Beste familie, vrienden en kennissen!

We hebben de zolder helemaal opgeruimd en schoongemaakt. Alle rommel is nu netjes weggeborgen op planken die ik onder het schuine deel van het dak heb gemomteerd. De zolder is nu verder leeg. Er staat een tafeltennistafel en er kan daar geslapen worden. Vooral met groepen is dat ideaal. We hebben al een paar keer wat studenten hier gehad, vrienden van de jongens, voor een retraite of een reünie. De laatste keer waren ze met z'n elven, studenten van het zeilkamp van vorig jaar. Heel erg leuk. De dominé van de Hervormde gemeente waar we naar toe gaan, vindt dat ook prachtig. Dan is er tenminste wat jeugd in de kerk. Die laatste keer moesten ze ook zingen in de dienst. Daar had Yammi voor gezorgd. Dus de zaterdagavond moest er ingestudeerd worden, één lied zelfs vierstemmig. Het klonk prachtig.

Haren
In januari kregen we bezoek van een paar dames uit Haren die betrokken zijn bij een snel groeiende vrouwenbeweging die koffie-ochtenden en bijbelkringen organiseert voor vrouwen hier in de provincie. Nu hadden ze voor het eerst een avond geplanned waarop ook de mannen welkom waren. Ze merkten namelijk dat die steeds meer achter bleven naar mate hun vrouwen geestelijk in beweging kwamen. Hier en daar begon dat zelfs problemen te geven. Alleen was de predikant die ze voor die avond hadden uitgenodigd, op het laatste moment verhinderd. Of ik dat zou wilen overnemen. Het was wel kort dag en ik zag er tegenop, maar ik kon moeilijk nee zeggen. Gelukkig maar, want het werd een goede avond. Ik had veel vrijmoedigheid en het kwam ook goed over voor zover ik het kon merken. Alleen heb ik tot nu toe niets meer van ze gehoord. Gelukkig ontmoette Yammi een paar weken later Marleen Ramaker op een vrouwendag in Winschoten. Die is ook betrokken bij dat vrouwenwerk in Haren en die had de dames gesproken de dag daarvoor en vertelde dat het volgens hen prima was geweest. We zijn benieuwd of het muisje nog een positief staartje zal krijgen...

Tuin
Even terug in de tijd. Op nieuwjaarsdag kregen we bezoek van twee echtparen die we kennen van de jonggezinnen weekends van de NCGB in De Steeg: Bea+Rudy en Gerrita+Tonny. Toen ze een blik wierpen in de tuin vroeg Bea of ze een tuinontwerp mocht maken want haar broer had ook een grote tuin en die had ze ook mogen ontwerpen en aanleggen. Ik kon moeilijk zeggen dat dat niet mocht en na een goeie week kreeg ik een envelop met een prachtig uitgewerkte tekening in kleur, kompleet met een lijst met plantensoorten en -prijzen. Ook boden ze aan om het plan te komen uitvoeren in de voorjaarsvakantie! Alleen moesten wij dan zorgen dat het puin dat achter het huis ligt, was weggewerkt en dat alle rommel zou zijn verwijderd!

Puinruimen
Zo gezegd, zo gedaan. Voor het grove puin vond ik de vader van het vriendinnetje van Laniëlle bereid om het weg te komen halen. Maar voor de grote bult leem en puin die overbleef kon ik geen liefhebber vinden zodat die hele handel onder de grond gewerkt moest worden. Daarom een kraan besteld bij een familie uit Beerta die we juist hadden leren kennen via de EO. Die kon pas op de maandag, de eerste dag van de vakantie. En dinsdag kon ik pas het grove vuil kwijt, want dat was de maandelijkse ophaaldag.

Weekend
Maar voor het allemaal ging gebeuren, moesten we eerst ook nog met de caravan naar Gilze Rijen, bij Breda. Daar was ik gevraagd voor een bijbelstudieweekend voor de jeugd van een evangelische gemeente uit Rotterdam waar de kinderen ook vaak naar toe gaan. Ik was bang dat mijn aandacht wat afgeleid zou zijn door alle tuinperikelen, maar gelukkig werd ik bepaald bij de uitspraak van Jezus: Zoek eerst het Koninkrijk van God en al die andere dingen zullen je bovendien geschonken worden. Dat was het recept en het gaf de rust en de concentratie die ik nodig had. Het werd een gezegend weekend.

Timotheüs
Ik was erg bepaald bij het leren leven uit de eerste hand naar aanleiding van 2 Tim.3:14-17. Dat gebeurt bijna niet meer, vooral niet in gemeenten waar een goede prediking is: daar is nauwelijks behoefte meer aan eigen bijbelstudie in de gezinnen, want alles wordt ze aangereikt in de samenkomsten. Kinderen die de Heilige Schrift kennen zoals Timotheüs toen hij kind was, zijn een grote zeldzaamheid. Gewoon omdat er ook nauwelijks moeders meer zijn of vaders die hun kinderen dat meegeven zoals de moeder van Timotheüs. Dat wordt allemaal overgelaten aan anderen. Daar moet hoognodig verandering in komen. 'k Hoop dat ze het oppikken en een verlangen krijgen direkt door God onderwezen te worden uit zijn Woord.
Zelf zien we steeds meer wat een voorrecht het is geweest om de kinderen op een eigen kring gehad te hebben waarop ik ze zelf alles kon doorgeven wat ik had. Daar plukken we nu de vruchten van. En die ervaring zullen jullie ook wel hebben.

Een goed begin
Na het weekend kwam 's morgens vroeg de kraan, reed de tuin in en zakte weg tot aan de assen. Waarschijnlijk heeft daar ooit een slootje gelopen vroeger. Daar had de kraanbestuurder niet op gerekend. Het duurde de hele morgen totdat hij zich er uit had gewerkt met behulp van ijzeren platen die hij als mosterd na de maaltijd liet aanrukken. Toen was het niet haalbaar meer die dag en werd de operatie uitgesteld tot de woensdag daarop. Ondertussen arriveerden de twee gezinnen met uitzondering van Tonny want die kon op het laatste moment geen week vrij krijgen. We zijn toen aan de andere kant begonnen van de tuin: opgraven van stenen, het grove vuil aan de weg zetten voor de volgende dag, spitten enzo. Yammi had de handen vol met de huishoudelijke kant van de onderneming: negen monden moesten worden gevuld en de kinderen waren voor het grootste gedeelte van de dag in huis, resp. 1, 3 en 12 jaar oud. Maar het liep allemaal gesmeerd. Rudy verdeelde zijn tijd tussen de tuin en het timmeren van een kamer boven en Gerrita en Bea waren in de tuin bezig, soms geholpen door Laniëlle.

Graafwerk
Woensdag had het redelijk gevroren en we kregen te horen dat de kraan die zou komen, niet wilde starten. We maakten ze duidelijk dat hij toch moest komen omdat we mensen aan het werk hadden die door moesten kunnen gaan. Gelukkig lukte het na een uur en kwam hij alsnog. Hij had nu dikke, ijzeren platen bij zich zodat de slappe grond geen probleem meer vormde. Een enorm gat werd gegraven waarin het puin en de leem verdween. Een flinke laag grond erover en klaar was Kees. Daarna werd de vijver gegraven en gelukkig vonden we geen puin meer in de grond. Daardoor was er genoeg goede aarde over om nog een mooie wal op te werpen langs de wegkant van de tuin als afscheiding waarop struikjes moeten komen. 
De bejaarde overburen weken geen moment van hun raam en ook mijn waarschuwing dat ik kijkgeld zou gaan heffen mocht niet baten.

Vijver
Toen kwam de vijver aan de beurt: in vorm brengen en oude vloerbedekking op de bodem. Dat hadden we juist op een avond gelezen in een boekje over vijvers: ideaal tegen scherpe en puntige dingen die de vijverfolie zouden kunnen beschadigen. De vijverfolie hadden ze ook meegebracht: 12X10 meter! Daarna het water erin. Bijna twee dagen heeft de kraan gelopen. En als laatste werden de plantjes gepoot die over waren uit de tuin van Bea's broer. Ook Gerard, de jonge buurman, kwam een paar leuke plantjes brengen uit z'n tuin: look en wat schoenlappersplanten. Het is verbazend wat er allemaal in een week tijd gebeuren kan! Wat een verschil maakt dat. De volgende fase is het aanleggen van het terras. Daar zal Tonny een paar zaterdagen voor overkomen.
Geweldig hè als je zulke vrienden krijgt. Daar hebben we ook voor gebeden, dat we mensen zouden krijgen die ons zouden kunnen helpen met de tuin. En het is een wonderlijke ervaring wanneer dat ook gebeurt!

Uitvoering
Mevrouw Reitsma, de vorige bewoonster van ons huis, kreeg rond de jaarwisseling een beroerte: ze kon niet meer praten, het spraakcentrum was aangetast. Maar gelukkig is ze nu weer zo ver dat ze een goed gesprek kan voeren. Zaterdagavond was ze met haar man zelfs weer aanwezig op de jaarlijkse uitvoering van de zangvereniging waar we donateur van geworden zijn. Die bestond negentig jaar! Wanneer je op zo'n avond bent, waan je je zo'n vijf en veertig jaar terug in de tijd. Dezelfde sfeer als toen! Niet dat ze hier zoveel achter lopen, maar dat is hier allemaal nog bewaard gebleven.

Jaarfeest
Een paar weken terug was ik met Yammi op het jaarfeest van de vrouwenvereniging. Die bestond 40 jaar. Na de pauze met verloting traden er twee dames op die zongen met een gitaar: allemaal liedjes die we speelden en zongen op de mandolineklub veertig jaar geleden! Nu deden ze dat natuurlijk ook voor de oudere mensen (zoals ik!), maar dat zoiets hier nog bestaat! Want die twee dames treden regelmatig op hier in Groningen.

Kerkelijk leven
We draaien aardig mee in het kerkelijk leven. Laniëlle is nog steeds op catechisatie, leert er niet veel maar heeft goede gesprekken met Siebe, de predikant. Zelf heb ik net een reep chocolade met hazelnoten gewonnen in een weddenschap met hem. Op een bijbelkringavond plaatste iemand namelijk de opmerking dat Judas een dief was. Dat ontkende hij en zei dat dat alleen maar in kinderbijbels stond om Judas nog zwarter te maken dan hij al was. Ik zei toen dat het toch in de bijbel stond. Hij zou het nog eens nagaan. Op de jubileümavond van de vrouwenvereniging zat ik met hem en zijn vrouw Monika aan het zelfde tafeltje en ze zeiden toen dat ze het hadden nagekeken en dat ze tot de konclusie waren gekomen dat het inderdaad niet in de bijbel stond. "t Is welles!" zei ik. "t Is nietes!" zeiden zij. "Wedden?" zei ik, "voor een reep chocola met hazelnoten?" "Het lag me voor in de mond!" zei Monika. "Maar ik dacht dat kan ik niet maken als vrouw van de predikant. Maar goed, laat maar zien." Ik kreeg een bijbel toegeschoven en zocht het op. "Ja, dat kost je een reep, Sieb!" zei ze tegen haar man toen ze het zag. En afgelopen zondag kreeg ik dus een reep in de kerk!

Gebedskring
Een tijdje geleden waren we op de gebedskring. Siebe leest dan een stukje voor, benadrukt een zin eruit en laat de aanwezigen dan vijf minuten in stilte mediteren. Daarna gaat hij het rijtje langs en iedereen zegt dan wat hem of haar getroffen heeft. Dat gebruikt hij dan weer in zijn preek. Die keer was het Titus 3 en de benadrukte zin: Hij heeft ons gered door het bad der wedergeboorte en der vernieuwing door de Heilige Geest die Hij rijkelijk over ons heeft uitgestort door Jezus Christus onze Heiland.... Tot onze verwondering waren er toen drie oudere zusters die vertelden hoe ze als meisje tot bekering waren gekomen en ze een nieuw leven hadden gekregen. Siebe ging daar niet tegenin, want hij had het al een paar keer meegemaakt dat buitenkerkelijke mensen die hij had bezocht helemaal veranderden. De zondag daarop preekte hij over bekering en wedergeboorte zo helder als ik het in de hervormde kerk maar zelden heb gehoord!

Aquarelclub
Op de bijbelkring zit ook pas een vrouw waarvan de man ongelovig is en er niet veel van moet hebben. Onder de koffie vertelde ze dat ze met haar man op een aquarelklub zit op de woensdagmiddag. "Dat is wat voor jou, Dick!" zei Yammi meteen. Er is hier ook wel een kursus met een echte kunstenaar maar dat kost vrij veel en het is 's avonds. Dat vond ik eigenlijk niet zo verantwoord. Maar dit is op een middag en het kost niks. Wel is er leiding van iemand die het goed kan, dus dit leek me niet zo gek: ik leer haar man kennen, en 'k hoor bovendien ook wat Gronings om me heen waar ik ook nog aan moet wennen en het is nog leuk ook. Ik merk dat het goed voor me is: er even tussenuit en met heel iets anders bezig zijn. Heel ontspannend.

