Gent, 5 januari 2005
 
Lieve familie en vrienden,

Dit jaar geen trouw- of geboortekaart, maar wel een ‘kiekje’ van ons gezinnetje! In drie jaar werden we in plaats van twee individuen opeens een gezin van vier! En zo ziet ons gezinnetje er nu dus uit.
We zien of spreken de meesten van jullie veel te weinig maar door dit briefje kunnen we jullie toch een beetje op de hoogte brengen van ons (gezins)leven, dachten we.

In januari werd ons tweede schatje geboren!  Een vrolijk meisje die precies lijkt op haar oom Henk-Paul! Haar opa heeft het dan ook altijd over ‘hij’ en hij is niet de enige… Daar zal wel verandering in komen als haar kapsel zich meer zal gaan vertonen (hopen we!). Loïs was een heel rustig baby’tje en bracht veel van haar tijd al slapend door. Handig, want hierdoor was het geen probleem om onze draai te vinden in de opleiding waar we half april aan begonnen.

We verlieten voor vijf maanden ons stekje in Gent. Drie maanden hebben we in Epe (Nederland) gewoond en vervolgens twee maanden in Beregowo (Oekraïne) om een DTS te volgen (onderwijs over de kern van het evangelie en het praktisch uitleven van je christen-zijn).

Ja, deze maanden zijn zeer intense, leerrijke en boeiende maanden voor ons geweest. Er is heel wat in ons persoonlijk los- en bovengekomen en we hebben veel nagedacht, gepraat en doorworsteld.

De laatste twee maanden in Oekraïne hebben de eerste in Nederland zeker overtroffen wat betreft intensiteit! Drie singles en vier gezinnen met samen acht kleine kinderen constant op elkaars lip… Al die verschillende achtergronden, karakters, visies en inzichten samen in een vreemd land. Dat was niet mis. Flexibel moest je als jong gezin zeker zijn. In die periode waren er een aantal momenten dat we echt naar huis wilden, terug naar Gent dus! Dat was voor Wim een nieuwe ervaring! Achteraf bekeken zouden we deze tijd voor geen goud hebben willen missen. Vooral door de moeilijke momenten hebben we dingen geleerd die we misschien anders nooit hadden kunnen leren. We zijn al worstelend bovengekomen. Iemand verwoorde het als volgt: ‘geweldig vreselijk, vreselijk geweldig!’ We hebben dan ook fijne, bemoedigende en bijzondere dingen meegemaakt, o.a. met straatjongeren, zigeuners, plaatselijke christenen, zendelingen, kinderen tijdens kinderkampen, maar vooral in ons team zelf.

Het heeft, terug in Gent, toch wel een tijdje geduurd voordat we onze draai weer konden vinden. In de eerste weken hebben we ons huisje wat aangenamer gemaakt voor de kinderen (en voor onszelf). We hebben het een en ander geverfd en veranderd. ’t Is nu in ieder geval veel lichter geworden.

Met onze drie andere bewoonsters in huis was het direct ‘fullhouse’ toen we terugkwamen; gezellig, maar ook wel druk. Wim voelde zich wat eenzaam, zo als enige man in huis!

Veel mensen stellen ons de vraag of het wel gezond is om andere bewoners in huis te hebben als jong gezin. Tot nu toe is het heel goed gegaan, maar we verlangen zo nu en dan wel naar een plekje voor onszelf. We zijn hierover aan het nadenken. Rini is ondertussen verhuisd en Ortja en Mileen hebben het voornemen dat, wanneer ze iets passends vinden, ze ons ook zullen verlaten. Toch wonen we erg graag samen. Vooral de kindjes genieten van Ortja en Mileen en andersom is dat trouwens niet minder waar. Financieel gezien blijft het natuurlijk ook interessant.

Jiska en Loïs zijn een grote zegen. Mensen om ons heen genieten van ze, vooral de wederzijdse families natuurlijk. Ze beginnen ook meer samen te spelen en lachen vaak hard om elkaar. Qua persoonlijkheid hebben ze niet zo veel gemeenschappelijk.

Jiska is ondertussen al twee. Ze zegt nog niet al te veel, maar begrijpt bijna alles. Ze zorgt goed voor haar kleine zusje en voor de pop. Ze maakt creatieve tekeningen (vooral vissen: ‘blub’), is erg nieuwsgierig, geniet van de natuur, van haar boekjes, van mensen en is een echte observator. Ze weet trouwens zeer goed wat ze wil en geeft niet snel op (een sterke persoonlijkheid dus). Dit heeft heel veel leuke en positieve kanten, maar het moet wel in goede banen geleid worden. We hebben de touwtjes al strak moeten aantrekken, anders zou ze ons zo overheersen.

Vooral in de periode dat we weg waren hebben we heel wat mogen leren uit boeken en gesprekken. Jiska is behoorlijk veranderd (positief) door een consequentere en strengere aanpak. We waren daar aanvankelijk niet zo goed in… Je laat je zo gemakkelijk vangen: ze is nog jong, ze voelt zich niet zo lekker, ze heeft dorst, enz... En zo kon zij heerlijk haar eigen zinnetje doorzetten. Gelukkig beseften we op tijd dat ze duidelijkere grenzen nodig had. Sinds de DTS gaat ze nu regelmatig over de knie, maar lang niet meer zoveel als in het begin. Na de knie mag ze altijd bij ons uithuilen en laten we merken dat we boos zijn op wat ze heeft gedaan, maar erg veel van haar houden.

