor zijn schuurdeur te laten deponeren probeerde de buurman de verleiding te weerstaan om hetzelfde principe te gaan toepassen. Op een zaterdag voor ons vertrek hielden we open dag voor de mensen uit de buurt en goede vrienden om afscheid van ze nemen en ook om ze kennis te laten maken met de nieuwe bewoners. Het werd een bijzonder gebeuren, niet alleen door het prachtige weer, maar ook omdat er mensen bij waren waarmee we nog nooit echt contact hadden gehad! Het was hartverwarmend. Blijkbaar waardeerden ze ons toch meer dan we dachten! Ook Maart en Marja werden hartelijk welkom geheten. Sommigen hadden niet alleen voor ons iets leuks meegenomen, maar ook voor hen. Bijgestaan door Laniëlle en Wim, Maart en Marja en een paar andere goede vrienden, kregen we alles binnen redelijke tijd in verhuisdozen en kon er een deel worden afgevoerd naar Aalsmeer en de rest naar Gent. Voor dat laatste grens-overschrijdende transport had Albert een grote verhuiswagen gehuurd en met Maart als chauffeur werden onze spullen netjes afgeleverd en opgeslagen in het huis van Laniëlle en Wim. Zoals we in het begin al zeiden wonen we nu alweer ruim twee maanden samen met Laniëlle en Wim, hun twee kindertjes en 2 medebewoonsters! Wel allemaal op elkaars lip, maar tot onze verwondering is het tot nu toe allemaal zonder noemenswaardige spanningen verlopen. We voelen ons hier thuis, waarschijnlijk omdat dit op dit moment de plek is waar we zijn moeten! Ze hebben een mooie kamer voor ons klaar gemaakt waar we slapen en waar ik ook wat kan werken. Verder vermaken we ons hier wel, vooral met de kleinkinderen natuurlijk. De oude tijden komen weer terug toen onze kinderen nog klein waren. We zijn op herhaling om zo te zeggen. We gaan vaak naar het terreintje waar ons huis op komt te staan. Daar kunnen de kinderen heerlijk spelen en door de takken van de gerooide coniferen te knippen probeer ik zelf een beetje in conditie te blijven. Er stonden namelijk rondom het veldje wel honderd van die dingen waar niks meer mee te beginnen was. De stammetjes willen we dan als brandhout gaan gebruiken en de takken worden t.z.t. versnipperd of gaan naar de stort. De kluiten zijn daar al naar toe. Ook wandel ik af en toe in het natuurgebied dat hier vlak bij is en zit ik achter de PC. Yammi brengt hoofdzakelijk haar tijd door met boodschappen doen en koken. En met de kleinkinderen uiteraard. Een maand terug zijn we nog even in Finsterwolde geweest. We moesten in Drente zijn voor een tienersamenkomst en we konden de verleiding niet weerstaan om even een kijkje te gaan nemen in onze vorige woning. Nou, we wisten niet wat we zagen! Ze waren nog druk bezig maar zagen toen al hoe mooi het zou worden. Doordat de open haard en de muur tussen de kamer en de keuken was weggebroken, en tussen de kamer en de winkel twee openslaande glazen deuren waren aangebracht was het een mooie grote ruimte geworden. Het is nu klaar en we hopen er gauw nog eens te gaan kijken! Foto's: http://baarsen.com/huisverkocht . Maar het leukste was toch dat ze zo'n goed contact hadden gekregen met de mensen uit de buurt. En daar ging het uiteindelijk toch om. De mensen van het bouwbedrijf aten met de nieuwe bewoners mee en die gingen dan vrijmoedig voor in gebed. "Bidden jullie hier ook wel eens?" Nee dat deden ze niet in Finsterwolde en omgeving was het antwoord! Nou, wie weet verandert dat nog eens in de toekomst! Zelf zien we nu uit naar de bouw van ons huis. En ook naar wat de Heer hier voor ons in petto heeft. Een boer die ons van verse melk voorziet in de buurt van Mariakerke hebben we in ieder geval al gevonden. Om aan te geven dat we er zijn moeten we dan even trompen! Zo leren we vanzelf ook weer wat nieuwe woorden... Hiermee sluiten we deze extra nieuwsbrief nu maar af en hopen jullie rond de jaarwisseling naast al het overige familienieuws nog wat meer te kunnen berichten over de ontwikkelingen hier. Ontvang de hartelijke groeten van ons allen! Toekomstig adres: Kerselaarstraat 23, 9030 Mariakerke (B) Voorlopig adres: Balsamierenstraat 14, 9000 Gent (B) 0032 92 37 06 39 Postadres Nederland: Postbus 231, 4550 AE Sas van Gent. http://baarsen.com www.breakfree.tk http://brfree.net/familienieuws 2006 ‘t Beste veur ‘t nieuw joar! Zo zeggen ze dat hier in het Gents! En voor de goede wensen die we ontvangen hebben: "Uuk zuu veele!" Ja, sinds begin juli wonen we met heel veel goesting (Vlaams voor "genoegen"!) in Gent, samen met dochter Laniëlle, schoonzoon Wim en de drie kleinkinderen! Drie, want op 16 december werden we hier allemaal verblijd met de voorspoedige geboorte van Esther! Esther heeft een grappig koppie met zwart haar, in tegenstelling met Jiska en Loïs die nagenoeg kaal ter wereld kwamen. Wil je nog meer van haar zien, kijk dan even op internet (eventueel bij iemand anders die dat heeft): http://brfree.net/familienieuws Nu we toch bezig zijn met familienieuws: in de nacht van 22 op 23 april werd Aron Gustav Yochanan geboren bij onze oudste zoon Dirk-Jan en z'n vrouw Mirjam. Ze waren nog in Nederland dus de wederzijdse families waren meteen ter plekke om hem te verwelkomen. Inmiddels wonen ze alweer een half jaar in Senegal waar ze op een school voor kinderen van zendingswerkers verantwoordelijk zijn voor 19 tieners die daar intern zijn en hun opleiding krijgen. Aron groeit als kool in het tropische klimaat. Ook hij is te bewonderen op het bovenstaande internetadres. Henk-Paul en Grete kwamen rond de kerstdagen en jaarwisseling een weekje over uit Noorwegen en vertrouwden ons toe dat er over zes maanden ook bij hen een kleine wereld- en hemelburger het levenslicht zal mogen aanschouwen als alles goed gaat! Sjonge, wie had dat ooit gedacht: trouwen wanneer je allebei min of meer tegen de veertig loopt en dan ook nog een aantal kleinkinderen krijgen! En met drie ervan zelfs dagelijks te mogen optrekken! Wat kan er in een jaar tijd veel veranderen. Schreven we aan het begin van het jaar nog dat we nog niet veel verder waren gekomen dan een vaag idee dat we ooit nog eens naar Gent zouden gaan verhuizen om wat dichter bij Laniëlle en Wim en de kinderen te kunnen wonen, nu wonen we hier alweer zes maanden bij hen in! Ons huis in Finsterwolde konden we overdoen aan Maart en Marja van der Meij, een positief stel uit Katwijk met drie opgroeiende jongens die we kenden van gezinsweekends waar we ooit bij betrokken waren. Het zijn gewone mensen met een gewone baan maar wel met een warm hart voor de Oost Groningers. Mij zagen ze daar toch nog als een soort halve EO-dominee die je een beetje op afstand moest houden. Maar zij kunnen nu zonder dat etiket doorgaan waar wij moesten ophouden. Hoe het allemaal is gegaan, kun je ook vinden op het internet: http://baarsen.com/huistekoop en http://baarsen.com/huisverkocht/nieuwsbrief.html En mocht je op de hoogte willen blijven van de ontwikkelingen in Finsterwolde, laat het ze even weten door te mailen: maartmarja(apenstaartje)hetnet.nl of te bellen: 0597 33 34 34. Toen de plannen concreet werden om bij Laniëlle en Wim te