Nog een kring
Sinds kort zitten we ook op een bijbelkring in Beerta, eens per veertien dagen. Het wordt geleid door een eenvoudige man uit de kerk die het niet zo eens is met Siebe. Hij is wat behoudender. Maar het zijn fijne avonden. Maar jammer genoeg zijn ook hier de mannen de grote afwezigen.

Gemeentemiddag
Binnenkort is er een gemeentemiddag en -avond voor het bespreken van het toekomstige beleid van de kerk. Monika is namelijk kandidaat predikante en wil ook graag een aanstelling. Nu kunnen ze zoeken naar een andere gemeente waar ze beiden als predikant kunnen functioneren, maar er is ook een mogelijkheid om hier een oplossing te zoeken waarbij Siebe 70% gaat werken en zijn vrouw 30%. De meningen zijn hierover nogal verdeeld. Ook komt het hele reilen en zeilen van de gemeente ter sprake. Aan de ene kant willen ze laagdrempelig zijn en alles vermijden wat buitenstaanders en beginnelingen niet zouden kunnen begrijpen. Maar aan de andere kant zijn ze erg liturgisch bezig wat aan nieuwelingen allemaal moet worden uitgelegd, en worden er liederen uit het liedboek gezongen die veel te hoog gegrepen zijn. We weten nog niet precies wat we daarover moeten zeggen. Of daar de tijd al rijp voor is. Siebe is wat dat betreft nogal vasthoudend hoewel hij wel een luisterend oor heeft.

Gesprekskring
Vorige week was er de maandelijkse gesprekskring. Het onderwerp was: de zondag. Op de avond zelf belde Monika op dat Siebe verhinderd was. Mij werd toen gevraagd om de avond te leiden. Gelukkig ging het goed. Ik vond het fijn dat er toch wat vertrouwen is gegroeid waardoor dit mogelijk was. Ik moet me wel heel bescheiden en afhankelijk van de Here opstellen zodat ik niet verder zal springen dan de bedoeling is. Ik moet niet bedreigend overkomen bij degenen die verantwoordelijkheid dragen.

Laniëlle
Laniëlle vermaakt zich hier ook best.Ze heeft een leuke schoolvriendin, Marjoke, waarmee ze elke dag naar school fietst. Ze komt uit Woerden en haar vader is hier een varkensfokkerij begonnen. Ze zijn RK. Ze heeft hier eens een nachtje geslapen. Het bleek dat ze vroeger vaak naar de kinderkrant keek en ze vond het heel bijzonder dat de vader van Laniëlle ook de vader was van Bas en Barbara.
Op school gaat het wat de cijfers betreft niet zo juichend. Maar ze heeft het er erg naar haar zin. De sfeer is beter dan in Huizen waar meer een kliekjesgeest heerst. Ze heeft leuke discussies met de biologieleeraar. Hij is geen christen, maar is wel serieus.

Enquète
Pas heeft hij een enquète gehouden over sexualiteit. Laniëlle beweerde namelijk dat jongens totaal anders zijn dan meisjes in dat opzicht. Dat was ook naar aanleiding van een voorlichtingsfilm over aids die vreselijk grof was en waarin meisjes en jongens over éen kam geschoren werden en alles als normaal beschouwd werd. De uitslag van de enquète was heel verrassend: Alle jongens deden aan zelfbevrediging en hielden zich bezig met allerlei soorten porno. Toch waren er maar twee die met een meisje naar bed gingen en dat dan ook nog beperkt tot één. Van de meisjes was er maar één die aan zelfbevrediging deed en één die een vriend had waarmee ze wel eens naar bed ging. Voor de rest waren ze in dat opzicht nog allemaal onbedorven! Het aantal leerlingen is ongeveer 16 geloof ik. En het is ook nog een neutrale school. Voor Laniëlle was dat een goede bevestiging van wat ze altijd thuis had gehoord. De volgende dag gaf ik haar een stuk mee over dat onderwerp wat ik een keer had opgesteld voor een programma. De docent was het er helemaal mee eens en  vertelde in zijn les wat er in stond. Hij leest nu ook het Flap-Uit boekje!

De jongens
De jongens komen ook regelmatig thuis, en met de studie gaat het goed. Henk Paul heeft wel een zware dobber met zijn theoretische vakken en heeft er al een paar keer over gedacht om te veranderen. Maar het praktische deel gaat buitengewoon goed. Zijn ontwerpen en tekeningen zijn behoorlijk boven het gemiddelde.
Bij Dirk Jan gaat het soepel. Een paar weken geleden kwam hij thuis met een leuke belevenis. Hij heeft een goed kosthuis en hij valt erg in de smaak bij dat gezin. Maar hij wordt het zelf een beetje zat en wil op zichzelf gaan wonen in een christelijk studentenhuis waar hij een kamer kan krijgen. Maar hij zag er zo tegenop om te zeggen dat hij weg wilde. Want hij is helemaal in het gezin opgenomen. En net voordat hij de stoute schoenen aan zou trekken, zei zijn kostmevrouw dat ze het zo erg vond om het te moeten zeggen, maar dat hij moest omzien naar iets anders. Want het ging niet meer met de twee dochters die samen op één kamer sliepen: ze hadden zijn kamer nodig! Het was een leuke ervaring voor hem om te merken dat Gods planning zo perfekt is als je alles samen met Hem doet. "Ken Hem in al uwe wegen, en Hij zal uwe paden recht maken!" staat er op het oude bordje in onze slaapkamer!

En daar eindigen we maar mee! Vinden jullie het niet te veel geleuter? Moet ik me wat beperken tot de wat belangrijker dingen? Laat het ons eens weten. Ik ben nu eenmaal een leuteraar. Yammi vindt dat ook. Tot schrijfs maar!

                                                                         Dick & Yammi



1993
1994
Beste allemaal,

Wonen we alweer anderhalf jaar in Finsterwolde?! Niet te geloven, wat vliegt de tijd. En wat gebeurt er al niet in een jaar! Daarom vinden we het fijn om jullie bij onze goede wensen voor het nieuwe jaar ook wat te vertellen over hoe het ons is vergaan het afgelopen jaar.
We hebben het hier nog steeds reuze naar de zin. We genieten dagelijks van het ruime huis waarin we mogen wonen, van de wijdse omgeving en van de vriendelijke mensen om ons heen.

Puinhoop
Vorig jaar om deze tijd maakten we ons behoorlijk wat zorgen over de tuin, zo'n 1000 vierkante meter met veel puin, onkruid en een behoorlijke voorraad min of minder brandbaar grof vuil zoals zieke coniferen, oude deuren en ander brandbaar bouwafval dat de vorige eigenaar had verzameld voor de open haard.
We begonnen vorig jaar om deze tijd maar met dat laatste: een kettingzaag gehuurd en samen met een oude aalsmeerse kennis die ook hier in Groningen woont en ons kwam bezoeken, het meest geschikte brandhout op maat gemaakt en de rest maar meegegeven met het grove vuil.
We stoken er nu nog van in een voorzetkacheltje dat we konden overnemen van een goede kennis hier: een prachtig ovaal frans gevalletje, lichtblauw emaille. Brandhout genoeg, niet alleen van de vorige bewoner, maar nu ook van de achterbuurman die z'n duivenhok aan 't slopen is en zijn hele houtvoorraad kwijt wil omdat hij gaat verhuizen...

Ontwerp
Toen, op nieuwjaarsdag, kregen we bezoek van twee echtparen die we kennen van de jonggezinnen weekends van de NCGB. Toen ze een blik wierpen in de tuin vroeg één van hen of ze een tuinontwerp mocht maken. Haar broer had namelijk ook een grote tuin en die had ze ook mogen ontwerpen en aanleggen. We konden moeilijk zeggen dat dat niet mocht en na een paar weken kregen we een envelop met een prachtig uitgewerkte tekening in kleur, kompleet met hun aanbod om in de voorjaarsvakantie een begin te maken met het aanleggen ervan. Dat hebben ze gedaan, en dat niet alleen: ze zijn daarna nog twee weekends geweest, o.a. voor het aanleggen van de terrassen, samen met onze jongens en een paar andere jonge vrienden die we kenden vanuit Huizen die al eerder hadden gezegd dat ze dat graag zouden willen doen. En een goede vriend uit Aduard zorgde er tenslotte voor dat er een mooie afscheiding kwam met allerlei soorten boomjes.
De bejaarde overburen weken geen moment van hun raam en ook onze waarschuwing dat we kijkgeld zouden gaan heffen mocht niet baten!
Zo konden we deze zomer onze verjaardagen vieren op het terras, genietend van de nieuwe vijver en van alle planten, bloemen en boompjes die we tot onze verwondering bijna allemaal hadden gekregen. De regenperiode daarna zorgde ervoor dat alles goed aansloeg en groeide als kool.

Groententuin
Over kool gesproken: we waren helemaal niet van plan een groententuin te beginnen, maar iedereen hier vindt dat zo vanzelfsprekend, dat je er één hebt voor je het weet! Het begon met pootaardappels die iemand kwam brengen. Daarna kregen we koolplantjes van de overbuurman en van anderen weer wortelenzaad, stokbonen en stambonen. Toen hebben we maar een boek gekocht waarin precies stond hoe alles moest en voor het eerst aardappels gepoot, spitskool geplant, stokken voor de bonen neergezet en wortelen gezaaid. En alles deed het!
Later kregen we ook nog boerekool, andijvie en sla. Ook de aardbeien deden het geweldig dit jaar. Nooit gedacht dat ik werken in de tuin zo leuk zou vinden.
Eigenlijk heel wonderlijk allemaal, want rond de jaarwisseling raakte ik echt in paniek wanneer ik eraan dacht wat er allemaal nog moest gebeuren in de tuin en wist ik echt niet hoe dat ooit voor elkaar zou moeten komen. Nog afgezien van het feit dat we er toen ook nog geen idee van hadden wat we er precies mee wilden! En nu een jaar later is het allemaal opgelost op een manier die we zelf niet hadden kunnen bedenken. Een geschenk uit de hemel, zo hebben we dat ervaren. Ook voor m'n gezondheid vermoed ik, want alsmaar achter je boeken zitten is ook niet zo verstandig op deze leeftijd.
En met alles wat er nog aan het huis moest gebeuren, zoals het verhelpen van houtrot, aanleg van schakelaars en timmer- en schilderwerk, gebeurde het zelfde: elke keer als ik het echt niet meer wist, kwam er precies op tijd goede raad en hulp van vrienden hier of vanuit Huizen.

Nostalgie
Yammi is een trouw lid van de hervormde vrouwenvereniging en gaat daar eens per veertien dagen naar toe: vaak een sjoel- of bingo-avond met aan het begin een korte inleiding en het zingen van een lied uit de Johannes-de-Heer-bundel. In het voorjaar bestond de vereniging veertig jaar. Ik mocht mee naar de  feestavond. Wanneer je op zo'n avond bent, waan je je zo'n vijf en veertig jaar terug in de tijd. Na de pauze met verloting traden er twee dames met strooien zomerhoedjes op die zongen met een gitaar: allemaal liedjes die we speelden en zongen op de mandolineklub veertig jaar geleden! Nu deden ze dat natuurlijk voor oudere mensen (zoals wij!), maar dat zoiets hier nog bestaat! Dezelfde sfeer als toen! Niet dat ze hier zoveel achter lopen, maar dat is hier kennelijk allemaal nog bewaard gebleven denk ik, want die twee dames treden nog regelmatig op hier in Groningen.

Winkel
De winkel van Yammi (eieren, bonen en erwten!) is nog steeds twee dagen in de week open en ook op de dagen dat we thuis zijn. De omzet is niet gestegen het afgelopen jaar. Maar het assortiment is de laatste weken uitgebreid met spulletjes van een bazar voor een bejaardenhuis in Bosnië.

Aquarelclub
Zelf zit ik tegenwoordig op een aquarelklub. Op de bijbelkring van de kerk zat namelijk een dame waarvan de man onkerkelijk is. Onder de koffie vertelde ze dat ze met haar man op een aquarelklub zat op de woensdagmiddag. Yammi vond dat het ook wel wat voor mij zou zijn. Het leek me inderdaad niet zo gek: ik zou daardoor haar man kunnen leren kennen en bovendien wat wennen aan het gronings. Ik mocht met ze mee en 'k moet zeggen dat ik het erg leuk vind. Ik merk dat het best goed voor me is: er even drie uurtjes per week tussenuit en tussen weer nieuwe mensen met heel iets anders bezig zijn. We hebben nu leuk kontakt met dat echtpaar. (Hij was degene die op een gegeven moment aankwam met de pootaardappelen en de stokbonen!) 

Open deuren
Dit jaar zijn er ook deuren opengegaan voor geestelijk werk. In het begin van het jaar kregen we een paar dames uit Haren op bezoek die betrokken zijn bij een snel groeiende vrouwenbeweging die koffie-ochtenden en bijbelkringen organiseert hier in de provincie. Alleen merkten ze dat de mannen steeds meer achter bleven naar mate hun vrouwen geestelijk in beweging kwamen. Hier en daar begon dat zelfs problemen te geven. Naar aanleiding van dat gesprek is er in september een maandelijkse mannenkring gestart waar ik bij betrokken mag zijn.

