Hallo allemaal! Nou, als alle goede wensen die we hebben ontvangen, vervuld zullen worden, dan staat ons in 2001 heel wat goeds te wachten! Heel bemoedigend te merken dat we nog steeds niet uit beeld verdwenen zijn na ruim acht jaar wonen in Oost Groningen. Heel hartelijk bedankt daarvoor. We zijn dankbaar dat het ons hier zo goed gaat. We zijn gezond (behoudens de gordelroos die ik een week geleden opliep) en we genieten van ons huis, de winkel en de tuin. Veel peren dit jaar, weinig appels, een paar aardappelen en vrij veel aardbeien en bessen waar Yammi weer jam van maakte. Alleen de karpers, daar gaat het niet goed mee. Op m'n verjaardag kregen ze gezelschap van twee witte karpertjes en twee goudvissen. De witte karpertjes hebben we daarna niet meer gezien, maar kort daarop zagen we dat twee van de gewone karpers een witte slijmlaag kregen. Ze hebben het niet overleefd, ondanks een paar flessen anti-schimmel die ik via het internet uit Engeland had laten komen. Een derde overkwam niet lang daarna hetzelfde en pas geleden begon een vierde ook al die symptomen te vertonen. Hoe die het nu maakt, is door de ijslaag op de vijver niet te bekijken. Maar veel hoop op een goede afloop hebben we niet... In de gevangenis Een paar dagen geleden kwam ik in de gevangenis terecht. In een Belgische nog wel, in Gent. We brachten de kerstdagen namelijk door bij Laniëlle en ik mocht met haar en een aantal jongeren mee naar de kerstviering voor de gedetineerden daar. Zodoende! Het was indrukwekkend. Er waren er zo'n 35 waarvan er ook een paar net een Alpha-cursus hadden gedaan. Dat kan daar allemaal! Elke week is er een bijeenkomst met twee protestantse aalmoezeniers en Laniëlle is daarbij betrokken geraakt. Tijdens de kerstmaaltijd kwam ik met een paar van hen in gesprek en op hun vraag wat ik in het gewone leven had gedaan, vertelde ik over mijn werk bij de EO. En allebei hadden ze in hun kinderjaren naar de Kinderkrant gekeken! Het heeft ze er jammer genoeg niet voor bewaard om hier terecht te komen, maar het gaf na al die jaren toch een leuke aanleiding tot een zinvol gesprek. Wie weet gaat het nu pas echt doorwerken! Yammi zat te zelfder tijd in een zeemanshuis met 100 drinkende zeelieden waar een ander deel van de jeugdgroep naar toe was gegaan met de Dixylandband van hun Gemeente, ook ter gelegenheid van de kerst. Ze kwam doorgerookt thuis... Gent Ja, Laniëlle overleeft het prima in Gent. Ze werkt nu alweer ruim een jaar part-time met veel enthousiasme onder een wisselende groep jongens die tussen wal en schip zijn geraakt en via justitie de kans krijgen zich te reoriënteren. Daarnaast is ze nog steeds actief in het jeugdwerk van de Goed Nieuws Gemeente. Tot op voor kort woonde ze daar ook, maar op haar verjaardag stond plotseling het pand ernaast te huur! Voor haar was dat echt een geschenk uit de hemel, want de Gemeente had ruimtegebrek en zij en nog een ander meisje dat daar woonde, waren al een tijdje op zoek naar wat anders. Dit was beter dan ze zelf ooit hadden kunnen bedenken. Elke dag is het er nu open huis en ook toen wij er waren was het een komen, praten, eten en gaan van jonge mensen waar we erg van genoten. Eindhoven Henk-Paul studeerde bijna af het afgelopen jaar. Hij is enthousiast bezig om zijn afstudeerproject alsnog binnen afzienbare tijd voor elkaar te krijgen en dat gaat nu ook echt lukken is de verwachting. Op dit moment is hij in Noorwegen om kennis te maken met de familie van Grete, een fijne positieve meid die in Eindhoven fysiotherapie studeert en hij binnen Ichthus heeft leren kennen. Ivoorkust Dirk-Jan heeft zijn draai gevonden in Ivoorkust. Hij heeft het komende jaar de mogelijkheid gekregen om naast zijn werk in Vavoua International School (een internaat voor kinderen van zendelingen en ontwikkelingswerkers) een schriftelijke Bijbelschool-opleiding te volgen. Het volgende tremester zal hij ook les gaan geven, wiskunde en biologie waarschijnlijk. De verkiezingen van een aantal weken geleden zorgden voor onrust, net als vorig jaar om deze tijd. "In het noorden