Loïs is een schattig, gevoelig, gezellig, lief, actief en goedlachs meisje. Haar karaktertje wordt ook steeds duidelijker. We genieten van haar gebrabbel en ’t duurt vast niet lang meer voordat ze haar eerste stapjes zet. Loïs wil dingen zien gebeuren, actie! Ze is zeker wilder dan Jiska. Aan de andere kant is ze weer heel gevoelig. Als je ‘nee’ zegt begint ze al bijna te huilen. Tja, ’t kost ons geen moeite om van onze dochtertjes te houden en ’t lijkt alleen maar leuker te worden.

Ondertussen werken Wim en ik allebei weer. Wim al vanaf oktober en ik vanaf half november. We weten dat het op dit moment de juiste plaatsen voor ons zijn. Wim werkt nog altijd parttime in het ziekenhuis (operatiekwartier) als schoonmaker en heeft de afgelopen drie maanden twee dagen per week als administratief medewerker gewerkt bij een bedrijf die foto’s van sportteams maakt. Op dit moment is daar even geen werk meer.

Na er ruim twee jaar tussenuit te zijn geweest wegens de zwangerschappen en bevallingen, werk ik weer 19 uur per week in De Waai. Dit is een observatiecentrum voor jongens tussen 15 en 18 jaar die vaak in problematische opvoedingssituaties zitten. Op verschillende manieren bevestigde God dat het belangrijk was om dit weer op te pikken. ‘k Had nooit gedacht dat ik met twee kinderen weer zou gaan werken. Hoe lang ik dit nog zal doen is nog niet duidelijk.

Gelukkig hebben we nog voldoende tijd voor elkaar en de kinderen. Over het algemeen wisselen we elkaar wat het werk betreft mooi af waardoor we vaak zelf voor de meisjes kunnen zorgen. Wanneer dit niet lukt zijn er een aantal vriendinnen die bij ons thuis oppassen. Hoe je trouwens een gezin kan runnen wanneer je beiden een fulltime job hebt is voor ons een raadsel.

Ons huis staat nog altijd open. Zo blijft het hier een zoete inval, maar de deur wordt niet platgelopen. Het is boeiend en vaak plezierig. Ook uit de buurt komen er af en toe mensen, o.a. een drummer, verslaafd aan van alles en nog wat, maar heel open. Hij vindt het fantastisch dat hij hier welkom is. Hij is zo op zoek naar liefde, aanvaarding, oprechtheid en waarheid: naar God! Hopelijk mogen wij wegwijzers zijn en komt hij op zijn plaats van bestemming!

We nemen op dit moment niet te veel hooi op onze vork wat betreft gemeentewerk(kerk) en andere activiteiten. We hebben de indruk dat er nog wat gewerkt moet worden aan een  steviger fundament voor ons als echtpaar en als gezin. God is ons verder aan het vormen en voorbereiden op wat komen gaat. Toch hebben we niet het gevoel dat dit nog lang zal duren. We zien uit naar nieuwe dingen.

Wim filmt heel graag en wil daar meer mee gaan doen. Hij heeft het verlangen om door beeld en muziek jongeren te bereiken met het evangelie. Samen hebben we al leuke filmpjes gemaakt, o.a. een korte impressie van onze Oekraïne-reis.

Ik heb ook nog altijd veel dromen, visies en verlangens, maar weet dat het gezin m’n eerste prioriteit is. Daarnaast heb ik nog m’n werk. Ik moet toegeven dat dit soms moeilijk voor me is. Ik wil nog zoveel andere dingen doen… Toch geloven we dat God op Zijn tijd visies en mensen bij elkaar brengt en dat we versteld zullen staan van hetgeen er allemaal zal gebeuren, ook door ons heen!

Tot slot: er is hoop! Hoop voor onszelf, voor de mensen om ons heen, hoop voor de toekomst! Hij maakt álle dingen nieuw!!


” Ik geef jullie een nieuw hart, een nieuwe geest zal over jullie komen. Het hart van steen zal ik uit jullie lichaam verwijderen en ik zal jullie er een warm kloppend hart voor teruggeven. Mijn geest zal ik in jullie uitstorten en ik zal ervoor zorgen dat jullie mijn wetten nakomen en mijn voorschriften nauwkeurig onderhouden.
…Mijn volk zullen jullie zijn en ik zal jullie God zijn.”

Ezechiël 36: 26-27

  

Heel veel liefs van ons viertjes,

                                                        Wim, Laniëlle, Jiska en Loïs

 


Balsamierenstraat 14 - 9000 Gent - België - +32/(0)9-237.06.39 – vanvreckom.baarsen@scarlet.be







P.s.: Voor de nieuwsgierigen onder jullie: er is nog geen derde op komst, maar de meisjes krijgen er wel een neefje of nichtje bij! Oom Dirk-Jan en tante Mirjam verwachten rond april een kindje!





Openbaring 21:5
En zie, ik maak alle dingen nieuw!