Vanaf september hebben we een wekelijkse jeugdkring gekregen bij een positief echtpaar aan huis in Beerta, het dorp hier vlakbij. Het is een bestaande kring met 15 à 20 jongelui uit de omgeving in de leeftijd van 15-30 jaar. Degene die de bijbelstudies deed, is verhuisd en hij had mijn adres gekregen en me gevraagd het te willen overnemen. Het gaat goed, maar  niet gemakkelijk. Het is een hele opgave om vooral de jongens zover te krijgen dat ze echt konsekwent worden in hun christen-zijn.

Lokale radio-omroep
Binnenkort gaat hier een lokale radio-omroep van start waar een goede vriendin van ons uit de kerk voor gevraagd werd om een wekelijks zondagmorgenuur te verzorgen met licht klassieke muziek en een korte meditatie. Ze vroeg mij de teksten daarvoor te schrijven. De proefopname met de presentator, ook iemand uit de kerk met een mooie, zware stem, is goed gelukt. Als het definitief van start gaat, betekent het wel dat er wekelijks wat gemaakt moet worden. Daar zie ik wel wat tegenop, maar het is vast de moeite waard.

Kerk en Kinderkring
In de plaatselijke Samen-op Weggemeente nemen we (voor zover de tijd het toelaat!) deel aan de verschillende kerkelijke aktiviteiten om op één of andere manier ons steentje bij te dragen aan de opbouw van het geloofsleven binnen deze kerkgemeenschap.
De kinderkring in Aduard loopt ook nog steeds: eens per veertien dagen een uurtje op de dinsdagavond met zes kinderen in de leeftijd van 9-14 jaar.


Weekends
Ook worden we zo nu en dan gevraagd voor jeugd- of jonggezinnenweekends of voor een conferentie van Ichthus, een landelijke evangelische studentenvereniging. Daar hebben we goede kontakten mee. In de vakantie zijn we bijvoorbeeld weer meegeweest met een zeilkamp als kampouders en hadden drie maanden later de reünie hier in huis: 22 jongens en meiden! Het ging prima: op zolder was ruimte genoeg en ze gedroegen zich perfekt.
Alleen gooide de valkparkiet die we pas hadden gekregen een beetje roet in 't eten wat de nachtrust betreft, want die zorgde ervoor dat één van de meisjes vreselijk moest hoesten en niezen. Maar inmiddels is de vogel gevlogen. Terwijl ik een paar weken geleden met het beest op m'n schouder een klant aan eieren hielp, kwam Yammi terug van boodschappen doen. Toen ze de winkel binnenstapte, schrok het beestje van de nogal harde winkelbel en vloog de deur uit de vrieskoude in en verdween vrij snel uit het zicht, een wisse dood tegemoet. Maar dit even terzijde.

Reünie
Terug naar het reüniegebeuren. In januari en mei hadden we al eerder een reünie en ook de jongens komen nogal eens thuis met een aantal medestudenten zodat het voor Yammi al een beetje routine begint te worden om te koken en te bakken voor een heel weeshuis! Wel erg leuk en ook zinvol: we doen bijbelstudie met elkaar en verder is het heel ontspannend.
De predikant vindt het overigens prachtig: dan zijn er tenminste weer eens wat jonge mensen in de dienst. Ze zingen doorgaans graag en goed en al een paar keer hebben ze Opwekkingsliederen gezongen tijdens de kerkdienst. Vooral de laatste keer klonk het als een echt gospel-koor.
Achteraf zijn we wel erg dankbaar dat we bespaard zijn gebleven voor een te klein huis, anders was dit allemaal niet mogelijk geweest.

De kinderen.
Het gaat goed met ze. Dirk Jan en Henk Paul zijn beiden aktief in het studentenwerk van Ichthus. Met de studie gaat het redelijk. Ze hebben er allebei plezier in, maar ze lopen wat achter op het tijdschema.
Laniëlle zit nu in de examenklas VWO. Het gaat heel goed met haar hoewel het niet helemaal zeker is of ze het dit jaar wel zal halen. Ze doet haar best, heeft fijne vriendinnen op school, gave meiden voor wie je zou wensen dat ze ook Jezus zouden leren kennen. Hoe ze zover te krijgen zouden zijn, weet Laniëlle nog niet zo, behalve dan dat ze regelmatig voor ze bidt. Ze is nog steeds op catechisatie en heeft daardoor een goed kontakt met de predikant en zijn vrouw. Met hen en een paar anderen is ze naar Taizé geweest, een oecumenische kloostergemeenschap in Frankrijk waar duizenden jongelui naar toe gaan voor bezinning en gebed. Een indrukwekkende belevenis, heel mooi, maar eigenlijk weing praktisch vond ze: je kunt er niet zoveel mee in het dagelijkse leven.

Tenslotte.
We willen deze nieuwbrief niet besluiten zonder iets te zeggen over wat ons al heel lang bezig houdt en steeds meer bij bepaald worden: dat we niet bij mensen moeten zoeken wat alleen God ons geven kan.
Nu klinkt dat misschien heel vanzelfsprekend, maar zo vanzelfsprekend blijkt dat niet te zijn. Vooral wanneer je in een goede (kerkelijke) gemeente zit(!), is het gevaar erg groot om geestelijk lui te worden. In alles wat je nodig hebt, wordt voorzien: de voorganger zorgt elke week voor je geestelijke maaltijd, het onderwijs krijg je aangereikt op de bijbelkring, de pastorale werker staat voor je klaar wanneer je problemen hebt, de broeders en zusters troosten je bij verdriet en de kinderen worden geestelijk gevormd door de kinderwerkers. Je denkt dat het allemaal buitengewoon goed gaat, maar ongemerkt hebben mensen de plaats ingenomen van God zelf en leef je in het gunstigste geval uit de tweede hand...
Het is goed om in dit verband Jeremia 17:5-8 eens te lezen. Dat we allemaal zullen behoren tot de tweede categorie uit dat gedeelte is onze diepste wens voor 1994!
Een hartelijke nieuwjaarsgroet van ons allemaal en hopenlijk tot ziens! (In Finsterwolde?!)



                                                                                                      Dick & Yammi
1995
Beste allemaal,

Het is weer zover: het oude jaar is nog niet voorbij of het nieuwe jaar dient zich al weer aan! Een goede gelegenheid om jullie met onze beste wensen voor 1995 ook even te vertellen hoe het ons hier is vergaan het afgelopen jaar.
We merken wel dat we wat gesetteld raken. Want vergeleken bij vorig jaar, zijn er niet zo veel nieuwe ontwikkelingen te melden. Eerst maar wat huis-, tuin- en keukennieuws.

Het winkeltje.
Met het winkeltje van Yammi gaat het prima. De eierenomzet is iets gestegen vergeleken bij vorig jaar. Een bejaarde vriend uit Nieuweschans, die onze eieren erg lekker vindt, neemt namelijk steeds meer af. Net belde hij weer op voor honderdtwintig stuks: voor hemzelf, de kinderen, de huishoudelijke hulp, de buren en de visite. Die brengen we dan en maken er dan gelijk een kort bezoekje van, want zijn vrouw en hij lopen al tegen de negentig en kunnen moeilijk de deur meer uit en ontvangen heel graag bezoek. Zo snijdt het mes aan twee kanten. En de winstmarge is zodanig dat we de kosten van de rit er net uit kunnen bekostigen...

De tuin
De tuin is bijna klaar wat de aanleg betreft. We hadden nog wat vijverfolie over van de grote vijver en dit voorjaar kon ik de verleiding niet weerstaan om daar achter in de tuin nog een extra vijvertje van te maken. Een goede vriend van de aquarelklub waar ik nog steeds naar toe ga, is een verwoed hengelaar en gooide er een emmertje voorntjes in en zorgde zo voor een goede visstand. Alleen ging dat niet onopgemerkt voorbij aan de reigers uit de buurt hebben we gemerkt.

De kinderen.
Dirk-Jan (22) en Henk-Paul (21) en Laniëlle (18) zijn nu alle drie de deur uit. We zijn weer samen en het is weer net of we pas getrouwd zijn!
Dirk-Jan studeert nog steeds met veel genoegen Tropisch Landgebruik in Wageningen en haalde nog net binnen twee jaar zijn propaedeuse. Hij is als kringleider actief in Ichthus, de evangelische studentenbeweging, en werkt ook mee in een plaatselijke evangelische gemeente in het jeugdwerk.
Henk-Paul doet Bouwkunde in Eindhoven, is ook aan zijn derde jaar bezig en loopt wat zijn propaedeuse betreft bijna synchroon met Dirk-Jan. Hij heeft het ook nog steeds reuze naar zijn zin en is net als zijn broer actief in Ichthus en in een evangelische gemeente.
Laniëlle haalde, dank zij een geslaagd her-examen, haar VWO-diploma. Ze had eerst nog niet zo'n duidelijk zicht op wat ze zou kunnen gaan doen, dacht aan een diaconaal jaar of een periode op één van de schepen van Operatie Mobilisatie, maar was daar nog niet zo zeker van. Toen tijd begon te dringen en ze tot een keuze moest komen, vroeg een schoolvriendin haar mee naar een open dag van de Universiteit in Groningen. Daar werd het plotseling duidelijk: paedagogie of psychologie moest het worden. Het werd psychologie met als einddoel psychotherapeute.
Ze belde haar beste vriendin op in Huizen, die haar enthousiast vertelde dat ze ook psychologie zou gaan studeren! Ongelofelijk! Het lag natuurlijk voor de hand dat ze dat dan maar gezamenlijk zouden gaan doen. En het werd Groningen. Nu trekken ze samen op, lachen veel en hebben veel steun aan elkaar. En net als de jongens zijn ze beiden ook betrokken bij Ichthus. Maar of ook het studietempo van haar broers haar tot voorbeeld zal strekken, is op dit moment nog niet helemaal duidelijk...
Overigens lopen de kinderen de deur van de ouderlijke woning niet meer zo plat. Ze hebben het reuze naar hun zin op de plek waar ze zijn en hebben daar alle drie hun eigen stekje gevonden. Voor ons wel even wennen. Maar beter zo dan andersom...

Regionale activiteiten.
De jeugdkring in Beerta loopt goed. Er is wat verloop geweest, maar dat was alleen maar positief. We kunnen alles aan ze kwijt wat we zelf ontvangen en we hopen en bidden dat het ze zal helpen om tot een zelfstandig geestelijk leven komen.

Met de kringen van de Samen-op-Weg gemeente gaat het wat moeizamer. We gaan er zoveel mogelijk naar toe, maar de predikant en zijn vrouw hebben er grote moeite mee wanneer er iets gezegd wordt dat afwijkt van hun eigen visie. Dat hebben we natuurlijk wel eens eerder meegemaakt en ook nu weer hebben we veel takt en wijsheid nodig om te weten wat er wel en wat er niet gezegd moet worden.

Er is naar ons idee een enorm gebrek aan kennis waardoor de mensen niet veel verder komen dan zo nu en dan naar de "viering" gaan op zondag en hopen dat het ooit nog eens in orde zal komen met God en de wereld. Sommige ouderen hebben meer geestelijke bagage en we hebben een paar indrukwekkende levensverhalen gehoord. Maar de prediking en dat wat er op de kringen wordt behandeld, is weinig opbouwend voor ze. Ook het kinderwerk en de catechese is erg oppervlakkig en het gaat ons erg aan het hart wanneer er bijbelverhalen worden verteld die nauwelijks meer iets gemeen hebben met de verhalen zoals die in de Bijbel staan.

De maandelijkse mannenkring die ontstaan is uit het vrouwenwerk rond de stad Groningen, draait goed. Er worden harde noten gekraakt en er wordt veel overhoop gehaald. Maar het is erg de moeite waard. Het is de bedoeling om tot bredere aktiviteiten te komen als de tijd daar rijp voor is. Er is een fijne geestelijke band ontstaan onderling.

De lokale omroep: Radio Reiderland.
Dat verdient even een apart kopje. Vorig jaar schreven we jullie dat er een lokale omroep was opgericht en dat er een mogelijkheid zou komen om elke zondagmorgen een uitzending te maken van een uur met licht-klassieke muziek en een meditatie. In de programmaraad zit een zekere Jos Smit, een pittige tante van in de zeventig die je die leeftijd niet zou geven. Zij nam dat uur wel voor haar rekening. We hadden haar al eerder via de kerk leren kennen en was een goede vriendin van ons geworden. Ze vroeg me of ik het zag zitten om daaraan mee te werken. Daar had ik uiteraard niets op tegen. Met veel kinderziekten kwam dat programma op de rails. Een uur was alleen wel wat aan de lange kant. Dat werd een half uur. Zij zou de muziek uitzoeken en de zaak regisseren en ik zou me beperken tot het schrijven van teksten voor de wekelijkse overdenking in het programma.
Dat laatste is nog niet zo simpel, want iedereen moet het kunnen begrijpen, ook degenen die absoluut niets weten van God of Bijbel. En het moet ook nog te pikken zijn voor degenen die door alles wat er hier in het verleden gebeurd is, vijandig staan tegenover alles wat met kerk of godsdienst te maken heeft. Want zo zijn er heel veel in deze streek.