zijn er veel onlusten," schreef hij op de dag van stemming. "Een aantal WEC-zendelingen moest evacueren nadat één van hen beroofd was. Ze kwamen haar huis binnen en hebben alles kapot gemaakt of meegenomen. Dat is 80 km noord van hier." Tja, de moslim-kandidaat uit het noorden mocht niet meedoen met de verkiezingen omdat hij geen echte Ivoriaan zou zijn, vandaar. Maar het laatste mailtje was gelukkig wat positiever. "Het is alweer een tijdje rustig in het land," schreef hij net voor de kerst. "Bruce en Carolyn (twee van de geëvacueerde zendelingen) zijn alleen maar drie dagen weg geweest. Ze zijn wel wat gewend, ze waren zendelingen in Liberia. Hij heeft een zwarte band in karate, heeft wel eens revolvers afgepakt van mensen die hem bedreigden etc." Eigenlijk mag Dirk-Jan wat ons betreft best een tijdje bij hem in de leer... Onze plaatselijke kinderen We zien Klaasje (11), Nathalie (13) en Gerben (16) niet zo vaak meer. Gerben heeft een leuk vriendinnetje waar hij op een goede manier mee omgaat. Hij is gelukkig niet op een kippenslachterij terecht gekomen waar eerst even sprake van was, maar loopt nu stage en volgt een opleiding voor spuiter. Af en toe komt hij gezellig even bijpraten, bij voorkeur rond etenstijd en pikt dan een graantje mee. Nathalie gaat met een aan schommelingen onderhevig enthousiasme naar het VMBO. Zo nu en dan ligt ze in de clinch met een docent of een medeleerling. Ze heeft namelijk een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel en wordt daarin in het geheel niet gehinderd door een overmaat aan fijngevoeligheid. De week voordat ze naar haar nieuwe school ging, verraste ze ons met een briefje waarin ze ons schreef een radicale keuze voor de Here Jezus te hebben gemaakt. Maar het gaat niet van een leien dakje. Ze wil wel weer graag mee naar de Nationale Gebedsdag. Klaasje gaat nog naar de basisschool en het ziet er naar uit dat hij daarna, net als Gerben indertijd, naar zoiets als een MLK-opleiding zal gaan. Inmiddels krijgen we twee of drie keer per week rond theetijd gezelschap van Sharel, ook een meisje uit de buurt die hier erg graag komt. Ze is tien jaar en af en toe neemt ze haar broertje Kevin van vijf mee, of een vriendinnetje. We drinken samen thee, lezen een bijbelverhaal, praten erover en knutselen of tekenen daarna wat of doen een spelletje. Evangelische Omroep. Mijn werk voor de EO staat op een laag pitje. Het kinderprogramma "Groep 8" waar ik de teksten voor schreef, is opgehouden. Voor het nieuwe programma Mir@kel mag ik inhoudelijke vragen van kinderen beantwoorden, maar de binnenkomende vragen zijn tot nu toe nog niet zo inhoudelijk. Datzelfde zou ik ook gaan doen voor Ourania, een EO-kinderaktiviteit op het Internet, maar ook dat maakt nog niet zoveel vragen los. Eigenlijk is het enige wat ik nog doe in EO-verband zo nu en dan een artikeltje schrijven voor het kinderblad Zeggus. Het Grote Verschil We krijgen nog steeds goede reacties op Het Grote Verschil, de brochure over "Wat meisjes over jongens moeten weten en omgekeerd". Een docent biologie van een Reformatorische Scholengemeenschap kreeg het in handen en het gevolg was een studiemiddag, georganiseerd door Stichting Dienstverlening Gereformeerd Schoolonderwijs. Rob Baardse van stichting Chris en ik hebben daar het één en ander kunnen doorgeven aan een heel positieve en geïnteresseerde groep docenten gezondheidsleer en biologie. Op verschillende scholen wordt nu Het Grote Verschil gebruikt als alternatief voor datgene wat de Rutgerstichting over dit onderwerp meent te moeten aanbieden. Ook Bijbel en Onderwijs reageerde positief op de brochure en zette de tekst op hun website en een evangelische boekhandel heeft er mooie boekjes van gemaakt om gratis mee te nemen. Ze zijn daar ook te bestellen tegen de kostprijs van 1,20 plus porto: Evangelische Boekwinkel De Wegwijzer, Wilhelminastraat 2, 7681 AC Vroomshoop, telefoon: 0546 646126. Inmiddels is het ook in het Engels vertaald. Een eigen website... Begin september stonden plotseling twee oude Quakervrienden uit Amsterdam in