gaan wonen, vroegen we ons wel af hoe Wim's moeder daarop zou reageren. Nou, die was alleen maar blij! Want nu kon ze er zeker van zijn dat haar kleinkinderen binnen bereik zouden blijven in plaats van te verdwijnen naar één of ander ver afgelegen ontwikkelingsland! Ook Wim's zus Peggy, broer Dirk en de twee grootouders vinden het prima dat we deel zijn geworden van de familie. Hoe het hier allemaal bevalt? Tot onze verwondering (en ook tot verwondering van Laniëlle en Wim!) is het geen zware bevalling gebleken tot nu toe. Wel uitkijken natuurlijk dat je je niet al te zeer met de opvoeding bemoeit. (Vooral opa heeft daar een handje van...) Toch is het een behoorlijke verandering: van een groot huis met grote tuin in een rustig dorp naar een rijtjeshuis in een volksbuurt van een redelijk drukke stad met verkeerslawaai op de achtergrond en met de voordeur als enige uitgang naar buiten. Maar we hebben nog geen moment spijt of heimwee gehad. Vanaf het begin voelden we ons hier thuis waar we erg dankbaar voor zijn. Want zo vanzelfsprekend is dat natuurlijk niet! Gelukkig biedt het huis voldoende ruimte voor ons allemaal. De eerste maanden woonden hier ook nog twee studentes, maar die hebben sinds vorige maand een eigen woning betrokken. Dat heeft de wachttijden voor de doucheruimte met het enige toilet wat doen afnemen. (Wat een heerlijkheid dat we in ons nieuwe huis over drie toiletten zullen kunnen beschikken!) Ondertussen is er begonnen met de bouw van het huis in Mariakerke, een buurtschap aan de rand van Gent. Daar hebben we een mooi stukje grond aan het eind van een straat die uitloopt op een wandel- en fietspaadje door een stukje bos. De fundering is gelegd en de binnenmuren van het eerste verdiep zoals ze dat hier zeggen, staan er al. Als alles goed gaat hopen we er zo rond mei te kunnen gaan wonen: wij beneden en Laniëlle, Wim en de kids boven. Tot op heden hebben we de vuurproef van het samen wonen heel redelijk doorstaan en eigenlijk veel meer dan dat. Het begint er zelfs op te lijken dat er van dat gescheiden wonen in het nieuwe huis minder terecht zal komen dan we oorspronkelijk dachten! De keuken beneden zal wel een soort van centrale keuken worden, want Yammi kookt, bakt en braadt eigenlijk net zo makkelijk en graag voor z'n zessen of zevenen als voor z'n tweetjes. En om eerlijk te zijn: na al die maanden gezellig samen eten aan één tafel met kinderen en kleinkinderen, zou het best behoorlijk wennen zijn om weer met z'n tweeën aan tafel te moeten zitten! Zijn er hier dan geen dingen waaraan we moeten wennen? Jawel! Je moet bijvoorbeeld goed uitkijken met bepaalde uitdrukkingen en woorden die in het Vlaams een heel andere betekenis hebben dan in het Nederlands. Schoon is mooi en proper is schoon bijvoorbeeld. En tegen kinderen zeg je dat ze op hun poep moeten gaan zitten, want op je gat zitten komt hier heel vreemd over. Maar vergeleken bij het Gronings is Vlaams toch wel een stuk eenvoudiger te verstaan wanneer het niet al te plat gesproken wordt. De meeste dingen die hier anders zijn wennen heel makkelijk. Onze auto bijvoorbeeld heeft geen Belgisch nummerbord gekregen, maar wijzelf! Bij de aanschaf van een andere auto houden we dus hetzelfde nummerbord. En het Belgische rijbewijs kost niet alleen veel minder, maar het hoeft ook nooit meer vernieuwd te worden. Dat houd je dus tot je laatste snik om zo te zeggen. Het openbare vervoer met tram en bus is voor ons als 65 plussers in geheel België gratis en we mogen in de daluren met de trein voor de ronde som van twee en een halve euro. Alleen de prijzen in de supermarkten, die liggen wat hoger dan in Nederland en hier is ook niet alles te krijgen. Maar voor Yammi is dat geen probleem, die gaat elke week gewoon een keer over de grens naar Sas van Gent om inkopen te doen. Daar leegt ze dan ook meteen de postbus die we daar geopend hebben. Nu ik dit zo schrijf, begin ik me te realiseren waarom de Belgen zo graag grapjes over Nederlanders maken zoals: "Weet je waarom de meeste Hollanders met open ramen slapen? Omdat de buitenlucht gratis is!" Eigenlijk is daar best wat voor te zeggen wanneer ik het bovenstaande weer even over lees... Waar we ons dagelijks mee bezig houden? Yammi neemt Laniëlle veel werk uit handen: koken, strijken, inkopen doen en dat soort dingen. Verder gaat ze wekelijks naar het interkerkelijke vrouwen-ontbijt. Zelf breng ik redelijk veel tijd door voor het computerscherm: mailen, tekstschrijven, en de websites bijwerken. En om een beetje in conditie te blijven wandel en fiets ik meestal een uurtje per dag in het natuurgebied hier vlak bij. Dat is wel nodig, want bij de medische keuring voor de autoverzekering bleek mijn bloeddruk wat aan de hoge kant te zijn... Het spreken in samenkomsten in het noorden van Nederland is wat de afstand betreft niet meer op regelmatige basis mogelijk. Maar voor midden Nederland en daaronder is het gunstiger geworden. Utrecht bijvoorbeeld is nu 30 kilometer dichterbij dan toen we nog in Finsterwolde woonden! Van de samenkomsten van het afgelopen jaar sprongen er vier uit, alle vier in Oldenbroek! De eerste was een tieneravond. Elke zaterdagavond komen daar rond 70 tieners bij elkaar voor lofprijzing en bijbelstudie! Niet te geloven! Ik mocht daar iets vertellen over het grote verschil tussen jongens en meisjes en de consequenties daarvan. Ze reageerden gelukkig heel positief. (Het staat als mp3-bestand op http://baarsen.com/audio/hetgroteverschil.mp3 ) De tweede samenkomst was een week later, voor de jeugd van 16 jaar en ouder. Elke zondagavond zijn er zo'n veertig tot zeventig jongeren die bij elkaar komen voor bijbelstudie en gebed, maar de eerste zondag van de maand hebben ze een Celebration-avond waar ruim 500 jongeren op afkomen! Indrukwekkend hoor! Aan het begin van zo'n avond wordt er een praktisch thema behandelt door iemand die ze daarvoor uitnodigen, en de rest van de avond wordt er gezongen. Ik mocht daar iets uitleggen over het omgaan met onrecht. De derde samenkomst waar ik in Oldenbroek voor werd uitgenodigd, was een avond met zeventig mannen van de mannenvereniging die ook wel wat meer wilden weten over de grote verschillen tussen mannen en vrouwen en hoe je daar verantwoord mee om kon gaan. Na zo'n avond vraag je je natuurlijk wel af of het één en ander in praktijk zou worden gebracht. Dat was klaarblijkelijk het geval want de vrouwen begonnen zich daarna af te vragen wat hun mannen op die avond toch wel was bijgebracht! Dat wilden ze zelf ook wel eens horen! Dat resulteerde dus in een vierde samenkomst in Oldenbroek, met een veertigtal vrouwen! Wat is het nodig om in deze tijd kinderen, jeugd en ouders te bemoedigen om goed om te gaan met deze dingen. Jezus heeft ooit eens gezegd: "De dief komt alleen om te stelen, te slachten en te vernietigen!" Als je goed kijkt, zie je het voor je ogen gebeuren, ook in de christelijke gezinnen. Waren het tot op voor kort Elly en Rikkert nog die de kinderen met hun liedjes tot vriendjes en vriendinnetjes van Jezus maakten en