In het Gronings
Een goede vriend van ons uit de kerk, een vitale man van tachtig jaar met een mooie, zware stem, vroegen we om het programma te gaan presenteren. In het begin las hij de teksten voor zoals ik ze geschreven had. Maar met Pasen had ik iets geschreven over zijn vijver. Het ging over de twee levens van een libel als voorbeeld van wat er met de opstanding gebeurt. Het was hem zo op het lijf geschreven, dat hij het spontaan in het Gronings deed. Dat was het helemaal! Het klonk niet meer als iets dat voorgelezen werd, maar het werd nu echt verteld. En sinds die tijd doet hij alles in het Gronings.
Ik liet het een keer horen op de mannenkring. "Dit is voor het eerst dat ik zoiets hoor in mijn eigen taal!" zei er één en hij was daar erg van onder de indruk. "Altijd als het over het geloof in Jezus gaat, wordt er overgeschakeld naar het Nederlands, net alsof dat niet helemaal in het gewone leven van alledag thuishoort."
Ook lieten we eens een bandje horen op een verjaardag van een goede vriendin van ons. Eén van de gasten was qua achtergrond duidelijk iemand van de bovengenoemde doelgroep. Hij luisterde even en herkende de presentator. "Die weet waar hij het over heeft!" zei hij meteen en hij vertelde dat hij veel respect voor hem had door alles wat hij van hem wist en had meegemaakt.
Ja, dat zijn dingen waar we erg dankbaar voor zijn, want dat had ook heel anders kunnen uitpakken. Natuurlijk bid je voor alles wat je doet, want je wil niet graag dat er verkeerde keuzes worden gemaakt. Maar je vraagt je wel eens af of we voor al deze kleinschalige dingen bij God wel kunnen aankloppen, want er zijn toch wel ernstiger dingen aan de hand in de wereld. Maar we doen het toch maar en we zijn daarin nog nooit teleurgesteld. Dat is erg bemoedigend en het versterkt ons vertrouwen dat ons bidden voor de grote wereldproblemen dan ook niet zonder uitwerking zal zijn!

Weinig reacties
Er gaat wel veel tijd zitten in dat schrijven en het komt elke week terug. Maar het is prachtig werk en ik merk dat ik elke keer weer een onderwerp krijg. We hebben nu zo'n kleine veertig uitzendingen gehad.
Veel reacties hebben we nog niet gekregen ondanks het noemen van adres en telefoonnummers. Nog maar weinig mensen weten waar het op de FM of via de kabel te ontvangen is. Maar de vrouw van de jonge technicus die het opneemt, mist geen uitzending. Zij verzorgt het kinderprogramma op de zondagmiddag en heeft nu pas aan Jos Smit gevraagd om elke keer een bijbelverhaal te vertellen. Dat gaat ook heel erg leuk. Oma Josje heeft in een aantal afleveringen het kerstverhaal al verteld met alles wat daaraan vooraf ging. De kinderen mogen vragen insturen. De eerste vraag was: Wat is een engel precies? We hopen dat er op een gegeven moment zoveel vragen binnenkomen dat er een aparte vragenrubriek voor nodig is!
Ja, toen we hier kwamen, vroegen we ons af hoe we de mensen en de kinderen hier ooit mee zouden kunnen bereiken. En wat is het dan verrassend dat er zomaar deuren open gaan die je zelf niet had kunnen bedenken.

Landelijke activiteiten.
Het is leuk om te merken dat we niet zijn afgeschreven nu we in een uithoek van Nederland wonen en op jaren beginnen te komen. In de loop van het jaar kregen we verschillende uitnodigingen voor jeugdweekends, koffiebaravonden en Ichthus-bijeenkomsten ed..
In de vakantieperiode waren we kampouders in twee Ichthuskampen en mochten we meewerken aan een evangelisatieweek in Haamstede waar ook de kinderen al jaren bij betrokken zijn. Ook mochten we dit jaar weer twee keer meewerken aan het jong-gezinnenwerk van de NCGB.


De oudste generatie.
Ja, met het overlijden van de moeder van Yammi zijn we dit jaar de oudste generatie geworden in onze familie. Zelf was ik wel onder de indruk van het eenvoudige geloof dat ze had. Dat gaf haar grote vrede, terwijl ze van nature zo rusteloos was, de hele wereld rondreisde en van alles regelde. Maar toen ze na haar laatste reis naar Canada eigenlijk van de ene dag op de andere aan huis gebonden werd, kon ze dat heel snel en goed verwerken door er alsmaar met de Here Jezus over te praten. Hetzelfde gebeurde in het ziekenhuis toen de onderzoeken uitwezen dat ze een hopeloos geval was geworden. Nauwelijks opstandigheid of gemopper: De Heer geeft kracht, zei ze dan. Ja, mooi is dat wanneer je ziet dat dat werkelijkheid is wanneer je in zo'n situatie terecht komt. Op 30 september overleed ze nadat ze drie dagen daarvoor in coma was geraakt. We bewaren heel goede herinneringen aan haar.

Ten slotte.
De afgelopen dagen heeft de betekenis van Kerst ons heel erg aangesproken. Het werd ons zo duidelijk dat God wil dat Jezus Koning over deze aarde wordt. En dat zijn eerste komst in de wereld de bedoeling had om Hem bij ons te introduceren zodat we Hem zouden leren kennen. En dat Hij van zijn kant de mensen zou leren kennen en aan den lijve zou ervaren wat het betekent om mens te zijn en onrecht te lijden, afgeschreven te worden en zelfs te sterven als een misdadiger in alle Godverlatenheid. Zo'n Koning krijgen we dus.
Maar te bedenken dat Hij dan ook nog aan iedereen die Hem aanvaardt als Koning, de macht geeft om zonen en dochters te worden van God zoals Hij! En dat Hij wil dat we de heerschappij met Hem zullen delen als Hij terugkomt! Dat gaat ons begrip te boven.
Wel zien we heel duidelijk dat Hij nu al Koning kan zijn waar Hij daartoe wordt uitgenodigd: in ons hart, in ons leven, in ons gezin, in de gemeente waar we zijn. En dat daardoor gezien kan worden hoe het is om onder zo'n Koning te leven. Zo kan iedereen nog steeds met Hem kennis maken en voor Hem kiezen. Wie zou zo'n Koning nou niet willen, denk je dan.
Ja, misschien zou je kunnen zeggen dat we nog steeds midden in een soort verkiezingscampagne zitten die al 2000 jaar geleden begonnen is! Ook hier in Finsterwolde!
Vooral in dat opzicht een heel suksesvol 1995 toegewenst van ons vijven! En laat weer eens iets van je horen!


                                                                  Dick & Yammi
 
Beste allemaal!

Sinds we hier in Oost-Groningen zijn neergestreken en zo ver van de meesten van jullie af wonen, is het zo'n beetje gewoonte geworden onze nieuwjaarswensen te combineren met een soort van nieuwsbrief. Op die manier hebben we toch het gevoel dat jullie niet al te veel van ons vervreemd raken. Want een meelevende kennissenkring is nooit weg. Die hebben we echt nodig, ook al hebben we hier al heel wat goede vrienden gekregen. Er komt heel wat op ons af en dan is het fijn te weten dat er ook door vrienden en vriendinnen elders achter de schermen wordt meegeleefd!

De beste wensen.
Allereerst dan onze beste wensen voor 1996. We wonen hier in Nederland nog steeds op een plekje van de wereldbol waar het leven goed is, zeker wanneer je dat vergelijkt met wat er elders in de wereld te koop is. Maar het afgelopen jaar heeft ons er wel een paar keer bij bepaald dat dat goede leven toch maar een tijdelijk bezit is. En ook dat er dingen gebeuren die een wending aan je leven kunnen geven die je niet had verwacht. Wat is het daarom belangrijk om te beseffen dat er ook nog een andere werkelijkheid is dan alles wat je om je heen ziet gebeuren. Dat we steeds meer mogen leren om vanuit die andere werkelijkheid op de juiste manier te reageren op alles wat dit nieuwe jaar ons zal brengen aan goede en minder goede zaken, dat is onze wens voor jullie en ook voor onszelf.

Het dagelijkse leven.
Het leven in Finsterwolde bevalt ons nog steeds goed. We vervelen ons geen moment. Yammi was van de zomer vaak in de tuin bezig en runt nog altijd twee dagen in de week haar winkeltje. Behalve eieren en bonen, erwten en kapucijners verkoopt ze nu ook allerlei spullen die overgebleven zijn van een bazaar voor een goed doel!
Zelf heb ik ook van alles te doen. De bijbelkring in Beerta en het bedenken en schrijven van een zondagmorgen-praatje voor de plaatselijke omroep zijn de dingen die elke week terugkomen. Daarnaast word ik vrij regelmatig gevraagd voor bijbelstudie-weekends of -avonden, en is er het nodige schrijfwerk. Daarnaast bezoeken we samen heel wat mensen. En dan natuurlijk het werk in en om het huis. De week is zo om!

De tuin.
Het was een goed jaar wat de tuin betreft. Alles groeide als kool. In de groententuin hadden we veel aardbeien en allerlei soorten bonen. Ook aan appelen en peren was dit jaar geen gebrek. De bomen hingen vol. Yammi heeft er heel wat van ingemaakt en ingevroren. Alleen de aardappels. Die zagen er prachtig uit en we dachten voldoende vroege geoogst te hebben voor de eerst komende maanden. Maar na de vakantie stonken ze de schuur uit. Aangetast door aardappelrot of zoiets...

De vijver
Vorig jaar schreef ik dat een goede vriend die van hengelen houdt, wat voorntjes in de vijver had gegooid. Tenminste, dat dachten we. Er blijken ook karpers bij te zitten: joekels van beesten die zich graag laten zien met hun grote besnorde bekken om gevoerd te worden.
De baarsjes hebben het hete weer van afgelopen zomer niet weten te overleven. Wel jammer, want die hielden de hoeveelheid jong grut nog een beetje binnen de perken. We zijn benieuwd hoe zich dat zal vertalen in de visstand het komende jaar. Waarschijnlijk zullen de reigers wel een oogje in het zeil houden. En anders moeten we maar gaan hengelen...

De kinderen
De kinderen zijn nog steeds enthousiast bezig met de studie. Dirk-Jan is bijna toe aan zijn stage-periode en het ziet ernaar uit dat hij naar de Ivoorkust gaat voor een project in het kader van zijn studie Tropisch Landgebruik. Hij is nu hard bezig zijn Frans wat op te frissen.
Henk-Paul studeert voor het vierde jaar Bouwkunde in Eindhoven. Hij doet Architectuur en hij hoopt in het komende jaar mee te kunnen doen met een project in het kader van een internationale architectuur-prijsvraag voor studenten. 
En Laniëlle gaat door met Psychologie in Groningen. Hoewel ze even het idee had om HBO-V te gaan doen omdat verpleegkunde haar toch wel mooier en praktischer leek, is ze gelukkig toch weer op haar besluit teruggekomen. Er is veel behoefte aan professionele christen-hulpverleners. En dat wil ze graag worden.
Net voor de vakantie heeft ze een nieuw onderkomen gekregen. Nou, ze is erop vooruitgegaan hoor. Van een wat verwaarloosd kamertje in een flat 12-hoog, heeft ze nu een hele bovenverdieping samen met haar vriendin. Mooi verbouwd, met een dakterras in een rustige buurt niet ver van het centrum. Eind juni hebben we ze verhuisd. Het was bloedheet, maar het is allemaal gelukt. Op haar verjaardag is het ingewijd met een open huis. Leuk hoor.
Alle drie zijn ze ook nog steeds actief in het werk van Ichthus, een evangelische studentenbeweging.

Vakantie-belevenissen.

Rond de pasen hadden ze alle drie vrij. Toen we dat hoorden, hebben we de kans gegrepen om er met z'n allen nog eens een weekje tussenuit te gaan. We zijn naar Oostenrijk getrokken, naar Schwarzenberg waar we vroeger altijd kampeerden met de jeugdverenigingen. De week voordat we erheen gingen, was het daar nog warm, 25 graden. Maar op de dag dat we er aankwamen sneeuwde het! En de dagen daarna was het halen en brengen, dan weer zon, dan weer sneeuw of regen. Maar we hebben het erg goed gehad met elkaar. Veel met elkaar gewandeld en gepraat. Dirk-Jan en Laniëlle speelden veel gitaar, Henk Paul trok er elke keer op uit om te gaan schilderen in het dorp met waterverf. Hij maakte een paar heel mooie dorpsgezichten. Hij kan het zo langzamerhand beter dan z'n vader! We zijn natuurlijk ook op bezoek geweest bij onze vroegere kennissen die het erg leuk vonden om ons en de kinderen weer te ontmoeten na al die jaren.