de winkel. We hadden ze al lang niet gezien. Ze waren aan het rondfietsen in de omgeving. Het was een heel leuk weerzien, maar daar bleef het niet bij. Nadat we bijgepraat waren en wat met elkaar hadden gegeten, fietsten ze verder en kwamen in Oudeschans, een heel karakteristiek, stil en ingeslapen dorpje waar ze een leuk huisje te koop zagen staan. Zij zag het helemaal zitten, kocht het en is inmiddels verhuisd. Naast haar werk in Amsterdam gaat ze hier een Geur en Kleur boetiekje beginnen met zelfgemaakte schilderijen en kruiden! De onverwachte ontmoeting had ook nog een zeer gewaardeerd gevolg, want haar man bood aan een homepage voor me te maken op Internet. Als je de gelegenheid hebt, moet je maar 's kijken: http://home.hetnet.nl/~rsen. Je kunt er de laatste editie van "Het Grote Verschi" op vinden. En ook "Altijd Vergeven?!" en "Het Rendement van ons Geestelijke Kapitaal" een stuk over de blinde vlek bij de meesten van ons dat in z'n geheel in het Zoeklicht heeft gestaan, plus nog een 25-tal andere onderwerpen. Open deuren. Ik kreeg wat meer uitnodigingen om te spreken in verschillende gemeenten in de omgeving. En soms ook daarbuiten zoals in Wageningen, Hardinxveld-Giessendam en Aalsmeer. Ook voor studentenvereniging Ichthus mochten we zo nu en dan wat doen. Het mannenwerk in Haren loopt nog steeds goed met elke maand zo'n 30 trouwe bezoekers. In Winschoten hebben we een maand geleden een nieuwe en veelbelovende start gemaakt met de mannenavonden. En eind maart is er een mannenconferentie in Dalfsen waar ik aan mee mag werken. Koffiebar Asperen. Dit jaar hadden we maar één keer een weekend bij ons thuis: de koffiebar uit Asperen. Zeventien jongens en meiden vanaf 13 jaar. En Yammi maar koken. Het ging heel erg goed. Allemaal open voor meer van God en in zekere zin nog onbedorven. Toch wel goed dat ze daar de koffiebarleeftijd naar beneden hebben gedaan zodat jongens en meisjes er al vanaf 12 jaar naar toe kunnen. Het interesseert ze heel erg en het voorkomt dat ze hun heil te vanzelfsprekend in de wereld gaan zoeken. Het blijkt een aantrekkelijk alternatief te zijn. We hadden gevraagd of ze in de kerk wilden zingen. Hoewel ze zo'n openbaar optreden best wel eng vonden, wilden ze dat wel proberen. Er werden een paar liederen ingestudeerd en vooral bij "Zoek eerst het Koninkrijk van God" was het nauwelijks te horen dat ze niet allemaal even stemvast waren. Alleen gebruikte de gitariste in de kerk per ongeluk een ander muziekboekje dan degene die het keyboard bespeelde zodat uitgerekend dit nummer in twee verschillende toonaarden werd uitgevoerd. Het klonk voor geen meter, maar de zangers lieten zich niet van de wijs brengen en brachten de drie coupletten vol overgave en uit volle borst in canon ten gehore. De cantorij werkte ook mee in de dienst en het contrast had niet groter kunnen zijn! Toch was het indrukwekkend dat 17 jongens en meisjes vol overgave stonden te zingen voor de Here Jezus. We hopen echt dat de mensen in de kerk en de voorganger nieuwsgierig worden naar het geheim: waarom kan het bij deze jongens en meisjes wel en waarom haken ze hier in de kerk allemaal af? Zelf denken we dat het niet alleen maar komt door de vorm van de kerkdienst, maar vooral doordat de kinderen hier zo zelden tot echt geestelijk leven komen. Gebeurt dat wel, zoals in zo'n koffiebar, dan krijgen ze toch een heel andere instelling, ook ten opzichte van de kerk. Dan laat het ze niet meer onverschillig maar willen ze er wat aan gaan doen. Nu zien we ze alleen maar ongeïnteresseerd verdwijnen, de wereld in, zonder enige positieve of negatieve reactie... Bijbelkring Schreven we het vorige jaar dat de Bijbelkring in Beerta was gestopt, nu kunnen we melden dat we sinds een paar maanden de draad weer hebben opgepakt, maar nu bij ons thuis. Met het oude groepje, aangevuld met een broeder uit Angola die met vrouw en zoontje hier in Finsterwolde is komen wonen, en een goede vriendin van ons van wie de man het afgelopen jaar is overleden. Afscheid. Toen we deze goede vriendin acht jaar geleden voor