ze al zingende met bijbelteksten wapenden voor de geestelijke strijd, nu zijn het de ontwapenende meisjes van K3 die bijna ongemerkt met hun vlotte liedjes en dansjes zelfs bij kleuters al een interesse wekken voor sexy kleding en gedrag en ze al heel jong veranderen in vriendjes en vriendinnetjes van de wereld. Worden ze wat ouder, dan nemen de drie levensbeschouwelijke omroepen die taak heel effectief over met hun spetterende kinderprogramma's. Ik ben bang dat MTV en TMF voor hen uiteindelijk de onvermijdelijke eindstations zullen blijken te zijn. Maar God zij dank is die bovenstaande uitspraak van Jezus niet compleet. Hij zei er ook nog bij: "Ik ben gekomen om hun het leven te geven in al zijn volheid!" Laten we elkaar ook in het nieuwe jaar blijven bemoedigen om alert te zijn en radikale keuzes te maken zodat onze kinderen (en kleinkinderen!) weerbaar genoeg zullen worden om dwars tegen de stroom van deze tijd in de weg achter Jezus aan te gaan, ook wat seksualiteit betreft. God wil wel! Gent, 6 januari 2006. Voorlopig adres: Balsamierenstraat 14, 9000 Gent. Telefoon: 0032 92 37 06 39 Toekomstig adres: Kerselaarstraat 23, 9030 Mariakerke. Postadres Nederland: Postbus 231, 4550AE Sas van Gent. E-mailadres: dickbaa(apenstaartje)hetnet.nl Websites: http://baarsen.com http://breakfree.tk http://brfree.net/familienieuws 2007 We zijn nu echt verhuisd! "Nog dit jaar verhuizen?!" zei Jan, onze goede vriend uit Urk toen hij zag wat er nog allemaal moest gebeuren, "Nou, vergeet dat maar!" Dat was begin november toen hij de twee keukens kwam plaatsen die Laniëlle via Marktplaats had gekocht. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om het daarbij te laten. Hij paste zijn agenda aan en deed niet alleen de keukens, maar maakte ook een douche, plaatste het bad, installeerde het verdere sanitair, plakte de tegels, bestelde een zoldertrap bij een bedrijf op Urk die binnen een dag of tien kon worden opgehaald en geplaatst: allemaal dingen die we zelf hadden moeten doen maar die we zonder hem nooit voor elkaar hadden gekregen! Bovendien werkten zijn activiteiten als een katalysator bij het bouwbedrijf, want na een paar maanden inactiviteit werd alles in sneltreinvaart binnen een paar weken tijd klaar gemaakt voor de oplevering. En op de laatste dag van november was het inderdaad zo ver! Wonderlijke gedachte Toen we na vier weken afscheid van Jan namen en hem bedankten, zeiden we dat we het hadden ervaren als een geschenk uit de hemel. "Dat zat zeven jaar geleden al in de planning!" merkte hij op. Zeven jaar terug ontmoetten we hem en zijn vrouw Henny namelijk voor het eerst in een kerkdienst in Finsterwolde. Henny kuurde dat weekend voor haar gezondheid in het bronnenbad Fontana in Nieuweschans en we vroegen ze na de dienst op de koffie. Het klikte en vanaf die tijd logeerden ze regelmatig in ons huis wanneer we een weekend of langer van huis waren. "Ja, bij die eerste ontmoeting was boven alles al geregeld, daar ben ik vast van overtuigd!" Een wonderlijke gedachte waarop we alleen maar amen konden zeggen. Zo ervaarden we ook de hulp van een aantal andere goede vrienden. Wanneer je wilt zien wie dat waren en wat ze allemaal hebben gedaan, dan moet je maar even op internet kijken voor zover je dat hebt. Onderaan vind je de website adressen. De verhuis. (Vlaams!) En zo gebeurde het dat Laniëlle, Wim en de kinderen op Jiska's vierde verjaardag op 6 december al konden verhuizen. Tien dagen later was het onze beurt. Ondanks het regenweer en al het graafwerk voor de deur voor het leggen van een nieuwe gasleiding, verliep de operatie soepel dankzij de hulp van weer een aantal andere stevige jonge vrienden. Nu staat het hele benedenverdiep (Vlaams!) nog vol dozen want we moesten wachten op de kasten die we (met nog veel meer dozen met rommel!) in Aalsmeer hadden opgeslagen. Na de kerst werden die door een bevriend echtpaar hier bezorgd. Waar we alles zullen moeten bergen is nog een verrassing. "Wegdoen kan altijd nog!" hebben we jarenlang gezegd. Daar moeten we nu dus aan geloven. De kringloopwinkel in de buurt is er goed voor... Kraamvisite Maar eerst moeten we van 2 tot 13 januari nog even op kraamvisite in Senegal bij Dirk-Jan en Mirjam. De bouw van ons huis was namelijk niet het enige belangrijke nieuws van het afgelopen jaar. We zijn weer twee kleinkinderen rijker geworden: Jonathan in Noorwegen (14/06) en Ruth in Senegal (21/09). We hebben er nu dus zes, niet te geloven! Begin augustus waren we al op kraamvisite bij Henk-Paul en Grete in Noorwegen. Jonathan is een buitengewoon vrolijk kereltje die bijna vanaf het begin al kraaide van plezier! Je kunt het zien en horen op onze familienieuws-site. We kijken er naar uit om de komende weken onze Ruth te kunnen bewonderen. En Aron natuurlijk! De moeder van Mirjam is daar net geweest en een paar van haar foto's vind je ook op bovengenoemde site. Onze kinderen en kleinkinderen maken het allemaal goed gelukkig. Op de foto's staan resp. Aron en Ruth, Jonathan en Jiska, Loïs en Esther. Terugblik Al met al kunnen we terugzien op een bijzondere tijd in het huis in de Balsamierenstraat. Toen we er anderhalf jaar geleden introkken, werd het dubbele pand ernaast onder veel lawaai en met nog meer stof in een paar weken tijd helemaal met de grond gelijk gemaakt om plaats te maken voor de bouw van een groot en modern kinderdagverblijf. Daaraan wordt onder de inspirerende klanken van de Vlaamse popzender nog steeds gewerkt. Het is verbazend hoe snel je went aan zo'n situatie. Dat zal vast ook te maken hebben gehad met de zekerheid dat we ons daar op de juiste plek bevonden. Toen we kwamen maakte Wim de opmerking dat het Koninkrijk van God was aangebroken. Of hij dat dagelijks ook zo heeft mogen ervaren valt te betwijfelen, maar zonder dat zouden we het al die tijd zeker niet zo goed hebben gehad met elkaar. Het dagelijks optrekken met Jiska (4), Loïs (bijna 3) en Esther (1) is voor Yammi en mij nog steeds heel bijzonder. We wisten niet dat het zo leuk was om met je kleinkinderen één gezin te vormen. Het is moeilijk voor te stellen dat we nu min of meer gescheiden zullen gaan optrekken nu we elk een eigen appartement tot onze beschikking hebben. Zoals het er nu uitziet, zal Yammi in elk geval gewoon blijven zorgen voor de warme maaltijd die we dan ook gezamenlijk zullen nuttigen. Vooruitblik Er is nog veel te doen: muren, plafond en deuren moeten worden geschilderd, laminaat moet boven worden gelegd, buiten moet de tuin worden opgehoogd en aangelegd met terras, oprijpad en een parkeergelegenheid. Maar "Alles sal reg kom" zei Paul Kruger vroeger al en daar gaan we gemakshalve maar van uit. Het enige waar we ons druk over moeten maken is de komst van het Koninkrijk van God overal. Dan zal er worden gezorgd voor al het overige heeft de Here Jezus ooit gezegd. De ervaringen die we daar tot nu toe mee hebben opgedaan, geven ons alle hoop voor de tijd die komt! Finsterwolde Denken jullie niet vaak terug aan jullie huis en tuin in Finsterwolde? Die vraag wordt ons