Een nieuwe start.
Nu was het in die vakantie niet allemaal rozengeur en maneschijn hoor. We werden die week namelijk ook geconfronteerd met een hardnekkige familiekwaal: ergernis en gemopper. Dat is in ons gezin eigenlijk altijd al een veel voorkomend kwaad geweest. We accepteerden dat maar al te makkelijk als iets gewoons. Maar nu de kinderen niet meer thuis zijn en met anderen omgaan als huisgenoten, valt het ze des te meer op als we weer bij elkaar zijn. Dan is het weer zoals van ouds en steekt het oude kwaad de kop weer op. Zo dus ook in deze week. Gelukkig konden we er eerlijk met elkaar over praten en hebben met Gods hulp een nieuwe start gemaakt. Wel pijnlijk, maar beter laat dan nooit. Waar een vakantie al niet goed voor kan zijn.
Nu we zo werden bepaald bij dit kwaad, werd het ons ook duidelijk hoe dankbaar we mogen zijn dat Jezus voor ons bidt en pleit. Want daaraan hebben we het toch alle jaren door te danken dat het desondanks allemaal zo goed is gegaan, zowel in het gezin als ook in het werk dat we mochten doen.

Mannenwerk
Het mannenwerk in Haren waar ik nu al twee jaar bij betrokken ben, komt in een nieuwe fase. Afgelopen jaar zijn we weer met z'n achten maandelijks bij elkaar geweest voor bijbelstudie en gebed en we zijn nu zover dat we in de komende maanden een serie open avonden voor mannen hebben gepland. "Verwachten we nog wel wat van God?" is het thema en mij is gevraagd daarover elke keer een inleiding te houden. Eind oktober hadden we ook al zo'n open avond en daar waren een kleine veertig mannen op afgekomen. De ingevulde enquête-formulieren waren toen erg bemoedigend.

Nieuwe ontwikkelingen.
Niet zo lang geleden moest ik spreken in een middag-samenkomst van de Vergadering van Gelovigen in Winschoten. Na afloop kreeg ik daar een gesprek met de pastorale werker van het regionale psychiatrische ziekenhuis in Wagenborgen. Hij vroeg me of ik ook eens wilde spreken in de kerkdienst voor de patiënten daar. Dat heb ik nu een aantal keren gedaan. Heel apart hoor. Voor het merendeel geestelijk gehandicapten. Maar het ging wel goed. Ik zal nu regelmatig worden ingeroosterd voor zondagmorgen-diensten.

Boekjes in de winkel.
Toen ik voor een voorbereidend gesprek op het kantoortje kwam van die pastorale medewerker, zag ik een hele stapel boekjes staan van "Wat de Bijbel vertelt": mooi geïllustreerde Bijbelverhalen voor kleine kinderen en geestelijk gehandicapten. Hij deed er weinig meer mee omdat het tegenwoordig allemaal video was wat de klok sloeg. Of ik ze wilde hebben? Ik dorst niet meteen ja te zeggen, maar heb ze toch maar meegenomen. Nu deelt Yammi ze uit in het winkeltje. En er is nog niemand geweest die ze niet wilde hebben. 

Kinderen over de vloer.
Op zekere dag haalden twee kinderen, een jongetje van 5 en een meisje van 7 wat uit de kauwgomballen-automaat bij ons voor aan de boom. Daarna kwam het jongetje, Klaassie, de winkel binnen met de mededeling dat hij vreselijk nodig poepen moest. Het was zo nodig zei hij dat hij niet meer naar huis kon. Nou, dat moest dus maar. Daarna moest Nathalie, zijn zusje, natuurlijk nog nodiger plassen. Die wilde waarschijnlijk even kijken waar haar broertje was geweest. Dat was de eerste kennismaking.
Daarna zagen we haar en haar broertje niet zo vaak meer. Totdat we die boekjes kregen in de winkel. Toen kwamen ze bijna elke dag. Om de dag mochten ze weer een nieuw deeltje uitzoeken. Toen kwam ook haar oudere broertje van 11 mee, Gerben. Ze zijn net als de meeste mensen hier, buitenkerkelijk. Nadat we ze een keertje binnen hadden gevraagd voor een kopje thee, kwamen ze bijna elke dag na schooltijd. Ze wilden meehelpen in de tuin, een eigen vijver graven, houtjes hakken en peren plukken. Met enige moeite hebben we ze wat kunnen afremmen, want ze zijn behoorlijk wispelturig. Nu zijn we zover dat ze op een vaste tijd komen en dat we na 't drinken van de thee een verhaal uit de kinderbijbel voorlezen, een paar liedjes zingen en met elkaar bidden voor allerlei dingen. Dat laatste is echt bijzonder. Ze vroegen zelf of ze dat mochten doen. En we hebben gemerkt dat hun gebeden echt worden verhoord. Daarna gaan we wat verven, sjoelen of knutselen, net hoe het uitkomt. En zo hebben we dus een soort van bijbel-clubje, zo'n drie tot vijf keer per week. Soms alleen met de twee jongste kinderen, want Gerben moet z'n vader nogal eens helpen. Ze hebben ook al geprobeerd andere kinderen te betrekken bij het "Jezus en God clubje" zoals ze het zelf noemen. Maar die vinden vier of vijf keer in de week wel wat veel! Om die er bij te krijgen, zouden we het eigenlijk moeten beperken tot eens per week. 't Zou een verademing zijn, maar tot nu toe hadden we daar de vrijmoedigheid nog niet voor.

Een goede oefening.
't Clubje is in elk geval een goeie oefening om het voorgenomene uit de voorjaars-vakantie in praktijk te brengen! Yammi en ik hebben namelijk wel eens verschillende ideeën over hoe de kinderen moeten worden aangepakt. Eigenlijk is dat wel logisch want we denken nou eenmaal niet helemaal gelijk over sommige dingen. En als we dan vanuit onze eigen ideeën reageren, dan geeft dat natuurlijk wat onenigheid. We moeten leren wat meer te reageren vanuit onze gemeenschappelijke Bron, vanuit die andere werkelijkheid dus, dan gaat het een stuk makkelijker. Iemand maakte dat eens duidelijk met het voorbeeldje van je twee handen. Die hebben nooit ruzie met elkaar zei hij. Gewoon omdat ze allebei perfect luisteren naar hetzelfde hoofd. Maar wij willen dat nog wel eens vergeten...

Al 25 jaar...
We kunnen ons voorstellen dat je door het bovenstaande een beetje de indruk zou krijgen dat ons huwelijksgeluk al jaren aan een zijden draadje heeft gehangen! Nou, mooi niet hoor! Integendeel: we hebben het al bijna 25 jaar prima met elkaar. En het lijkt er ook niet minder op te worden met de jaren! Dat hopen we volgend jaar te vieren. En we zouden het fijn vinden wanneer jullie daar ook bij zouden willen zijn.

Om dat mogelijk te maken, hebben we het recreatie-centrum van het Leger des Heils gereserveerd voor het weekend van 13-15 september. Van dit mooie centrum in de bossen van Lunteren hebben we in het verleden al vaker gebruik gemaakt. Het is vorig jaar helemaal vernieuwd. Iedereen is daar welkom, kinderen, jeugd en ouderen. Alleen moet je het natuurlijk wel zelf betalen! Je hebt de keuze uit 1, 2, 4 en 6 persoons-kamers. De prijs is Fl. 67,50 voor het hele weekend, vanaf vrijdag de broodmaaltijd tot na de thee zondagmiddag, volledig pension, alles inbegrepen. Wil je 's nachts drie sterren-comfort? Ook dat kan! Het Leger des Heils heeft daar tegenwoordig namelijk ook een drie-sterren-hotel. Dat kost je dan wel Fl. 53,- extra per persoon per nacht op basis van 2 personen op een kamer.
Wij zullen zorgen voor een gezellig programma en voor een receptie op de zaterdagmiddag voor degenen die een heel weekend een beetje te veel van het goede vinden. We hopen op een soort reünie, een ontmoetingsweekend voor onze oude en nieuwe vrienden- en kennissenkring in een gezellige en ontspannende omgeving.
Om alles goed te kunnen regelen, is het wel nodig dat we zo gauw mogelijk weten wie er denken te komen. En ook welke accommodatie je zou willen. Zou je Yammi daarover in de loop van deze maand even willen bellen? Dan weten we waar we aan toe zijn. En... wie het eerst komt, wie het eerst maalt!

Tenslotte.
De laatste tijd spreekt ons Luk.15:31 erg aan. "Kind, gij zijt altijd bij mij en al het mijne is het uwe!" Het staat aan het eind van de gelijkenis van de verloren zoon. Het werd gezegd tegen de oudste zoon die totaal geen oog had voor de liefde van zijn vader en ook niet besefte wat zijn vader voor hem wilde betekenen. Hij deed alleen maar met heel veel moeite (en tegenzin) zijn plicht. Dat gevaar lopen we ook heel makkelijk ten opzichte van onze Hemelse Vader als we niet uitkijken. Wat een eye-opener is deze tekst dan!
Ook wat Jezus zegt over dorst hebben en dat we bij Hem kunnen drinken is opnieuw voor ons gaan leven. We hebben gemerkt dat je dat onbeperkt mag doen, drinken. Vaak meermalen per dag. "Here, ik heb dorst!" En het werkt! Veel drinken maar in het nieuwe jaar...

Ontvang de hartelijke groeten van ons vijven en laat maar gauw wat van je horen!  


                                             Dick & Yammi                                                      




1996
1997
 
Beste allemaal!

Elk jaar neem ik me weer voor wat eerder te beginnen aan de nieuwjaarsbrief die we de laatste paar jaar plegen rond te sturen vanuit Oost Groningen. Maar ook deze keer is dat goede voornemen weer ten onder gegaan in de drukte voor kerst, ondanks alle goedbedoelde vermaningen van Yammi! We beperken ons dit jaar dus maar weer tot het je toewensen van een goed en zinvol 1997, en hopen je de volgende keer echt ook onze kerstgroeten te kunnen sturen...

Het dagelijkse leven
We kunnen terugzien op een vrij druk maar ook heel goed jaar. We hebben heel wat mensen te logeren gehad. Een medewerkers-weekend van de koffiebar uit Papendrecht, weekends met Laniëlle en haar Ichthusvrienden en vriendinnen, een aantal mensen van de Bijbelschool uit Heerhugowaard waar ik eens per jaar een dag les geef, zo nu en dan een gezin dat een bemoediging nodig had of gewoon voor de gezelligheid kwam, verschillende alleenstaanden en ook anderen die er even uit wilden zijn. Sommigen wilden ook graag wat doen en zo werd er op zolder een scheidingswand aangebracht, de schuur opgeruimd, brandhout gezaagd, de winkel van een nieuw kleurtje voorzien en de tuin onkruidvrij gemaakt.
Verder werd ik nogal eens gevraagd voor weekends elders of voor spreekbeurten. Gelukkig doen we dat allemaal nog met veel plezier en we zijn dankbaar dat we nog zo in de running zijn.

Onze kinderen
Over onze kinderen is niet zoveel nieuws te melden. Laniëlle haalde vorig jaar als eerste haar rijbewijs. Dirk-Jan en Henk-Paul willen dat niet op zich laten zitten en zijn nu druk bezig om dat zo gauw mogelijk recht te trekken, als het kan nog voor de jaarwisseling!
Dirk-Jan heeft een heel goede stageperiode gehad in de Ivoorkust. Hij werkte daar aan een project waarbij werd onderzocht welke rijstsoorten het best kunnen concurreren met onkruid en welke factoren daar een rol bij spelen. Hij is nu bezig zijn eindverslag te maken. Hij zal nog ruim een jaar nodig hebben om zijn studie af te ronden. Hij heeft ons al laten weten dat onderzoekswerk niet zijn grootste voorkeur heeft. Zijn hart gaat meer uit naar het werken met jonge mensen in een ontwikkelingsland. Hij speelde zelfs met de gedachte om zijn studie een jaar te onderbreken en dan als begeleider te gaan werken in een internaat voor kinderen van zendelingen in de Ivoorkust. Daar is namelijk een groot tekort aan werkers. Maar zoals het er nu uitziet, zal hij eerst zijn studie afmaken.
Henk-Paul heeft het ook nog steeds naar zijn zin in Eindhoven. Hij vordert langzaam maar zeker met zijn studie. Hoe lang het nog duurt is nu nog niet te zeggen. 
Laniëlle heeft wat te kampen met vermoeidheid doordat ze moeilijk slaapt. Verder gaat het heel goed met haar. Ze heeft een leuke vakantie gehad met haar vriendinnen. Ze mochten de auto gebruiken van de opa van één van de meisjes en zijn met elkaar een paar weken naar Frankrijk geweest.
Alle drie zijn ze nog steeds behoorlijk actief in Ichthus en ook in een plaatselijke gemeente.