het eerst ontmoetten op een kring van de kerk, vertelde ze dat haar man maar weinig van de kerk wilde weten. We leerden hem kennen en werden goede vrienden. Hij was de trouwste luisteraar van radio-programmaatje waar ik de teksten voor schreef en bemoedigende me vaak met zijn opbouwende kritiek. Begin februari overleed hij plotseling door een hartstilstand. Ik werd gevraagd om op de crematie iets te zeggen en werd bepaald bij wat Jezus zei over degenen die zijn volgelingen ontvangen zoals dat staat in Mattheus 10 vers 40-42. Heel ontroerend is dat wanneer je je dat realiseert. Verwerken. Begin december kreeg de oudste broer van Yammi een vreselijk ongeluk toen hij op weg was naar het ziekenhuis voor een controlebezoek. Twee reanimaties en twee zware operaties doorstond hij nog, maar de derde reanimatie mocht niet meer baten. Wat moet er dan veel worden verwerkt. Vooral door zijn vrouw en kinderen die nu een heel toegewijde en zorgzame echtgenoot en vader missen. Ook zijn er, doordat hij nogal gesloten was, wat misverstanden die door zijn plotselinge overlijden niet meer uit de weg geruimd kunnen worden. Niemand had erop gerekend dat hij zo gauw zou sterven. Op de begrafenis mochten we elkaar erbij bepalen dat het zo bijzonder is om met dat alles niet in jezelf opgesloten te hoeven zitten, maar het mogelijk is om Iemand te kennen die toegang heeft tot je hart en volkomen kan meevoelen met je zwakheden en die ook overvloedig kan voorzien in datgene waaraan je in zulke omstandigheden zo'n behoefte hebt. Een zwakke plek De laatste maanden viel het me in verschillende gesprekken op dat het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is om een heel persoonlijk contact met de Here Jezus te hebben. Er wordt wel gebeden in zijn naam en er wordt in zijn naam ook van alles gedaan, maar een intieme, persoonlijke omgang met Jezus zelf lijkt vaak te ontbreken. Toen we op de mannenavonden in Haren begonnen met de eerste brief in Openbaring 2, schrok ik een beetje van wat de Here Jezus tegen die Efezegemeente zei. Hij miste hun eerste liefde. Ook in Mattheus 7 spreekt Hij over christelijke werkers die in zijn naam geweldige dingen doen zonder echt contact met Hem te hebben. En het zijn er niet weinig die zo bezig zijn zegt Hij. Zeg het aan Jezus... Ik miste die band met de Here Jezus zelf ook voor m'n besef. Vroeger zongen de Zingende Zusjes een liedje: Zeg het aan Jezus. Misschien ken je dat nog wel: "Is uw leven vol van moeit' en zorgen, zeg het aan Jezus, zeg het aan Jezus. Als daar vrees is voor de dag van morgen, zeg het aan Jezus alleen!" En het gekke is dat we dat eigenlijk niet of veel te weinig doen! Ook in dat lied "Welk een vriend is onze Jezus" zingen we dat: "Dikwijls derven wij veel vrede, dikwijls drukt ons zorgen neer, juist omdat we 't al niet brengen, in 't gebed tot onze Heer!" Tè dicht bij? Een tijdje terug had ik veel last van allerlei dingen die me aanvlogen. Toen schoot me dit lied in de gedachten. Ik vroeg me toen verbaasd af: waarom doe ik dat dan niet?! Ik ben daarna maar weer heel bewust gaan communiceren met de Here Jezus. Het bevalt me heel goed moet ik zeggen. Hij zoekt een heel close contact met ons merk ik. In de mate dat wij dat ook willen, krijgen we dat. Hij wil niets liever. En God de Vader ook. Hij roept ons "tot gemeenschap met zijn Zoon Jezus Christus" staat er in 1Cor.1. Door weer zo met de Here Jezus te gaan communiceren, komt alles heel dichtbij en binnen bereik. Want tussen Jezus en ons mensen is er in principe geen millimeter afstand. Daar heeft Hijzelf voor gezorgd, dichterbij kon niet. Toch wil Hij nòg meer: Hij staat aan de deur en Hij klopt om binnengelaten te worden. In eerste instantie wekt dit weerstand: het komt tè dicht bij. Maar zouden we de komende tijd met minder toe kunnen?! Ja, God is getrouw door wie we zijn geroepen tot gemeenschap met zijn Zoon, Jezus Christus. Met deze uitnodigende oproep van onze Hemelse Vader, willen we jullie een heel gezegend jaar 2001 toewensen. Laten we vooral niet vergeten voor elkaar te blijven bidden! Dick en Yammi Baarsen |