nogal eens gesteld. En het antwoord is ja en nee. We verlangen er niet echt meer naar terug. Maar wel zijn we nog erg betrokken bij alles wat er daar aan het gebeuren is. Vorig jaar kwamen we twee keer bij Maart en Marja in ons voormalige huis bij elkaar met een aantal vrienden die ook uitzien naar een geestelijke doorbraak in Finsterwolde en omgeving. In geestelijk opzicht is het een onontgonnen gebied en het is niet onbelangrijk om met elkaar aan de weet te komen wat er wel en wat er niet moet worden gedaan. Wanneer je interesse hebt in wat we daar met elkaar hebben besproken: er staan een paar wma/mp3 bestanden ervan op internet. Erg bemoedigend was het dat Maart en Marja nog niet zo lang geleden in een samenkomst in Winschoten een jong echtpaar ontmoetten dat in Finsterwolde was komen wonen met hetzelfde verlangen! En hij spreekt nog Gronings ook! Ze komen nu regelmatig bij elkaar om te bidden voor hun buren en de andere mensen van het dorp. Vlaanderen En wat is onze visie voor Vlaanderen? Eigenlijk dezelfde als voor Nederland: dat wij als gelovigen gaan zien dat er niets erger is dan geestelijke lauwheid. Is dat niet overal het grootste probleem binnen onze kerken en gemeenten? Hoe komt het toch dat zoveel christenen die echt geloven dat Jezus voor hun zonden gestorven is, zich zo makkelijk kunnen permitteren lauw te zijn? Komt het misschien doordat er te vaak van wordt uitgegaan dat "Vrede met God door het geloof alleen" los verkrijgbaar is? Toen Luther ontdekte dat vrede met God een geschenk is dat ons door het offer van Jezus gratis en voor niets wordt aangeboden, sloeg bij hem de vlam in de pan. De Hervorming was daar een gevolg van. Ook bij John Wesley was dat het geval. Door zijn prediking is Groot Brittannië bewaard gebleven voor een revolutie zoals die in Frankrijk plaats had plaats gevonden. Maar voordat ze die ontdekking deden, waren ze God al volkomen toegewijd: Luther als monnik en Wesley als zedeling onder de Indianen. Ze hadden zich voor die tijd eigenlijk al bekeerd van een leven voor zichzelf tot een leven dat helemaal aan God was toegewijd. Alleen wisten ze niet hoe ze met God in het reine moesten komen. Daarom werkte de ontdekking van "vrede met God door het geloof alleen" als een geestelijke steekvlam! En is dat nu nog steeds niet het geval? Voor degenen die helemaal voor God willen leven, is de "vrede met God door het geloof alleen" een onuitputtelijke bron van kracht en leven. Maar wanneer we ons die vrede met God toeëigenen en geheel of gedeeltelijk voor onszelf blijven leven, dan blijkt het te werken als een geestelijk slaapmiddeltje waardoor we niet meer wakker liggen van het feit dat we alleen maar lauw zijn geworden. De trouwpreek van Sidney Wilson 35 jaar geleden over "Liever koud dan lauw!"(praktisch alle toenmalige EO-collega's waren er toen bij!) is wat dat betreft nog steeds atueel! Open deuren Er beginnen al wat deuren open te gaan, vooral onder de jeugd. Een paar keer al was er al een gelegenheid om groepen Vlaamse jongeren te kunnen toespreken. Ook mocht ik meewerken aan de twee Timotheüs-dagen voor kinderwerkers die in Vlaanderen werden gehouden. Verder hoop ik meer tijd te gaan besteden aan m'n websites. Internet is voor velen niet altijd tot zegen, integendeel. Maar het kan ook een van God gegeven mogelijkheid zijn om met weinig kosten je geestelijke kapitaal te delen met iedereen die daar maar interesse in heeft! Sidney Wilson Vorig jaar kwam er een mailtje van Simon Visser, iemand die me nog kende van de bijbelstudie-weekends met Sidney Wilson. Hij vroeg zich af of er nog bandjes waren met zijn toespraken. (Voor degenen die niet weten wie Sidney Wilson was: zowel Yammi als ik zijn door zijn bijbelstudie-weekends en -kampen tot een dieper geestelijk leven gekomen en met ons nog heel veel anderen. Hij overleed in 1986.) In de auto had hij samen met zijn achtien-jarige zoon Isaak een oud bandje van Sidney Wilson beluisterd en Isaak werd daar zo door aangesproken dat hij wel meer van die preken wilde horen. Bij navraag bleek dat er bij stichting Verdieping en Activering in Hilversum nog heel wat geluidsbanden van die weekends bewaard waren gebleven. Nu hadden we al eens eerder gesproken met Sidney' Wilson's weduwe Margreet over het publiceren van zijn geschreven artikelen op internet. Maar tot op dat moment was daar nog niets van gekomen. Het enthousiasme van Isaak bleek echter net net het lontje in het kruitvat te zijn om nu tot aktie over te gaan. Zo werd er samen met Margreet en haar beide zoons, Pieter en Christiaan begin september een kleine werkgroep gevormd onder voorzitterschap van Simon waar ook Yammi en ik deel van uitmaken. Isaak tikte een oude Revox-bandrecorder op de kop om de toespraken te kunnen kopiëren en geschikt te maken voor het internet en Pieter en hij kregen het voor elkaar om op de eerste december de nieuwe website te openen. Het is nog maar een bescheiden begin, maar we hopen uiteindelijk de hele geestelijke nalatenschap van Oom Sidney zoals hij doorgaans werd genoemd, voor iedereen binnen bereik te brengen! Ten slotte Al met al zijn we erg dankbaar dat we beiden zo bezig mochten zijn het afgelopen jaar. En ook nog steeds in goede gezondheid. We zien uit naar wat dit nieuwe jaar zal brengen. Degenen die ons een Kerst- en/of een Nieuwjaarsgroet hebben gestuurd willen we hierbij heel hartelijk bedanken. En laten we vooral voor elkaar blijven bidden. We wensen iedereen die deze nieuwsbrief ontvangt veel Heil en Zegen toe voor het jaar 2007. Laat zo nu en dan eens iets van je horen! Dick en Yammi. Dick en Yammi Baarsen, Kerselaarstraat 23, 9030 Mariakerke. België. Tel: 0032 92370639 Postadres in Nederland: Postbus 231, 9030 AE Sas van Gent. (Deze adressen en het telefoonnummer gelden ook voor Laniëlle en Wim van Vreckom.) Dirk-Jan en Mirjam Baarsen, BCS, BP 98, CP30122 Popenguine. Senegal. Henk-Paul en Grete Baarsen, Eikely, 4827 Frolands Verk, Noorwegen. Adressen van de websites: De bouw van ons huis van begin tot nu toe: http://baarsen.com/bouw Familienieuws (ook de voorgaande nieuwsbrieven vind je daar): http://brfree.net/familienieuws Bezinning in Finsterwolde: http://baarsen.com/opwekking De trouwpreek van Sidney Wilson http://baarsen.com/audio/trouwpreekssw.mp3 Meer over "Vrede met God is niet los verkrijgbaar": http://baarsen.com/100 Toespraak en workshops op de Timotheüs-dagen: http://baarsen.com/kinderwerk De website met artikelen en preken van Sidney Wilson: www.sidneywilson.nl Wat helderheid in een troebele tijd: http://baarsen.com Jongerenmagazine: www.breakfree.tk 2008 Hoe bevalt het in jullie nieuwe huis?En is alles al op orde? Om met dat laatste te beginnen: het begint er nu echt op te lijken. Toen we er net een jaar geleden introkken, moest er nog van alles gebeuren: muren, plafond en deuren moesten worden geschilderd, laminaat moest boven worden gelegd, en buiten moest de tuin worden opgehoogd en aangelegd met terras, oprijpad en een parkeergelegenheid. Dat is nu bijna allemaal achter de rug. Maar daarover