De kinderen uit de buurt
Het bezoek van Nathalie (9), Klaassie (7) en Gerben (12), drie kinderen uit een zwak-sociaal gezin hier uit de buurt, is nog steeds een dagelijks wederkerend gebeuren met grote ups en downs. Daar kunnen we zo langzamerhand een boek over schrijven! Maar ze willen blijven komen. Dat mogen ze dan ook tussen vier en vijf, met uitzondering van de dinsdag. Yammi zorgt dan voor thee en koek en ik probeer ze bezig te houden met van alles en nog wat. Meestal lees ik ze een bijbelverhaal voor. Zingen deden we in het begin ook wel, maar dat lukt de laatste tijd niet meer zo. Daar zijn we voorlopig maar mee gestopt. Bidden willen ze ook nog wel eens als er iets gebeurd is waar ze over inzitten. Verder spelen we met lego of met klei, bouwen hutten op zolder met matrassen, en ping-pongen, sjoelen en schommelen daar ook. Toen het nog redelijk weer was "hielpen" ze soms in de tuin. Ze hebben daar ook een vijvertje gemaakt van een stuk overgebleven vijverfolie. We hadden er al drie, maar een vierde vijver kon er nog wel bij. Ook gingen ze van 't jaar de bomen weer in om peren te plukken.
Soms gaat het heel moeilijk. Dat heeft waarschijnlijk te maken met wat er thuis allemaal gebeurt. Verschillende keren hebben we ze een paar dagen de deur moeten wijzen omdat ze onhandelbaar waren. Maar gelukkig is het nog nooit echt uit de hand gelopen. Niet omdat we zulke goeie kinderwerkers zijn, daar zijn we nu wel achter. Nee, als we daar niet elke dag veel genade voor kregen, hadden we allang de moed opgegeven. Gisteren zei ik nog tegen Nathalie nadat ze een paar dagen niet hadden mogen komen omdat ze buiten de snoepautomaat hadden proberen te vernielen: "We houden echt wel veel van jullie hoor. Niet omdat jullie zo verschrikkelijk lief zijn altijd, maar dat komt gewoon door de Here Jezus denk ik."
"Ja, dat weet ik," antwoordde ze toen. "Toen we hier nog niet kwamen, wisten we helemaal niets van Jezus en van God. Maar nu wel omdat jullie ons dat hebben verteld. En ik heb gebeden dat het clubje weer door mocht gaan."
We leren er wel heel veel van samen. Maar het geeft ook vaak spanningen. Als we onenigheid hebben, is het meestal naar aanleiding van deze kinderen. Yammi ziet het soms anders dan ik. Dat dwingt ons dan om samen aan de weet te komen wat onze hemelse Vader ervan denkt. We zijn benieuwd waar het allemaal op uit zal draaien. We hebben vaak gebeden om open deuren hier voor het evangelie. Maar Gods strategie blijkt soms heel anders te zijn dan we zelf hadden gedacht!

Verder plaatselijk werk

Kerkelijk is hier nog niet zo veel veranderd. We gaan trouw naar de diensten en de kringen voor zover mogelijk. We hebben goede contacten met de mensen. Maar er zit nog niet veel ontwikkeling in. Met het predikantenechtpaar hebben we niet zoveel contact. Ze zijn druk bezig met het schrijven van een boek over de fietstocht die hij deze zomer naar Jeruzalem heeft gemaakt. 
De kring in Beerta is wat uitgedund, maar we komen nog steeds wekelijks bij elkaar.

Radio Reiderland
De radio-uitzendingen op de zondagmorgen gaan ook nog steeds door. Elke week schrijf ik een tekst die Boelo Brul, een jeugdige tachtiger, met zijn mooie zware stem in het Gronings inspreekt. Jos Smit, een pittige zeventigter, regisseert het en zorgt voor de omlijstende muziek. Soms merk je dat er meer naar geluisterd wordt dan je soms denkt. Tijdens de opname was er in de studio eens een jonge dame bezig met stof afnemen. Toen onze presentator klaar was, zei ze dat hij haar toch wel een beetje tegenviel. "Hoezo?" vroeg hij. "Ik dacht dat u het altijd uit uw hoofd deed!" was het antwoord. "Luister je dan wel eens?" "Jazeker, altijd, met mijn vriend. En mijn ouders luisteren ook elke zondagmorgen!" De familie is volslagen buitenkerkelijk. Zo hebben we toch het idee dat we wat doen aan het geestelijke leven van de mensen hier, al is het dan niet in of via de officiële kerk.
Ik sprak er eens over met Wim de Knijff, je weet wel, degene met wie ik vroeger de Kinderkrant maakte. Hij las de teksten en zei dat hij ze eens zou meenemen naar Kok in Kampen. Tot m'n grote verrassing zagen ze er iets in! Het gevolg is dat er binnenkort 24 teksten in een boekje gaan verschijnen onder de titel: "Bekijk het van de andere kant".

Mannenavonden
We kijken ook terug op een goed jaar wat het mannenwerk betreft. In Haren hebben we een serie van 5 open mannen-avonden gehad waar ik mocht spreken. Er kwamen gemiddeld 40 à 50 mannen op af uit de regio. En de reacties waren erg positief. Er werd ons gevraagd vooral door te gaan. Dat bleek uit de enquête die we hebben gehouden aan het eind. Nu zijn we bezig met een tweede serie avonden die ook weer goed bezocht worden tot nu toe. We hopen dat het doorwerkt in de verschillende gemeenten waar de mannen deel van uitmaken. Want dat is toch de bedoeling, dat ze tot een dieper geestelijk leven komen en zelf verder gaan, net zoals dat ook bij ons gebeurde indertijd door de bijbelstudieweekends van Sidney Wilson. De Here wil wel!

Vakantieherinneringen
We hadden een zinvolle vakantie. De eerste week brachten we door op een nieuwe evangelische camping in Onstwedde, hier niet zo ver vandaan. Daar mocht ik de dagsluitingen en de bijbelstudies verzorgen. Heel dankbaar werk.
Een paar weken later mochten we meewerken aan de Réveilweek in Dalfsen. We kregen 16 jong-volwassenen te begeleiden. Leeftijd 17-20 jaar. Het was niet zo makkelijk. Ze verwachtten meer van een ervaring met de Geest als het antwoord op alle problemen dan van het gebruik van de Bijbel. Dat hoort natuurlijk samen te gaan. Maar als het één ten koste gaat van het ander, kan dat teleurstellingen geven. Er is dan wel veel vuur, maar het vuurtje gaat gauw uit omdat er niet zoveel brandstof is. Dat was ook bij hen het grote probleem merkten we. Het was niet zo simpel om daar doorheen te breken. Maar aan het eind zeiden ze gelukkig bijna allemaal dat ze ervan overtuigd waren geraakt dat ze veel meer met de Bijbel moesten gaan doen.
Het zeilkamp van Ichthus waar we de week daarop als kampouders bij betrokken waren, was erg bemoedigend. Bijna allemaal serieuze, toegewijde jongelui. Ik had een stuk bij me over de grote emotionele verschillen tussen jongens en meisjes, een onderwerp waarover tegenwoordig veel te weinig wordt gesproken naar ons gevoel. Het sloeg in als een bom. Vragen over en weer van de jongens aan de meisjes en andersom. Of het echt waar was wat er in dat stuk stond. Het werd volkomen bevestigd door wat ze zelf hadden ervaren. Er zijn er heel wat die het stuk nu gaan gebruiken op hun kringen. Al met al was het een bijzonder kamp. Eind oktober hadden we de reünie hier in huis en hoorden we hoe alles op een positieve manier had doorgewerkt. Ik ben nu bezig om het stuk nog verder bij te werken. Misschien dat het t.z.t. kan worden uitgegeven. 


Hoogtepunt
Het hoogtepunt van het afgelopen jaar was voor ons wel het weekend in Lunteren ter gelegenheid van ons 25-jarig huwelijk. Wat hebben we daarvan genoten. Vooral de onverwachte overkomst van Dirk-Jan was een totale verrassing voor ons. In een bedankbrief schreven we al dat het zo leuk was om allerlei goede vrienden en vriendinnen die wel ons, maar niet elkaar kenden, eens met elkaar te laten kennismaken. Dat lukte heel aardig. Als wij daar al zo van genoten, wat moet het dan niet zijn voor onze hemelse Vader wanneer Hij straks al degenen van wie Hij zoveel houdt, bij elkaar zal brengen zodat ze elkaar allemaal zullen ontmoeten! Eigenlijk zijn we ons pas door dit weekend gaan realiseren dat ook dit één van de grote attracties moet zijn van het leven hierna: de ontmoeting met alle gelovigen uit alle tijden!

Plannen

In het komende jaar hoop ik tot de 65-plussers te gaan behoren met alle voor- en nadelen die daaraan verbonden zijn. Eén van de voordelen is dat we dan de beschikking krijgen over het bedrag waarvoor mijn vader ooit eens een levensverzekering voor me heeft afgesloten. Door de geldontwaarding na al die jaren is het geen spectaculair bedrag meer. Maar het is wel genoeg om er met het hele gezin een maand mee naar Indonesië te kunnen gaan! Sinds haar negentiende is Yammi niet meer in haar geboorteland geweest. De kinderen zijn reuze benieuwd om eens te zien waar de helft van hun wortels liggen en voor mezelf zal het ook wel de reis van mijn leven worden. Heel spannend allemaal. We gaan met bijna de hele familie van Yammi omdat in dezelfde periode een oom en een tante van haar op Java hun 50-jarig huwelijksfeest hopen te vieren. Als alles goed gaat zullen we daar dus ook een grote familie-reünie gaan beleven!
In verband met deze reis staat ons huis deze zomer meer dan een maand leeg. Als je ervoor voelt om in de vakantiemaanden één of meer weken in ons huis door te brengen, moet je even bellen. We vinden het fijn als ons huis bewoond wordt gedurende de periode dat we afwezig zijn. Dat geldt overigens ook voor de perioden van 22 februari t/m 1 maart, van 27 t/m 31 maart en van 5 t/m 10 mei.

Onze liefste wens voor 1997
Het is ons al meerdere keren opgevallen dat mensen in onze kennissenkring die een sterfgeval meemaken, er de eerste dagen zo bovenuit getild werden. "Ondanks ons verdriet hebben we het zo goed met elkaar en met God," zeiden ze dan. "Dat hebben we nog nooit zo meegemaakt. Konden we dat maar voor altijd vasthouden." Maar na een paar weken raakten ze dat toch weer kwijt. Zo gaat dat meestal.
Eigenlijk wel logisch. Wanneer er in de kerk bekend wordt gemaakt dat er iemand is overleden, dan is er bijna niemand die niet voor dat gezin bidt elke dag. Maar na een week verslapt doorgaans de voorbede. De één na de ander haakt af. En weg ebt de zegen. Erg jammer. Maar het is wel een sterk bewijs dat God het gebed voor elkaar heel tastbaar verhoort. Wat is het zonde dat we daar niet veel meer gebruik van maken.
Vooral nu we hier wonen en er zoveel op ons afkomt, beginnen we steeds meer te beseffen hoe belangrijk het is dat er voor je gebeden wordt. Zelf proberen we daar trouw in te zijn. En we hopen maar dat heel veel anderen dat ook zullen zijn ten aanzien van ons. Dat is onze liefste wens voor 1997! We hebben het echt hard nodig. Alleen in samenwerking met anderen (ook met jullie!) kunnen we hier ooit een geestelijke doorbraak verwachten.

Ontvang de hartelijke groeten van ons beiden, ook namens de kinderen. Laat maar weer gauw wat van je horen!


   
                                                                 Dick & Yammi
1997
 


Geprezen zij de Here.
Dag aan dag draagt Hij ons; die God is ons heil. 
Die God is ons een God van uitreddingen,
bij de Here Here zijn uitkomsten tegen de dood.
Psalm 68 vers 19 en 20

                                                                                                               
Beste allemaal!

Met bovenstaande bemoediging willen we jullie allereerst een heel gezegend nieuwjaar toewensen. Het hoeft niet allemaal even makkelijk te gaan, als we maar blijven beseffen dat er wat God betreft geen doodlopende wegen zijn.
We verbazen ons erover dat 1997 zo snel voorbij is gegaan en dat we nog maar twee jaar verwijderd zijn van het jaar 2000. Ik weet nog goed dat we op de lagere school een leesboekje hadden waarin een verhaaltje stond over dat bijzondere jaar 2000.  Dan zouden we allemaal een eigen vliegtuigje hebben stond erin. Dat sprak me toen wel aan weet ik nog.
Nou ja, een eigen autootje is toch ook niet niks denken we nu maar. Vooral als je in zo'n uithoek woont als wij!

Het afgelopen jaar
We kunnen weer terugzien op een vrij druk, maar ook heel goed jaar. Het is bemoedigend te merken dat je bij het ouder worden in het Koninkrijk van God niet met pensioen wordt gestuurd zoals in het Koninkrijk der Nederlanden! Naast de verschillende weekends en samenkomsten in het land (met Asperen en Papendrecht onderhouden we b.v. nog steeds goede contacten!) mochten we verder gaan met het werk hier: zo nu en dan een weekend of een kampweek in resp. de Ark of op de Sikkenberg, dia-presentaties over de Christenreis van Bunyan, de maandelijkse mannenavonden in Haren, de wekelijkse bijbelkring in Beerta, het schrijven van teksten voor de zondagmorgen?uitzendingen van de plaatselijke omroep en het bijna dagelijkse clubje tussen vier en vijf met Klaassie (8), Nathalie (10) en Gerben (14), recentelijk uitgebreid met achterneef Marcel (11).