Beste familie, vrienden en bekenden! We hebben er net een zoon bij gekregen op onze oude dag! Hij heet Wim en hij is een rasechte Belg! Onze dochter Laniëlle trad namelijk op 22 december in Gent in het huwelijk met Wim van Vreckom, een fijne gelovige en toegewijde jongeman waar we erg dankbaar voor zijn. Met zijn moeder en grootouders, zijn broer en zijn zus en met zijn meter en haar vriend hebben we een goed contact gekregen: het klikte om zo te zeggen. Wim's vader overleed een jaar geleden om deze tijd en was een in België bekende wielrenner. Ongebruikelijk De trouwdag begon naar Hollandse maatstaven wat ongebruikelijk. Om kwart over negen zou het huwelijk op het stadhuis worden voltrokken. Maar doordat de vrouwelijke Schepen (de ambtenaar van de burgerlijke stand) zich had verslapen, stonden er al vier bruidsparen met alle familie en vrienden die ze hadden meegebracht met groot geduld in de mooie grote barokke zaal van het prachtige Gentse stadhuis te wachten op het moment dat de dame in kwestie haar werk zou kunnen aanvatten. Dat was een klein uur later. Hoewel alles daardoor in een wat sneller tempo dan normaal verliep, werd het toch een heel stijlvolle gebeurtenis. Eerst moesten er op het podium van die prachtige grote zaal de nodige handtekeningen worden gezet door het bruidspaar dat aan de beurt was en de getuigen die daarbij hoorden. Daarna werden ze door een indrukwekkend uitgedoste ambtenaar compleet met steek begeleid naar een kleiner vertrek met prachtige glas-in-lood ramen alwaar de Schepen na het luiden van een belletje opkwam om het huwelijk te voltrekken om zich vervolgens in een andere ruimte terug te trekken om zich voor te bereiden op het volgende bruidspaar dat klaar stond om door haar in de echt te worden verbonden. Het feest Laniëlle zag er stralend uit in haar mooie bruidskleedje zoals ze dat op z'n Vlaams zeggen, gemaakt door de grootmoeder van Wim. Het werd een grandioos feest. Een groot aantal mensen die Laniëlle en Wim een warm hart toedragen, maakte er op allerlei manieren een onvergetelijk gebeuren van met als hoogtepunt de trouwdienst. Het is moeilijk om op papier iets weer te geven van de bijzondere sfeer van de dienst. Het zingen met elkaar tot eer van Jezus, de hartelijke woorden die gesproken werden, de trouwpreek en het genieten van elkaars aanwezigheid (we waren met zo'n 400 heel verschillende mensen bij elkaar), het was allemaal zo echt en ontwapenend, dat iedereen zich er thuis voelde: een stukje hemel op aarde. We kregen de indruk dat niet alleen het bruidspaar in die dienst werd gezegend... De verleiding is groot om een compleet verslag te geven van de bruiloft en uitgebreid te vertellen over de drie vriendinnen die op een typisch Nederlandse, recht-voor-z'n-raap-humor lieten zien wat ze allemaal tijdens een vakantie in Oudorp met Laniëlle hadden beleefd, over de Belgen en de plezante stukskes die ze ten tonele voerden, over het min of meer onvoorbereide optreden van de vader van de bruid met z'n banjo in de dixielandband en over de video met oude filmpjes en foto's van bruid en bruidegom waarin zo ontroerend Gods hand op beide levens naar voren kwam. Maar er zijn meer dingen te melden in deze jaarlijkse nieuwsbrief! Als het lukken wil, zullen we proberen een paar foto's van het bruidspaar en van het feest op Internet te plaatsen. http://brfree.net/familienieuws De jongens Dirk-Jan was voor deze gelegenheid overgekomen uit Ivoorkust en maakte van de gelegenheid tevens gebruik om een aantal vrienden en kennissen op te zoeken. Het temperatuursverschil van zo'n 35 graden ervaarde hij alleen maar als een welkome verkwikking zei hij! Hij heeft het nog steeds heel erg naar zijn zin op het internaat voor kinderen van zendelingen "Vavoua International School" in Ivoorkust. De eerste helft van afgelopen jaar gaf hij les in wiskunde en sport en de tweede helft was hij "dormparent" , huisouder voor de vijf oudste jongens. Het gaat hem allemaal heel goed af. Eind maart zijn we veertien dagen bij Dirk-Jan op bezoek geweest. Zo