straks wat meer. Laten we beginnen met het begin. Senegal Meteen nadat we verhuisd waren en de woonkamer vol stond met opgestapelde dozen, kisten en kasten, maakten we ons klaar voor vertrek naar Senegal voor een bezoek aan Dirk-Jan, Mirjam en hun twee kinderen Aron en Ruth. Alleen moesten we hals over kop eerst nog even naar het ziekenhuis om ons opnieuw te laten inenten tegen de gele koorts omdat we met geen mogelijkheid onze vaccinatie-certificaten konden terugvinden in de verhuis-chaos! Gelukkig werd daar geen probleem van gemaakt en vlogen we niet lang daarna met een prachtig uitzicht op de Sahara Senegal binnen. Het weer was prima, niet al te warm en ‘s nachts zelfs lekker koel: maar vijftien graden. Dirk-Jan en Mirjam hadden een heerlijk grote kamer voor ons gereserveerd in hun huis waar ze tijdens de laatste schoolperiode met negentien tieners samen woonden. Kinderoppas We hoefden ons niet te vervelen. Er was een veldconferentie aan de gang met negentig zendingswerkers die ook hun gezinnen bij zich hadden. Yammi en ik mochten gedurende de vergaderingen voor hun kleine kindertjes zorgen. Na de eerste sessie was me de moed al behoorlijk in de schoenen gezonken. Een stuk of tien Engels- of Duitssprekende kindertjes vanaf een jaar of twee gelijktijdig proberen bezig te houden waarvan er ook nog een paar tranen met tuiten huilden, is toch wat anders dan wat we met onze eigen kleinkinderen gewend waren! Gelukkig kregen we op ons dringende verzoek wat assistentie van een paar tieners. En m'n zusje Ida, die met ons mee was gegaan voor vakantie, schoot ons ook te hulp. Na een paar dagen raakten de kindertjes wat aan ons gewend en ging het steeds beter en kregen we een leuke relatie met ze. Op de vrije dagen genoten we natuurlijk van onze kleinkinderen Ruth en Aron. We gingen naar het strand en naar een soort van kinderboerderijtje van de Libanese buurman die een mango-plantage heeft. Daar houdt hij dus ook een paar geiten, eenden, kippen en kalkoenen waar de kinderen helemaal weg van zijn. Net deze week hoorden we dat Aron een eigen geitje gekregen had! Orde op zaken Niet lang na onze thuiskomst kwamen Henk-Paul en Grete over uit Noorwegen om wat orde te scheppen in de verhuis-chaos: kasten werden neergezet en gevuld met de inhoud van de verhuisdozen, de boeken die ik had overgehouden (‘k had er op advies van Laniëlle al 700 weggedaan!) vonden hun plek in de drie boekenkasten en de boekenplanken die Henk-Paul maakte in m'n werkkamer, terwijl Grete in de tuin de takken opruimde van de acht populieren die net daarvoor door een professionele kennis uit Sliedrecht waren geknot. In de maanden die volgden verloste Jan uit Urk ons van de stank van een niet goed aangesloten toilet, legde boven de vloer, timmerde op zolder drie kamertjes af en Maart, de bewoner van ons voormalige huis in Finsterwolde, sauste tijdens de pinkstervakantie onze woonkamer. Bovendien ontdekte Wim tot zijn eigen verrassing (en ook die van Laniëlle!) dat hij meer aanleg had voor het verrichten van allerlei technisch werk dan hij zelf voor mogelijk had gehouden waardoor mijn klus-allergie en de bedrijfsblindheid die ik heel makkelijk ontwikkel voor de dingen die nog moeten gebeuren, niet zo'n groot probleem meer zijn. Het egaliseren van de tuin en de aanleg van terras, oprijpad en parkeergelegenheid vereiste echter wat meer kennis van zaken dan we zelf in huis hadden. Gelukkig kwamen we via de zoon van de boer waar we altijd melk halen, in contact met zijn sympathieke werkgever die een hoveniersbedrijf heeft. Die hebben een maand geleden deze klus vakkundig geklaard. En hoe het ons hier bevalt? Ondanks het feit dat er zoveel moest gebeuren en er nog steeds het één en ander moet worden gedaan, voelden we ons vrijwel vanaf het begin geweldig thuis in dit huis. We genieten elke dag van onze vier(!) kleinkinderen en hun lieve ouders die boven wonen en hebben onze draai met elkaar nu helemaal gevonden. Yammi zorgt voor de gezamenlijke middagmaaltijden beneden en doet de wekelijkse boodschappen over de grens in Sas van Gent. De kinderen speelden bij goed weer heerlijk met de buurkinderen op straat, want omdat die doodlopend is, is er geen doorgaand verkeer. Binnen vermaken ze zich ook heel goed met elkaar. Jiska werd afgelopen maand vijf en Loïs wordt in januari vier. Esther werd drie weken geleden twee en blaast haar partijtje goed mee met de twee anderen. Op 24 augustus kwam Anna tot grote vreugde van allemaal in beeld. Na een korte tijd van veel huilen, is het nu een goedlachs en tevreden meisje geworden. Wel is ze goed aan de maat: behoorde Esther ondanks haar gezonde eetlust tot de kleinsten op het zuigelingenbureau, Anna is de grootste in haar categorie! Werkzaamheden Wim werkt in z'n vrije tijd bij de Post en rijdt dan een aantal bedrijven en brievenbussen af om de post op te halen. Laniëlle is fulltime met de kinderen bezig en doet aan homeschooling met ze. Recentelijk ontdekte ze hoe je als Tupperware-consulente heel makkelijk bij Vlaamse mensen over de vloer komt en contacten legt en ze heeft de eerste stappen gezet om dat in de toekomst te gaan uitproberen. Zelf mocht ik in het afgelopen jaar weer het één en ander doorgeven in een aantal samenkomsten en kampweken, zowel in Nederland als in België. Heel bijzonder vond ik het gezinnenkamp hier in België waar Yammi en ik een week lang bij betrokken waren. Elke ochtend mocht ik iets zeggen over het uit de weg ruimen van dingen die ons zo vaak in de weg staan in ons leven met God. Nou, dat maakte wel wat los, zowel negatief als positief! We bewaren daar goede herinneringen aan. (De deelnemers hopelijk ook!) Er staat wat van op internet. Verder zit ik nog steeds een groot deel van m'n tijd achter de computer. ‘k Ben o.a. bezig met het uitzendklaar maken van oude Kinderkrant-programma's voor OmegaTV. ‘k Maak dagelijks als het even kan een wandeling of een fietstochtje van een uur (of iets minder!), en bezoek sinds ons komen in België nog elke week het praatcafé van de Bibliotheek uit de buurt waar we eerst woonden. Praatcafé Het is altijd hetzelfde gezelschap: een paar dames en een heer van middelbare leeftijd die nooit uitgepraat raken. Ik lees dan wat in een krant of tijdschrift en luister met een half oor naar de gesprekken. Na een tijdje begon ik me af te vragen of het wel zinnig was om daar elke keer heen te gaan. Maar toen ik een keer inhaakte op een gesprek over mannen en uitlegde waarom mannen net taarten zijn, kwam er een gesprek op gang. Het gegeven dat mannen zich heel makkelijk in stukjes kunnen delen bleek ook hier heel herkenbaar te zijn! De brochure "Het Grote Verschil" werd uiteraard geïntroduceerd (dit jaar kwam er een Duitse en een Chinese vertaling van bij!) en ook wilden er een paar m'n boekje "Bekijk het van de andere kant" wel eens lezen dat ik ook maar had meegenomen. Het sprak ze zo aan, dat ze er graag een voor zichzelf wilden hebben. Ik had er nog maar twee, maar op internet had ik gezien dat je een eigen boekje kon laten drukken en uitgeven in