De buurtkinderen
Tot op voor kort hadden Yammi en ik nog voortdurend meningsverschillen over de aanpak van de kinderen. Ik had er bijvoorbeeld niet zoveel moeite mee wanneer ze bij het binnenkomen en weggaan de banken even gebruikten als turntoestel. Dat vonden onze kinderen vroeger ook leuk en de banken konden wel tegen een stootje. Maar Yammi kon daar niet tegen: dat deden onze kinderen vroeger toch ook niet bij een ander? Ja, redeneerde ik dan, maar deze kinderen zijn hier toch niet op visite? Ze komen hier zowat elke dag! Dan moet dat toch kunnen? En zo waren er veel meer dingen waar ik veel makkelijker over dacht dan Yammi. Die kon alleen maar zeggen wat ze niet mochten vond ik en daar kon ik weer niet tegen. Het gaat toch om veel belangrijker dingen? Laat ze toch en wees een beetje vriendelijk tegen ze! Maar dat kon ze niet. Ze ergerde zich alleen maar.
Een paar weken geleden kwam het tot een echte crisis. Er moest nu eindelijk maar eens verandering in komen. Een weekje vasten en bidden dacht ik, dan komt ze vast wel op andere gedachten. En... het werkte! Ik kreeg tot mijn verwondering door dat ze gelijk had. Het werd me duidelijk dat ik veel te makkelijk was en haar daardoor al die tijd had geblokkeerd.
Nu hebben we dus wat strakkere regels vastgesteld en de kinderen vinden het nog prima ook. En naar het zich laat aanzien, krijgt Yammi er zelfs een beetje plezier in! Alleen moet het zich nog wel bestendigen om met de woorden van een goede vriendin uit Huizen te spreken. Maar het blijft een geestelijke strijd die praktisch elke dag terugkomt.
Of er veel vooruitgang zit in het geestelijke leven van de kinderen, daar is nog niet zoveel concreets over te zeggen. Ze leven thuis in zo'n totaal andere wereld. De bijbelverhalen kennen ze nu in grote lijnen en de televisieserie "De Rode Draad" vonden ze prachtig. Nu de praktijk nog. Bij Nathalie zien we daar af en toe wat van. Vanaf september bijvoorbeeld zit ze in de klas waarin gekozen kon worden voor godsdienstles. Zij en nog een ander meisje waren de enigen die die keuze maakten.
We hopen 10 januari met ze naar de Nationale Gebedsdag te gaan. Gerben was daar al een keer en Nathalie gaat daar nu al voor de derde keer naar toe. Tenminste, als ze weer mee wil!

Pensioen en AOW
In juni bereikte ik de pensioengerechtigde leeftijd. Een mijlpaal. Hiervóór zat ik al in de VUT, dus zoveel verandert er eigenlijk niet. Wel mag ik nu weer wat doen voor de omroep. Bij de EO wisten ze dat ook en inmiddels ben ik gestrikt voor 't schrijven van teksten voor een nieuwe serie kinderprogramma's. Ze worden opgenomen in groep 8 van een school in hartje Rotterdam, met veel allochtone kinderen. Elke keer wordt er iets van wat Jezus heeft gezegd, in de klas uitgeprobeerd. Wat en hoe dat uitwerkt, wordt van begin tot eind door de maakster van het programma, Stella Kiljan en de producer Mirjam Klumper met een klein digitaal cameraatje gefilmd. Daar maken ze een half-uurs programma van waar ik dan de begeleidende tekst voor mag schrijven. Vier zijn er al van klaar en het moeten er negen worden. Wat er zich allemaal in die groep afspeelt is heel spannend en soms ook erg aangrijpend. Wanneer de serie zal worden uitgezonden, weten we nog niet precies. Waarschijnlijk in het najaar.

Bekijk het van de andere kant
In onze vorige nieuwjaarsbrief stond al iets over een boekje dat uitgegeven zou worden met een aantal teksten van de zondagmorgen?uitzendingen. Het ligt inmiddels in de winkel. "Bekijk het van de andere kant!" is de titel. Kok in Kampen heeft er een leuk boekje van gemaakt met een verrassende lay-out.
Een jonge nieuwkomer op de bijbelkring, een VWO'er die vol vragen zat, las het op een zondagmiddag achter elkaar uit en zei dat hij op de meeste vragen antwoord had gekregen!
"Het Grote Verschil" vond ook veel aftrek. Het is een brochure over de emotionele verschillen tussen jongens en meisjes. Ik had daarover al één en ander op papier gezet omdat we elke keer merkten dat er door onwetendheid op dat terrein zoveel brokken worden gemaakt. In de voorlichting op school worden deze verschillen namelijk onder tafel geveegd. Na de eerste versie uitgebreid te hebben doorgepraat in een zeilkamp van Ichthus vorig jaar, hebben we er een nieuwe versie van gemaakt. Door erin te vermelden dat het vrij gekopieerd mocht worden, hoopten we dat het een soort kettingbrief zou worden. Er zijn er al heel wat verspreid zo te merken en we kregen veel bemoedigende reacties. Een goede vriendin van ons in Denemarken vertaalde het zelfs in het Deens!

De zomervakantie
Dit jaar geen kampouderschap in een Ichthus zeilkamp of andere kamp?activiteiten. We gingen met z'n allen voor 6 weken naar Indonesië! Yammi was daar sinds haar komst naar Nederland een kleine veertig jaar geleden niet meer geweest! De eerste twee weken logeerden we bij een oom en tante van Yammi in Bandung, samen met de andere neven en nichten uit Nederland en hun kinderen. Oom en tante vierden tijdens ons verblijf namelijk hun 50?jarig huwelijksfeest. We konden daardoor in één keer bijna alle andere ooms, tantes, neven en nichten ontmoeten: een unieke familiereünie dus. Op het feest zelf, met wel zo'n 500 gasten, fluisterde Laniëlle zachtjes in mijn oor: "Pap, weet u wel dat u de enige blanke bent in dit gezelschap?!" Het was me niet eens opgevallen, zo voelde ik me daar thuis!

Het viel mee!
Ik zag er erg tegenop om naar Indonesië te gaan. Ik ben toch al niet zo'n wereldreiziger en dan ook nog al die smerigheid, stank, ongedierte en rare ziekten in zo'n tropisch land... Maar wat viel dat mee! Geen stank, geen ongedierte (behalve 's nachts de muggen dan, maar die heb je hier ook!) en ook geen echte smerigheid. Wel veel plastic, papier en blik langs de weg, maar geen rottende etenswaren of onhygiënische toestanden. Zelfs niet in de sloppenwijken van Jakarta waar we uit nieuwsgierigheid een keer naar toe gingen. De mensen liepen er zelfs daar schoon en netjes bij en weten op één of andere manier een gezond gevoel van eigenwaarde te bewaren. Het viel ons op dat de Indonesiërs beschikken over een innerlijke beschaving die je hier nogal eens mist.

Herinneringen aan vroeger
Yammi vond niet veel meer terug van wat ze zich van vroeger herinnerde. Vooral door het enorm drukke verkeer is de sfeer in de steden waar ze ooit woonde heel erg veranderd.
Haar ouderlijk huis in Bandung was er niet meer. Dat heeft plaats gemaakt voor een Chinees tempeltje. Het huis in Surabaya was er nog wel. Jammer genoeg konden we er niet naar binnen. Wel in de woning waar ze vaak speelde. Tot grote verrassing van Yammi woonde tante Tilly van toen er nog steeds. De verassing was wederzijds, dat begrijp je! Gelukkig had Yammi geen last van een taalbarrière. Ze sprak het Indonesisch nog vloeiend. En Tante Tilly het Nederlands, net zoals overigens heel veel Indonesiërs van boven de 60.
De meeste dingen die we zagen en beleefden op onze tocht door Java en Bali na ons verblijf in Bandung, waren voor Yammi net zo nieuw als voor de rest van het gezin. We huurden een auto mèt chauffeur (niet zo duur als hier hoor!), want je moet niet zelf achter het stuur kruipen met dat link(s)e verkeer en die Indonesische rijstijl. Levensgevaarlijk! De enige verkeersregel waar iedereen zich strikt aan houdt is: Wie het eerst komt, die het eerst maalt. Ergeren doen ze zich niet in het verkeer, dat viel ons erg op. Het vele toeteren doen ze alleen maar om je te laten merken dat ze eraan komen.

Zendingswerkers
Het is wel verleidelijk om een huisje te huren op Java om er de barre wintermaanden door te brengen. Die gedachte kwam even bij ons op toen we een jonge broeder bezochten die zich voorbereidt op zendingswerk onder de Madoerezen. Die had namelijk een heel knus huisje in de kampong gehuurd met alles erop en eraan voor maar 1000 gulden per jaar! Maar als je daar permanent als vreemdeling woont zoals hij, moet je wel behoorlijk veel vreemdelingenbelasting betalen. We kregen net het bericht dat hij voor het eind van de maand in één keer 7000 gulden moest ophoesten voor het afgelopen jaar en voor het jaar dat komt. Hij heeft nu maar besloten om op een toeristenvisum verder te gaan. Wel jammer, want daardoor raakt hij ook zijn baan kwijt als engelse leraar op een islamitische universiteit.
Op Bali ontmoetten we Ab Mol, een gewezen winkelier uit Oostkapelle van de Gereformeerde Gemeente die als kind al een zendingsroeping kreeg. Nog niet zo lang geleden deed hij zijn zaak over aan zijn kinderen en begon op middelbare leeftijd zendingswerk onder de Balinezen, samen met dominee Kuyt, een zendingsveteraan uit Irian Jaya die daar ook nog op zijn oude dag een aantal maanden per jaar werkt. Heel indrukwekkend. Er gebeuren wonderlijke dingen onder de Hindoes daar.

Eetcultuur
Op de terugweg kwamen we door het gebied waar onze chauffeur is opgegroeid. Hij vroeg of we het leuk zouden vinden om kennis te maken met zijn ouders die in de bergen woonden in de dessa, ver buiten de bewoonde wereld. Daar zeiden we natuurlijk geen nee op en, zoals dat overal in Indonesië gebeurt, werden we buitengewoon hartelijk ontvangen en konden we aanschuiven voor een heerlijke maaltijd. Een oom van hem kwam ook langs en klom zonder ladder of touw zomaar op handen en voeten een klapperboom in om ons te trakteren op verse kokosnoten.
Verder lijkt Java wel één grote braderie. Overal langs de wegen stalletjes en karretjes met van alles en nog wat. Vooral etenswaren. Onvoorstelbaar hoeveel soorten gerechten, hapjes en lekkernijen ze in Indonesië hebben bedacht. Het is een echte eetcultuur en eten is dan ook vaak het hoofdonderwerp van gesprek!
Ondertussen werd ons huis gebruikt als vakantieverblijf. De eerste drie weken door een jong gezin met vier kinderen, daarna een weekje door een oudere zuster en de laatste veertien dagen door een echtpaar dat al uit de kleine kinderen is. Het was een succes naar twee kanten, want toen we thuiskwamen werden we verrast door alles wat er in huis en tuin was verricht! Wat dat betreft kunnen we dit jaar wel weer zonder zorgen zes weken van huis!

Onze kinderen
Die zien we niet zo vaak meer in Finsterwolde. Van de jongens waren we dat al gewend. Maar sinds Laniëlle Groningen verwisselde voor Gent, brengen we de weekends nog vaker getweeën door dan voorheen.
Ze maken het alle drie prima. Dirk?Jan en Henk?Paul hebben het goede voornemen opgevat om in dit nieuwe jaar af te studeren. Laniëlle hoopt een jaar vol te maken in Gent, waarna ze nog een jaar te goed heeft in Groningen. Ze heeft het reuze naar haar zin en studeert hard. Dat moet ook wel, want met minder nemen ze in België geen genoegen. Ze heeft het idee dat ze daar in één jaar meer zal doen dan in de vier jaar in Groningen! Althans, wat haar studie betreft!
Trouwplannen hebben ze nog geen van drieën. En voor zover we weten zijn er ook nog geen kandidaten in beeld.

Voor een appel en een ei
Yammi was dit jaar weer erg actief in de tuin. De oogsttijd viel gedeeltelijk in de tijd dat we in Indonesië waren, maar dank zij de vrienden die hun vakantie in ons huis doorbrachten, is er toch nog heel wat in de diepvries terechtgekomen! We hadden dit jaar een overvloed aan aardbeien, bonen, appels en peren. Het assortiment in de winkel kon derhalve worden uitgebreid, zodat de omwonenden dit jaar letterlijk voor een appel en een ei bij Yammi terechtkonden.
De karpers in de vijver doen het ook uitstekend en het aantal voorntjes neemt hand over hand toe. De strenge winter overleefden ze allemaal zonder extra beluchting, pompen of gaten in het ijs. Wat ons betreft mogen de reigers de visstand best eens wat uitdunnen!