kom je nog eens ergens, want van nature ben ik helemaal niet zo'n reiziger! Maar het was de moeite waard. Dirk-Jan vroeg me m'n video-camera mee te nemen om een soort promotie-filmpje te maken voor degenen die overwegen daar te gaan helpen. Er is namelijk een behoorlijk te kort aan lang-verbanders, vooral aan docenten. Wanneer je interesse hebt of gewoon eens wilt zien hoe het daar toegaat, kan ik je de video wel toesturen. (Gratis hoor!) Henk-Paul studeerde begin 2001 af. Hij deed negen jaar(!) bouwkunde en zijn eindproject werd met een negen gewaardeerd waar hij erg blij mee was. En wij en zijn vriendin Grete ook uiteraard! Hij heeft net een goede baan gevonden en gaat daar de tweede week van januari aan de slag. Grete en hij hopen 20 juli te gaan trouwen, in Noorwegen! Voor ons een goed excuus om daar rond die tijd een fijne vakantie aan vast te knopen. Met Pasen hopen we kennis te gaan maken met Grete's familie. Nog een huwelijk Het trouwen van neefje Brian in Canada begin juni was voor Yammi en Laniëlle aanleiding om eindelijk eens een bezoek te gaan brengen aan Yammi's zus Cecile die daar al 25 jaar met haar man Oen en hun twee kinderen woont! Het werd een reuze gezellige familie-reünie en voor Laniëlle was het bovendien de tijd om tot een weloverwogen besluit te komen om positief te reageren op het huwelijksaanzoek van Wim! Omdat Yammi van te voren had gezorgd voor voldoende kant-en-klare maaltijden in de vrieskast, heb ik haar afwezigheid redelijk kunnen overleven. In de trouwdienst van een ander neefje, Rikkert, de zoon van Lanny en Henk van Rhee, die trouwde met Wendelien, had ik het voorrecht te mogen spreken. Gelukkig kreeg ik de genade het qua lengte redelijk binnen de perken te houden, wat gezien de eerdere keren dat ik iets dergelijks mocht doen, zeker niet zo vanzelfsprekend was... Definitief afscheid Vlak na het afstuderen van Henk-Paul, overleed één van onze beste vrienden hier: Boelo Brul. Hij was de eerste die ons uit de kerk uitnodigde op de koffie toen we hier pas waren komen wonen en dat werd een goede gewoonte over en weer. Hij en zijn huisgenote verzorgden het wekelijkse lokale radioprogramma waar ik de teksten voor schreef. Hij leefde intens mee met onze kinderen en vooral Henk-Paul mocht hem bijzonder graag, en dat was wederzijds. Altijd wanneer Henk-Paul hier was, moest hij even naar zijn oude vriend Boelo. "Wat zou ik hem nog graag hebben gezegd dat ik het gehaald heb..." zei hij toen we bij zijn kist stonden. Zijn huisgenote Jos verhuisde nadien naar Tholen en het huis staat nu te koop: een lege plek. Elles en Dirk-Jan Ook overleden er het afgelopen jaar twee goede oud-EO-collega's, Elles Flik en Dirk-Jan Bijker. Elles was indertijd de secretaresse van Ds. Glashouwer en al jarenlang gepensioneerd. Maar we hadden nog regelmatig contact met elkaar. Ze bad heel trouw voor ons en de kinderen en dan vraag je je af of die plaats wel weer door iemand anders zal worden opgevuld... Dirk-Jan leerden we kennen toen hij nog maar kort tot overgave aan de Here Jezus was gekomen en bij de EO kwam werken. Hij had een Ciroën-bestelwagen waar hij nog regelmatig in sliep op een oude matras en had haren tot over zijn schouders die overigens al gauw op verzoek van de directie werden ingekort. We trokken toen veel met elkaar op en hadden met een paar andere EO-collega's een "fellowship" voor bijbelstudie en gebed bij ons thuis. Hij hield van lekker eten en voordat hij getrouwd was, genoot hij elke week wel een keer van de kookkunsten van Yammi. Zijn toewijding aan de Here Jezus was zo inspirerend, dat we onze oudste jongen naar hem hebben vernoemd. Vreemd dat we zijn naam nu na al die jaren niet meer hoeven te noemen wanneer we bidden voor z'n gezin en voor het werk dat ze doen... Het Grote Verschil In de vorige nieuwsbrief schreef ik al dat een Evangelische boekhandel in Vroomshoop Het Grote Verschil is gaan drukken voor gratis verspreiding. Dat gaat nog steeds door en inmiddels is er bij hen een smaakvolle nieuwe editie verschenen op A6-formaat. Naast een Engelse