elke gewenste oplage, dus dat heb ik toen maar geprobeerd! Nou, de boekjes zien er prima uit en elke bestelling wordt apart gedrukt, ook al is het er maar één. Als je internet hebt moet je maar eens even kijken: http://www.lulu.com/content/982907 . "Voor mij heb je nu niets meer te verbergen hoor!" zei een paar weken later degene die verantwoordelijk is voor het praatcafé-gebeuren. Al onze nieuwsbrieven had ze op internet doorgenomen! En één van de anderen kwam zelfs een keer naar onze zondagse samenkomst en volgt nu een katholieke Bijbelcursus. Dus toch maar doorgaan met het bezoeken van het praatcafé denk ik dan maar. Ter gelegenheid van Kerst kon ik ze bijna allemaal "Jessica's eerste gebed" meegeven, een boekje waarvan ik nog een stapeltje had overgehouden van een kinderkrant-puzzel... Reünie Een hoogtepunt dit jaar was wel de gezins-reünie! Jammer genoeg kon het niet gecombineerd worden met m'n 75e verjaardag die op 25 juni met veel meelevenden werd gevierd, (Yammi werd dezelfde maand pas 68!) maar een week voor de geboorte van Anna was ons hele gezin met aanhang en kroost een aantal dagen bij elkaar. Vooral voor de kleinkinderen was dat een belevenis. Nu kunnen ze zich er tenminste wat bij voorstellen wanneer er over de neefjes en nichtjes in het buitenland wordt gepraat en voor ze wordt gebeden! Buitenlands nieuws De jongens maken het goed met hun gezinnen. In Senegal zijn Dirk-Jan en Mirjam samen verantwoordelijk geworden voor het onderwijs op het internaat: Mirjam als schoolhoofd en Dirk-Jan als administrateur van de school. Daarnaast geven ze allebei ook les en gaan de kinderen voor zover dat nodig is naar de crèche. Henk-Paul kreeg vorig jaar al officieel erkenning van zijn Nederlandse TU-opleiding. Maar voorlopig gaat hij met veel voldoening toch maar gewoon door met zijn werk als allround bouwvakker waar hij dit jaar zijn diploma voor haalde. In z'n vrije tijd leeft hij zich helemaal uit op een oud huis dat ze gekocht hebben. Er moet van alles aan gebeuren, maar volgens Yammi wordt het erg mooi wanneer het klaar is. (Die was daar begin november namelijk even op bezoek met twee van m'n zusjes.) Grete wijdt het grootste deel van haar tijd aan het moederschap. Ze kreeg een baan voor één dag als fysiotherapeute in een bejaardenhuis en werd gevraagd om een paar dagen in de week een warme maaltijd te verzorgen voor een aantal mensen die voor lange tijd bezig zullen zijn met de aanleg van een dam voor de nabijgelegen krachtcentrale. In mei hopen ze hun tweede kindje te kunnen verwelkomen. Dat brengt het totale aantal kleinkinderen dan op acht! Ongelofelijk! Bunyan's Christenreis Waarschijnlijk heb je wel eens van de Christenreis van Buyan gehoord. Het is een wereldbekend boek, geschreven in 1678 over de geestelijke belevenissen van een christen vanaf zijn geestelijke ontwaken tot en met de aankomst in het hemelse Jeruzalem in de vorm van een droom. Er komen allerlei geestelijke lessen in voor. Ik kreeg daar ooit eens een diaserie van in handen en in het afgelopen jaar heb ik die een aantal keren gebruikt in een zondagse dienst. Op basis van één van die preken heb ik een video-programma gemaakt en op internet gezet. Voor de inleiding over Bunyan zelf heb ik allerlei platen uit zijn autobiografie gebruikt die ik gelukkig niet van de hand had gedaan toen ik de meeste boeken wegdeed bij de verhuizing. Inspirerende predikers "Laat je nooit door anderen verleiden om een weg in te slaan waarvan je in je hart weet dat die niet goed is, ook al zijn ze nog zo geestelijk en ervaren!" is één van de lessen die Bunyan zijn lezers wilde bijbrengen. Met dat principe in mijn achterhoofd heb ik al heel wat biografiën gelezen van predikers en geestelijke leiders die er zeer verschillende opvattingen op na hielden, maar die stuk voor stuk een diepe, intime relatie met God hadden gevonden en daardoor tot grote zegen waren voor velen. Dat heeft me altijd erg bemoedigd om er helemaal voor te gaan. Ook heb ik in het afgelopen jaar op internet een aatal zeer inspirerende mensen ontdekt, bekeken en beluisterd. Inspirerend, niet altijd door de opvattingen die ze er op na houden, maar vooral door hun intense passie voor God en de Here Jezus zelf. Ik noem maar geen namen, maar ik merk dat ze me stimuleren om God en de Here Jezus beter te leren kennen. Hoewel een indrukwekkende geestelijke bediening niet automatisch de garantie geeft dat alle verkondigde opvattingen dan ook helemaal juist zijn, missen we aan de andere kant toch veel, wanneer we door een te kritische houding het kind met het badwater weggooien en ons afsluiten voor wat God ons door hen zeggen wil. "Laat niemand zich dus op mensen beroemen." schrijft Paulus aan de Korintiërs. "Want alles is van u: of het nu Paulus, Apollos of Kefas is, of het nu gaat om wereld, leven of dood, om heden of toekomst, het is allemaal van u. Maar u bent van Christus, en Christus is van God." Hier wil ik onze nieuwsbrief maar mee afsluiten. We wensen jullie een rijk gezegend nieuwjaar toe en degenen die ons een digitale of tastbare Kerst- en/of Nieuwjaarsgroet hebben gestuurd: bedankt dat jullie ons niet zijn vergeten, dat deed ons goed! Adressen: Dick en Yammi Baarsen, Kerselaarstraat 23, 9030 Mariakerke. België. Tel: 0032 92370639 Postadres in Nederland: Postbus 231, 9030 AE Sas van Gent. (Deze adressen en het telefoonnummer gelden ook voor Laniëlle en Wim van Vreckom.) Dirk-Jan en Mirjam Baarsen, BCS, BP 98, CP30122 Popenguine. Senegal. Henk-Paul en Grete Baarsen, 4820 Bøylefoss, Froland, Noorwegen. Adressen van de websites: De bouw van ons huis van begin tot nu toe: www.baarsen.com/bouw Familienieuws: www.brfree.net/familienieuws De website met artikelen en preken van Sidney Wilson: www.sidneywilson.nl Wat helderheid in een troebele tijd: www.baarsen.com Bunyan's Christenreis: www.baarsen.com/christenreis Jongerenmagazine: www.breakfree.tk Geluidsopnamen en foto's van het Gezinnenkamp: www.baarsen.com/gezinnenkamp 2009 Vanuit een politiek wat instabiel België willen Yammi en ik jullie allereerst een gezegend en stabiel 2009 toewensen. Stabiliteit is niet meer zo vanzelfsprekend hebben we het afgelopen jaar kunnen merken. Politieke, maar ook maatschappelijke en geestelijke instabiliteit is helaas niet alleen beperkt tot België... Vallen en opstaan Over stabiliteit gesproken: bij de post hadden ze vroeger metalen tafeltjes op sta-hoogte om brieven af te stempelen. Ik kreeg er ooit eentje van een goede kennis en daaraan sta ik nu deze nieuwjaarsbrief te tikken. Eind november ging ik namelijk onderuit met m’n fiets doordat het spiegelglad was. Ze hadden me nog gewaarschuwd, maar ik heb nu de leeftijd waarop je graag wilt laten zien dat je nog prima mee kunt komen. Mooi niet dus. Foto laten maken: twee wervels ingezakt. Een soort wervelfractuur. Net voor we trouwden, nu zevenendertig jaar geleden, liep ik er ook een op. De wittebroodsweken mocht ik toen doorbrengen in een ziekenhuis: twee maanden plat en één maand revalideren. Maar dat doen ze hier niet meer zo. Het