Kerkelijk leven
Ons predikantenechtpaar nam een beroep aan naar Hummelo waar ze in november intrede deden. We bidden maar dat de beroepingscommissie een goede keuze zal maken voor een opvolger. Wat zouden we graag een verdieping willen zien van het geestelijke leven in de gemeente hier!
De lokale radio-omroep heeft de kerk pasgeleden zendtijd aangeboden voor een eventuele muzikale fruitmand en gesprekken met mensen over hun kerkelijke en geestelijke leven. Onvoorstelbaar voor een plaats waar zoveel aversie is tegen kerk en christendom! Zou het tij gaan keren? Wat is het nodig dat de mensen hier gaan zien wat echt christen?zijn inhoudt en dat er een groot verlangen komt naar een liefdevolle relatie met Degene die alles heeft gedaan om zo'n relatie royaal binnen ieders bereik te brengen.
Daarom zijn we zo dankbaar dat we hier mogen wonen om met de mensen hier om te gaan en voor ze te bidden. We weten dat we er niet alleen voorstaan en dat er velen van jullie actief met ons meeleven. Houdt daar niet mee op hoor! Blijf volharden in het gebed, schrijft Paulus in zijn brief aan de Kolossenzen, en weest daarbij waakzaam en dankt en bidt tevens voor ons dat God een deur voor ons woord zal openen om te spreken van de geheimen van Christus. Dan zullen we het zo aan het licht brengen zoals het de bedoeling is, schrijft hij erbij.

Heel hartelijke groeten, ook namens Dirk-Jan, Henk-Paul en Laniëlle.
                                                                                              

                                                                                                 Dick & Yammi
1998
 


Ik ben als een licht in de wereld gekomen,
opdat een ieder, die in Mij gelooft,
niet in de duisternis blijve.
Johannes 12 vers 46


                                                                                                                                
Hallo familie, vrienden en goede bekenden!

Met de bovenstaande wens van Jezus Christus zelf willen we jullie allemaal een heel goed 1999 toewensen, het laatste jaar van deze eeuw.  Als je alles wat er op je afkomt goed op je in laat werken, krijgt die wens van Christus wel een heel bijzondere betekenis: leven in het licht terwijl het steeds donkerder wordt om je heen. Maar daar moet je zelf maar eens verder over nadenken. Eerst maar wat huis- tuin- en vijvernieuws.

Het huis.
We hebben het hier erg goed samen. Nog steeds! We genieten elke dag van ons huis, de rustige omgeving en de vriendelijke mensen die hier wonen. Yammi houdt zich bezig met haar winkeltje, het huishouden en de tuin. En ik zit meestal achter m'n PC zoals ook op dit moment: brieven en teksten schrijven, e-mailen en sinds kort ook videomontage. En verder? Daarover straks wat meer.

De tuin.
Dit jaar geen aardappelen. Dom natuurlijk nu ze zo duur zijn geworden! Wel aardbeien. Die hebben zo langzamerhand de hele groententuin in beslag genomen. Op een middag plukte Yammi een keer tien kilo. Ze kreeg het er helemaal van in haar rug! Gelukkig tijdelijk. Verder waren er veel kruisbessen en frambozen dit jaar. En peren. Maar weinig pruimen en appelen. Je kunt ook niet alles tegelijk willen...
De knotwilg achter het huis viel bijna om. Te laat geknot. Het zwaarste stuk van de kruin heeft Henk-Paul er nu afgezaagd. We hopen dat hij het nog een paar jaar zal overleven.

De vijver.
De karpers in de vijver groeien gestaag en aten dit jaar voor 't eerst uit m'n hand. Verder krioelt het in de vijver van de voorntjes. We hebben er maar een paar baarzen bijgegooid om de overvloedige visstand wat binnen de perken te houden. Gelukkig was het niet zo lang warm deze zomer, want dan hadden ze het waarschijnlijk niet overleefd. Baarzen hebben namelijk meer zuurstof nodig dan de andere vissen.

Het voorbijgevlogen jaar.
We hoefden ons in dit voorbijgevlogen jaar weer niet te vervelen. Naast verschillende jeugd- en jonggezinnenweekends en samenkomsten in het land en het schrijven van teksten voor een kinderprogramma van de EO, mochten we verder gaan met het regionale en plaatselijke werk hier: samenkomsten op camping de Sikkenberg, dia-presentaties over de Christenreis van Bunyan, de maandelijkse mannenavonden in Haren, de wekelijkse bijbelkring in Beerta, de zondagmorgen?uitzendingen van de plaatselijke omroep en het bijna dagelijkse clubje tussen vier en vijf met Klaassie (9), Nathalie (11) en Gerben (14).

Het bijna dagelijkse clubje.
Het gezin is een paar maanden geleden naar Beerta verhuisd, maar de drie kinderen blijven desondanks toch trouw komen. Het gaat best goed met ze. Vooral bij Nathalie zien we een duidelijke geestelijke ontwikkeling. Op haar nieuwe school komt ze ervoor uit dat ze in God gelooft en bij Jezus hoort en voor zover we weten is ze daarin de enige. Klaassie wordt een leuke jongen en Gerben krijgt de baard in z'n keel. Hij speelt bij voorkeur Monopoly. Dat doen we donderdags want dan is het zijn middag. Dit jaar zijn we namelijk begonnen om ze niet meer elke middag alle drie tegelijk hier te hebben. We hebben dat een beetje verdeeld. In januari hopen we, net als vorig jaar met de twee jongsten weer naar de Nationale Gebedsdag te gaan.

De eigen kinderen.
Die studeren nog. Alleen nog steeds niet af. Dat gaan ze alle drie het komende jaar doen zeggen ze. Dirk-Jan hoopt daarna te gaan werken in Vavoua International School in Ivoorkust, een internaat voor kinderen van zendelingen.
Henk-Paul verraste ons een paar maanden geleden met Sara, een lief meisje dat op dezelfde geestelijke golflengte zit als hij. Ze is van belgische afkomst en woont net als Henk-Paul in Eindhoven waar ze akoestiek studeert. De vorige maand zijn ze hier een midweek geweest en het klikt prima tussen haar en ons.
Laniëlle voelt zichzelf erg op haar plaats in Gent en ze denkt daar na haar afstuderen nog een paar jaar te blijven.

De 13e september was een bijzondere dag voor haar. Terwijl de treinen door het noodweer en het hoge water rondom Antwerpen niet meer reden, liet ze zich in Cadzand in zee dopen. Ze was als baby al echt gedoopt, in een badje, kopje onder, om allerlei discussies met wederdopers later te voorkomen! Daarmee beleden we als ouders ons geloof dat ze al vanaf de conceptie de Here toebehoorde. Maar ze wilde op deze manier graag ook zelf belijdenis afleggen van haar toewijding aan de Here Jezus. Het was een indrukwekkend gebeuren.

De plaatselijke kerk.
Op een bijeenkomst van de studentenvereniging Alpha in Arnhem ontmoetten we aan het begin van dit jaar een oude kennis die in Huizen evangelist was. Hij vertelde dat hij op het punt stond om samen met zijn vrouw af te studeren als predikant en dat ze op zoek waren naar een vacante gemeente. We zeiden toen dat de kerk bij ons juist op zoek was naar een predikantenechtpaar en of dat niet iets voor hen zou zijn. Waar dat dan wel was, wilde hij weten. Finsterwolde antwoordde ik. Hij keek verbaasd. Of we wisten waar hij woonde vroeg hij. Ja, in Arnhem natuurlijk! Nee, zei hij, ik bedoel ons adres! We wonen op het Finsterwoldepad! Nou, dat kon niet toevallig zijn. We vertelden het aan de voorzitter van de kerkeraad. Die zocht contact en er vonden een paar gesprekken plaats. Maar het draaide jammer genoeg op niets uit. Het feit dat er bij ons geen christelijke school in de buurt was voor hun kinderen, deed hen uiteindelijk besluiten er toch maar van af te zien.
Gelukkig was er een predikanten-echtpaar dat hier wèl graag wilde komen: Wolf Jöhlinger en Wiebke Heeren, beiden geboren en getogen in Duitsland, net over de grens, met hun twee dochtertjes Frédérique en Kirsten. We hebben nog niet zo veel contact met ze gehad, maar de verwachtingen zijn redelijk positief.

Zomervakantie
We hebben dit jaar voor het eerst mogen meewerken aan een tienerkamp van de NCGB. Yammi fungeerde als groepsleidster (wat tot haar eigen verwondering heel goed ging!) en ik was verantwoordelijk voor de bijbelstudies. ("Het was niet zo kinderachtig als in een kinderkamp en niet zo saai als in de kerk...") Er waren er zo'n zestig in de leeftijd van 12 tot 14 jaar en de leiding was in handen van een zeer ervaren staf. Vooral wanneer je teksten moet schrijven voor die leeftijd, is het best heel nuttig om daar eens een weekje tussen te zitten! Ook waren we traditiegetrouw weer kampouders in een Ichthus-zeilkamp.
Wat zijn we blij dat we vorig jaar naar Indonesië konden gaan voordat de moeilijkheden daar begonnen. Gelukkig heeft de familie geen last gehad van het geweld tegen de chinese minderheid.

De lokale omroep.
Aan het eind van dit jaar hebben we er 240 uitzendingen van ons radioprogramma "Mijmeringen" opzitten en Boelo Brul (84, presentatie), Jos Smit (75, produktie en regie), en ondergetekende (66) hebben er nog steeds plezier in. Hoewel we elke keer telefoonnummers noemen, hebben we nog maar weinig reacties gekregen op de wekelijkse radiopraatjes in het Gronings. Wat gelukkig niet wil zeggen dat er niet naar geluisterd wordt.
Mocht je nieuwsgierig zijn naar wat we de luisteraars elke zondagmorgen voorschotelen, probeer dan het boekje "Bekijk het van de andere kant" eens te pakken te krijgen, uitgegeven bij Kok in Kampen. Het is nog niet uitverkocht voor zover ik weet...

VARA.
Er is pas een rapport verschenen van het Nederlands Instituut voor Sociaal Sexuologisch Onderzoek waarin iets staat over "Loverboys": jongens, relatief vaak van Marokkaanse afkomst, die met jonge meisjes intieme relaties aangaan om ze vervolgens te bedreigen en onder druk te zetten om als prostituée voor ze te gaan werken. Om kinderen tegen dit soort zaken te wapenen, hebben we in het EO-kinderprogramma Groep 8 een keer duidelijk proberen te maken wat het voor een meisje betekent om misbruikt te worden. Laat dit programma nu toch bekroond worden! We wonnen de Vergulde Nachtspiegel van het VARA-programma Kopspijkers, de hoofdprijs voor de grootste blunder van het seizoen. Misschien heb je het wel gezien of gelezen. Die prijs kregen we doordat iemand een fragment uit dit programma had opgestuurd waarin het er nogal heftig aan toeging. Een pedagogische en didactische blunder was het oordeel. Maar wat eraan voorafging en wat erop volgde, dat had niemand van Kopspijkers of van het publiek dat moest kiezen, gezien! Toen gebeurde eigenlijk hetzelfde als wanneer je een duitse herder door zijn baas vreselijk ziet aftuigen zonder te weten dat die rothond net daarvoor een klein hondje van een oude vrouw had doodgebeten: dan kom je makkelijk tot een verkeerd oordeel.
Maar het was voor de EO een goede aanleiding om het programma nog eens in z'n geheel te herhalen voor een veel groter publiek aangevuld met het positieve commentaar van de betrokken kinderen. Dat was mooi meegenomen!

VPRO.                                                                     
Nu we het toch over de omroep hebben: ik denk dat er in de dorpen hier maar weinig mensen zijn geweest die 13 december niet naar de VPRO hebben gekeken. "Lenins erf, een liefdevol portret van één van de laatste communistische arbeiders bastions gesitueerd in het desolate Oost Groningen! Terwijl overal ter wereld het communisme verdwijnt, blijven in Oost Groningen de aanhangers van Marx en Lenin aan de macht. Na de opheffing van de CPN zetten zij als NCPN de strijd voort..." Zo begon het eerlijke en sympathieke televisieprogramma rond de plaatselijke gemeenteraadsverkiezingen van dit jaar. Het was een ontroerende en indrukwekkende documentaire waarin de twee communistische veteranen uit Reiderland, Stek en Schwertman, in het middelpunt stonden. Hun motivatie en toewijding, hun liefde voor de partij en hun jarenlange strijd voor sociale gerechtigheid, het kwam allemaal heel overtuigend over in dat programma.
Stel je voor dat de dominees die hier vroeger stonden echt bij Jezus in de leer waren geweest en zich niet voor het karretje van de economisch sterken hadden laten spannen! Dan was de geschiedenis in deze omgeving wel even anders gelopen. Misschien hadden Stek en Schwertman dan wel in vuur en vlam gestaan voor Jezus Christus in plaats van voor Marx en Lenin! Maar het is anders gelopen. En wat stellen we daar nu tegenover?!

Ons verlangen voor 1999.
Met die laatste vraag gaan we het laatste jaar van deze eeuw in: wat stellen we daar nou tegenover? Ja, leven in het licht waar Jezus het over heeft in de tekst waar we deze brief mee begonnen. Daar willen we graag nog meer van gaan ervaren. Zodat de mensen met wie we hier te maken hebben zullen gaan ontdekken dat er meer is dan waar ze altijd voor gestreden hebben en wat ze grotendeels al hebben bereikt. Dat is ons verlangen voor 1999. En we hopen dat dat ook jullie verlangen zal zijn: te midden van de toenemende duisternis te leren leven in het licht dat Jezus ons allemaal geven wil, licht in ons hart...

Hartelijke groeten, ook van de kinderen!



                                                                                      Dick en Yammi Baarsen