editie is er nu ook één in het Russisch. In de Oekraïne zijn er vorige maand net weer 5000 van gedrukt! Ook wordt er gewerkt aan de publicatie van de Deense versie. In augustus kreeg ik een mailtje van een journaliste van het damesblad Viva. Ze was Het Grote Verschil tegen gekomen op het Internet en vroeg of ik niet een paar vlotte jonge meiden wist die het eens waren met wat daarin stond dat ook zo toepasten. Ze wilden namelijk een artikel plaatsen over "Nieuwe Maagden" omdat het ook in die kringen lijkt door te dringen dat je elkaar door seks niet echt leert kennen, terwijl toch bijna elke relatie daarmee wordt begonnen! Het laat zich gemakkelijk raden naar wie ik haar verwees en anderhalve maand geleden stond Laniëlle met Wim en nog twee andere stellen in dat blad. Wat de inhoud betreft had het zo in Eva gekund! Mannen-ontbijt Over het bovengenoemde onderwerp (wat meisjes over jongens moeten weten en omgekeerd!) mocht ik afgelopen jaar niet alleen verschillende keren spreken voor jeugdgroepen maar ook een paar keer op een mannen-ontbijt. Dat maakt elke keer heel wat los! Ik hoorde van een oudere broeder (rond 60) die datgene wat hij had gehoord op zo'n mannen-ontbijt als iets volkomen nieuws vertelde aan zijn vrouw. "Man, dat heb ik je al jaren proberen duidelijk te maken! Maar je wilde het nooit geloven!" was haar reactie. Er blijkt heel wat onwetendheid te zijn op dit terrein, zowel bij ouderen als bij jongeren. En het zal er wel niet beter op worden, want het hele denken over deze dingen lijkt wel verziekt! Het is verbazend hoe zelfs bekende en solide bedrijven zich laten verleiden tot het gebruik van dubbelzinnige en erotisch geladen reclamespots voor hun producten. Het flesje Calvé-snacksaus bij ons op tafel heeft daardoor bijvoorbeeld een nare bijsmaak gekregen sinds we toevallig een dubbelzinnig Ster-spotje zagen voor dat product. Daar hebben we ze dan ook maar van op de hoogte gesteld... Intermezzo Net voor de grote vakantie werd ik gevraagd om in een gezinsdienst te spreken over het bekende verhaal dat Jezus ooit vertelde over de vijf wijze en de vijf dwaze meisjes die met elkaar naar een bruiloft (!) gingen, maar onderweg moesten wachten waarbij te middernacht de olielampjes uitgingen. Doordat de dwaze meisjes geen extra olie bij zich hadden, kwamen ze te laat en mochten ze er niet meer in. De bruidegom kènde ze niet eens meer! Nou, door dat akelige slot had ik daar niet zoveel zin in, vooral niet voor de kinderen. Maar ik kwam er niet onderuit. De kinderen van de zondagsschool hadden namelijk al een pantomime over dat verhaal ingestudeerd! Het heeft denk ik, zo moeten zijn. Wat sinds die samenkomst spreek ik als het maar even kan over dat onderwerp. Bij de voorbereiding werd me namelijk duidelijk dat de vijf wijze meisjes kind aan huis waren bij de olieverkoper, omdat ze bij hem elke keer niet alleen olie voor zichzelf haalden, maar ook voor zoveel mogelijk anderen. En de vijf domme meisjes profiteerden daar kennelijk altijd van. Dat blijkt tenminste uit de rest van het verhaal. Hoewel er daardoor bij geen van de tien ooit gebrek was aan olie, kwam het verschil duidelijk aan het licht toen ze met z'n tienen naar de bruiloft zouden gaan van de olieverkoper en de vijf domme meisjes voor het eerst tevergeefs een beroep deden op de wijze. Maar die hadden toen nog maar net genoeg voor zichzelf, ondanks de extra olie die ze gewoontegetrouw bij zich hadden. Toen ze probeerden ergens anders olie op de kop te tikken, kwam de bruiloftsstoet voorbij en klopten ze een tijdje later aan om ook binnengelaten te worden. Te vergeefs! Want hoewel ze altijd de olie van de olieverkoper hadden gebruikt, kende hij ze helemaal niet! En de vraag die dit verhaal bij ons oproept is: in hoeverre zijn wijzelf kind aan huis bij de olieverkoper?! Kent Hij ons eigenlijk wel? Of profiteren we alleen maar van de wijzen die altijd genoeg hebben om uit te delen? Hoe misleidend dat wel kan zijn zegt Jezus in Johannes 5 vers 39 en 40! Huis- tuin- en keukennieuws Ken je het recept voor apple-crumble? We