middel zou erger zijn dan de kwaal, vooral wanneer je wat ouder bent. Gelukkig heb ik geen echte pijn gehad deze keer. Wel wat stijf en zeurderig in m’n rug en een moe gevoel. Hoewel dat inmiddels een stuk minder is geworden, is het toch wel prettig om niet al te lang achter elkaar te hoeven zitten, vandaar. Moeilijke vragen In de familie- en kennissenkring zijn er wel ernstiger dingen aan de hand dan een zeurderige rug. De meesten van jullie zullen het al weten: Lanny, een jonger zusje van Yammi met wie ik jarenlang de EO-Kinderkrant mocht maken, overleed de 16e december als gevolg van non-hodgkin en een virus infectie. Ze was pas 58 jaar oud. Het was indrukwekkend te horen wat haar man en vijf kinderen over haar vertelden in de afscheidsdienst en te zien dat alle vijf kinderen ook in het zelfde spoor verder gaan. Ook in de kennissenkring is er bij een aantal kanker geconstateerd. Dat roept elke keer weer moeilijke vragen op. Over gebedsgenezing zei iemand pas geleden in een intervieuw: "Ik heb nooit begrepen waarom God ons wel voor ziekte zou moeten bewaren en niet voor gevangenschap en mishandeling." Het antwoord hierop is eigenlijk niet zo moeilijk. Gevangenschap en vervolgingen staan ons als christenen te wachten volgens Jezus. Daar zien we heel wat hedendaagse voorbeelden van in de media. Hij heeft zelfs gezegd dat we moeten opspringen van vreugde wanneer ons dat overkomt. Maar nooit heeft Hij gezegd dat we het lijden aan een ziekte ook als zo’n voorrecht moeten beschouwen! Gelukkig maar. Daarom kunnen we voor onszelf en voor anderen ondanks alles toch vrijmoedig blijven bidden om genezing en bewaring in dat opzicht. Kraamvisites Nu wat vrolijker nieuws! Afgelopen jaar zijn we de gelukkige grootouders geworden van weer twee prachtige kleinkindertjes: Lotte bij Henk-Paul en Grete in Noorwegen (29/4) en Tamar Teresa bij Dirk-Jan en Mirjam (15/8). Dat brengt het totale aantal kleinkinderen op negen. En dat in zes jaar tijd! Kraamvisite vanuit Gent naar Noorwegen is een hele rit met de auto. Maar op de route ligt Finsterwolde! En ook de kennissen in Zwaag-Westeinde en Jutrijp komen daarbij binnen bezoek-afstand. Bovendien hebben we in Denemarken ook nog een paar heel goede vrienden waar we te allen tijde welkom zijn. Voeg daarbij de zuinige VW-Fox (1 op 25 diesel) en een overtocht voor slechts 75 euro heen en weer met Master Ferries en de keus voor een autorit was gauw gemaakt. Om te voorkomen dat de echtelijke spanningen tijdens de middernachtelijke rit naar het afgelegen adres te hoog zouden oplopen, hadden we uit voorzorg een Tom-Tom aangeschaft. Het bleek een ideale oplossing te zijn want de rit verliep tot onze verwondering zonder noemenswaardige ergernissen. Bøylefoss We hadden een leuke tijd in Bøylefoss. Ik ging regelmatig naar de Bieb om m’n mail te checken, en wat Yammi deed is niet moeilijk te raden. Jonathan was gek op haar en moest vreselijk lachen wanneer ze speelgoed-Bob de Bouwer elke keer van zijn transportbandje liet afkukelen. We vierden Jonathan’s tweede verjaardag en maakten de doop van Lotte mee in de Lutherse kerk. Als je internet hebt, kun je daar het één en ander van bekijken.http://brfree.net/familienieuws/lotte.html Dan zie je meteen ook waaraan Henk-Paul een groot deel van zijn vrije tijd besteedt: hun toekomstige woning waar nog heel wat aan moet gebeuren. Hij werkt nog steeds met veel plezier in de bouw terwijl Grete ervoor gekozen heeft helemaal beschikbaar te zijn voor de kinderen. Daarnaast zijn ze samen betrokken bij allerlei aktiviteiten in de gemeente. Randwijk Naar Senegal hoefden we deze keer niet. Dirk-Jan en Mirjam kwamen met Aron (3,5) en Ruth (2) naar Nederland voor de geboorte van Tamar en ook voor een verlofperiode om zich te kunnen oriënteren op de toekomst. Twee broers, goede vrienden van Dirk-Jan en Mirjam, hadden in Randwijk een boerderijtje gekocht en verbouwd met extra woongelegenheid voor verlofgangers. Daar maken ze nu dankbaar gebuik van. Ondertussen doen ze beiden een paar dagen per week praktisch werk op Cornerstone, de bijbelschool van de WEC. Mirjam geeft Nederlands aan een paar buitenlandse docenten en Dirk-Jan zorgt ervoor dat de afwezigheid van een officiële kok daar niet als al te pijnlijk wordt ervaren. Met de kerst waren ze hier. Net als hun drie Vlaamse nichtjes wilden Aron en Ruth graag door opa worden voorgelezen en als het even kon ook nog allemaal tegelijkertijd. En Tamar maakte oma gelukkig met haar voortdurende goedlachsheid. Huis-, tuin- en keukennieuws Hier in Mariakerke genieten we dagelijks van Jiska (6), Loïs (5), Esther(3) en Anna (1). Oma kookt, bakt en braadt en doet nog steeds wekelijks inkopen in Sas van Gent. Opa moet de laatste tijd zielige verhaaltjes voorlezen uit boekjes van W.G. van der Hulst over weggelopen poesjes van zieke kindertjes enzo. De avonturen van Flipje ( het fruitbaasje van Tiel) en de Bijbel in Beeld verhalen zorgen voor de nodige afwisseling. Zelf lezen is er nog niet bij, maar dat zal bij Jiska niet zo lang meer duren. Dank zij de homeschooling-lessen ligt ze goed op schema met rekenen, lezen en schrijven. Home-schooling lijkt tot nu toe een goede keus van Wim en Laniëlle te zijn geweest. Mariakerke Samen met hun vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt genieten de kinderen erg van de tuin. Van het terras, het grasveld, de schommels en de pomp(!) wordt goed gebruik gemaakt. Vooral de kinderen van de overburen komen hier graag. Af en toe doen ze ons herinneren aan onze belevenissen in Finsterwolde! Loïs en ook Yammi ondergingen in het voorbij gegane jaar beiden een goed geslaagde oog-operatie. Het linkeroogje van Loïs werd recht gezet en Yammi werd afgeholpen van staar. En wat ons huis betreft: we wonen hier al weer twee jaar en het gaat heel goed. Daar zijn we elke dag dankbaar voor. Of alles nu al klaar is? Boven bij Laniëlle en Wim wel. Maar bij ons moet er hier en daar nog wel wat gedaan worden aan schilder- en sauswerk. Zelf realiseer ik me dat nauwelijks meer. Een soort van bedrijfsblindheid denk ik. Behalve wanneer er visite komt, dan zie ik alles even met andere ogen. Maar na het bezoek slaat de bedrijfsblindheid weer snel toe en zo blijft alles voorlopig weer zoals het is... Wim en Laniëlle Wim werkt ‘s middags en soms ‘s avonds nog steeds met plezier bij de Post. Wel moet hij alle zeilen bijzetten om promotie te voorkomen. Dat zou namelijk een eind betekenen aan het part-time werk en dat is niet de bedoeling. Naast de home-schooling, wat Laniëlle met veel genoegen doet, heeft ze haar draai aardig gevonden als Tupperware-consulente. Haar verwachting om daardoor wat meer bij Vlaamse mensen over de vloer te komen en contacten te leggen, is aardig uitgekomen. Ze hoopt dat het niet alleen zal blijven bij belangstelling voor Tupperware-aanbiedingen... Bijzondere bijeenkomsten "De onzichtbare man" was het thema van twee mannendagen in Wezep waar ik begin afgelopen jaar samen met Ron van der Spoel twee keer 4 à 500 mannen iets duidelijk mocht maken over de zegen van een transparante levenswandel in het licht. Het was een bemoedigende belevenis. Er staat het een en ander van op internet. http://www.baarsen.com/wezep2008/ Een indrukwekkend gebeuren was ook de conferentie in de Kroeze Danne van HeartCry, een reformatorische opwekkingsbeweging. Ik werd uitgenodigd om daar iets voor de tieners te doen. Dat wilde ik natuurlijk wel en samen met Yammi hebben we toen het hele weekend maar meegemaakt. Reformatorisch weekend Nou, het was een belevenis: 1200 jonge mensen, voornamelijk jonge gezinnen uit allerlei reformatorische kerken waaronder zo’n 3 à 400 tieners die met elkaar zoeken naar een dieper leven met God. De laatstgenoemden mocht ik op de zaterdag twee keer toespreken, elke keer ruim een uur. Ze luisterden ademloos (bij wijze van spreken uiteraard!). Ik heb het op Godtube gezet. http://www.godtube.com/view_video.php?viewkey=65b53343040dac2f1282 Ook de rest van de conferentie maakten we dus mee. Dit keer spraken er twee Zuid-Afrikaanse predikanten over het Geest-vervulde leven en overwinning over elke zonde: heel helder en duidelijk. Plaatselijk zijn de meeste conferentiegangers heel aktief bezig met bijbelkringen en bidstonden, wat niet altijd positief wordt ontvangen door hun dominees en kerkenraden. En soms ook niet in de familiekring. We vroegen aan een jongen van even in de twintig die daar was met een stel vrienden, of z’n ouders niet blij waren dat hij hier was. Och zei hij, die hadden liever dat hij in het weekend met z’n vrienden ging stappen en dan ‘s morgens gewoon bij hen in de kerk zat! Indrukwekkend en ontroerend waren de getuigenissen van degenen die een relatie met God hadden gevonden op deze conferenties. Ik heb er een aantal op DVD gezet die ik je wel wil toesturen wanneer je daar interesse voor hebt. Jehovah’s Getuigen Al vanaf het begin heb ik een zwak voor Jehovah’s Getuigen. In Aalsmeer had ik regelmatig contact met een paar jonge pioniersters, in Huizen leerden we er een aantal kennen doordat we tegenover een Koninkrijkszaal woonden en in Finsterwolde kregen we via ons eierenwinkeltje kennis aan een sympathiek stel dat in onze straat was komen wonen. Ook hier kwamen we met een paar in contact. We leerden een vader met zijn schoonzoon kennen die bij een echtpaar uit onze gemeente boekstudie deden. Ik mocht daar wel bij zijn zeiden ze toen ik ze daarom vroeg. Van twee kanten In zulke contacten is het natuurlijk onvermijdelijk dat er wordt gediscussieerd over de dingen waarover we het met elkaar oneens zijn. Maar veel beter is het om elkaar persoonlijk te leren kennen. Want ze ontmoeten niet zo vaak gelovigen die helemaal voor Jezus willen leven en zich door Hem laten leiden. Ze zijn dan ook meestal niet op de hoogte van wat dat in de praktijk allemaal uitwerkt en dat er dan dingen gebeuren die je zelf nooit had kunnen bedenken. Toch is daar wel belangstelling voor merk ik elke keer weer. Alleen moet dat dan wel van twee kanten komen. Dit jaar ben ik bijvoorbeeld drie dagen naar het regionale congres geweest dat hier in Gent werd gehouden. Dat geeft niet alleen een beter zicht op wat hen bezig houdt, maar het maakt het voor hen ook wat makkelijker om open te staan voor datgene wat mij beweegt. Ik heb geen idee waar dat uiteindelijk allemaal toe zal leiden. Ik hoop natuurlijk dat er een verlangen wordt gewekt naar een hemelse roeping: een toegewijd leven uit de eerste hand onder de directe leiding van Jezus, als lid van zijn lichaam waar Hij het Hoofd van is. Maar als ik eerlijk ben hoop ik dat ook voor zo velen die ik ontmoet in de gemeenten waar ik zo nu en dan mag voorgaan... Open deuren Ook in het afgelopen jaar mocht ik weer in verschillende gemeenten in Vlaanderen en Nederland spreken in de zondagse diensten en soms ook op een gemeenteweekend of voor de jeugd. Yammi gaat altijd mee gelukkig. Hoewel ze sinds de aanschaf van de Tom-Tom niet meer hoeft kaart te lezen, is het toch wel prettig om elkaar af te wisselen op de wat langere afstanden. Ze luistert positief-kritisch naar wat ik de toehoorders probeer duidelijk te maken, en hoewel ze sommige dingen al tig-keer heeft gehoord, zit ze nog steeds op het puntje van haaar stoel naar me te luisteren... Blinde vlek Wat me al heel lang bezig houdt is het gemak waarmee zo veel gelovigen zich met zondige zaken bezig houden. Bij een anonieme enquête onder evangelische mannen op een mannenconferentie gaf 80% bijvoorbeeld aan problemen te hebben met porno! En het was nog maar de vraag in hoeverre de overige 20% daar helemaal vrij van was. Wat de oorzaak daarvan is?! Natuurlijk, mannen reageren heel sterk op alle erotisch geladen zaken waarmee ze voortdurend worden geconfronteerd. Maar vanwaar het gebrek aan weerbaarheid? Er ontbreekt kennelijk iets wezenlijks in de gangbare prediking. Voor iedereen is het wel duidelijk dat de Here Jezus aan het kruis de schuld van ons allemaal heeft overgenomen. Maar dat Hij daarvoor ook het zondige leven van ons over moest nemen, dat blijkt niet zo duidelijk te zijn. We geloven dat Hij ons bevrijdt van de schuld, maar we laten het aan de dood over om ons te verlossen van ons zondige leven! En voor het zover is, gaan we er maar van uit dat God ons met dat zondige leven heilig verklaart als we maar geloven dat Jezus daar de straf voor heeft gedragen. Dat maakt het wel heel makkelijk om het niet zo nauw te nemen met de dingen die niet deugen. Maar dat Jezus zelf deze dingen in zijn lichaam op het hout heeft gebracht, opdat wij, aan de zonden afgestorven, voor de gerechtigheid zouden gaan leven, lijkt een blinde vlek te zijn geworden. En ook dat de dood ons niet verlost, maar alleen maar een eind maakt aan de mogelijkheid om ooit nog eens verlost te worden! Aanrader Mede door de HeartCry-conferentie ontdekten we de website van Zac Poonen, een broeder uit India. Zijn onderwijs is misschien wel het beste wat we de laatste tijd hebben gelezen en gehoord, ook over de dingen waar we het net over hadden. Het is in eenvoudig Engels. http://www.cfcindia.com/web/mainpages/home_page.php Pas zijn er een tweetal boekjes van hem in het Nederlands vertaald en uitgegeven door HeartCry: "Sieraad voor As" en "Een leven van Overwinning", beiden verkrijgbaar voor 5 euro per stuk. http://www.heartcry.nl/index.php Ten besluite "Sommige stukjes zijn wel erg prekerig hoor!" zei Laniëlle toen ze deze nieuwsbrief doorlas. Misschien heeft ze wel gelijk. Volgend jaar beter zeg ik dan maar, wat dat dan ook zou mogen betekenen! In elk geval heel hartelijk bedankt voor de goede wensen die jullie ons in gedachten, per mail of per post hebben toegedacht. Als al deze wensen voor het nieuwe jaar inderdaad vervuld worden, dan gaan we een goed jaar tegemoet! Alleen moet het dan natuurlijk niet uitsluitend bij goede wensen blijven natuurlijk. Laat bij gelegenheid weer eens iets van je horen. Dick en Yammi Baarsen, Kerselaarstraat 23, 9030 Mariakerke, België. 0032 92370 639 Postbus 231, 4550AE Sas van Gent. http://baarsen.com http://brfree.net/familienieuws |
2005 |
Lotte |
Tamar |