eten het nog bijna dagelijks als nagerecht want de appeloogst was meer dan overvloedig afgelopen jaar. Voor de rest stelde het weinig voor. De sperciebonen hadden het te nat en de peren sloegen een jaar over. De aardbeienplanten zijn zo langzamerhand overjarig en de pruimen lieten ook verstek gaan. Alleen de kruisbessen, die deden het ook wel goed en dank zij de netten die we erover hadden gegooid, konden er heel wat potten jam van worden gemaakt. Yammi brengt heel wat uren door in de tuin en zorgt ervoor dat het geen wildernis wordt. Doordat de buren bijna alle bomen hebben gerooid, is het niet alleen nog zonniger geworden in de tuin, maar hadden we deze keer ook geen gebrek aan houtsnipppers voor de paden. Schreef ik in de vorige nieuwjaarsbrief nog dat de karpers de één na de ander de geest gaven, één heeft het gelukkig overleefd. En tot onze grote verrassing zagen we op een goede dag ook twee jonge karpertjes in de vijver rondzwemmen. Dus wanneer de reigers zich niet al te onbescheiden opstellen, zal de karperpopulatie zich toch nog enigermate gaan herstellen! De andere kinderen We krijgen nog steeds meerdere malen per week bezoek van een paar kinderen uit de buurt. Ze komen hier graag, maar het is elke keer weer een verrassing hoe het uitpakt. Sharel en Angelique, beiden tien, elf jaar, hadden de laatste keer een licht geestelijk gehandicapt meisje van 6 meegenomen die ze zelf een paar Bijbelverhalen gingen vertellen aan de hand van de boekjes van Kees de Kort: "Wat de Bijbel vertelt". Dat ging zo leuk dat ze nu van plan zijn om hier een "klubje" te beginnen met als het kan nog meer kleine kinderen die ze zullen proberen mee te krijgen. We zijn benieuwd! Maar ‘t is wel spannend. Klaassie, Nathalie en Gerben, de kinderen die we jarenlang hebben mogen opvangen na schooltijd, zien we niet zo vaak meer. Maar ze zijn ons nog niet vergeten en af en toe komen ze even bijpraten. Ze zijn nu 12, 14 en 17. Voor zover we kunnen nagaan, gaat het nog steeds redelijk goed met ze. We hopen en bidden dat ze niet ingepakt zullen worden door de zaken die de wereld ze te bieden heeft, maar dat ze op een goede manier eigenwijs zullen zijn en steeds duidelijker hun eigen weg zullen leren gaan met Jezus. Nieuwe vrienden Verder zijn er geen spectaculaire dingen te melden. Regelmatig mag ik spreken in allerlei gemeenten in de omgeving en vaak ook daarbuiten. Yammi is daarbij altijd van de partij. Ook doe ik af en toe nog wat voor de EO. Wel hebben we er het voorbij gegane jaar een stel goede vrienden bij gekregen, Jan en Corrie Frieling, geboren en getogen Groningers uit deze omgeving, maar nu woonachtig in Friesland en van onze leeftijd. Het is alsof we elkaar al jaren kennen. Toen we ze de bandjes lieten horen van de radio-uitzendingen in het Gronings van onze overleden vriend Boelo, waren ze zo enthousiast dat ze die hebben gekopieerd en ze hebben verspreid onder de boeren-families in deze omgeving waar ze nog steeds een goed contact mee hebben. Ook mag ik nu regelmatig spreken in hun gemeente, de pinkstergemeente van Zwaagwesteinde. Nog een bijzonder hoogtepunt Deze nieuwsbrief begon met wat we als trotse ouders als het hoogtepunt van het jaar beleefden. Maar vijf dagen daarvoor beleefden we ook een hoogtepunt: de begrafenisdienst van Jochebed, het veertien jarig dochtertje van heel goede vrienden van ons. Alleen al door de aanwezigheid van bijna alle kinderen van de Rooms Katholieke school waarop ze zat werd het een indrukwekkende bijeenkomst. Ik mocht daar iets zeggen over de bewuste keuze die Jochebed als elf-jarig meisje maakte om de Here Jezus toe te laten in haar hart en wat dat voor haar gedurende de periode van haar ziek-zijn betekende. Dat ze zich thuis voelde bij Jezus en Jezus bij haar, en dat dat aan alles te merken was. En dat iedereen die daarnaar verlangt en daarnaar op zoek gaat, dat ook zal gaan ervaren. Tussen de preek door werden de liederen gezongen die ze zelf had uitgezocht. Het werd een onvergetelijke en gezegende dienst, niet in het minst ook voor haar ouders, broers en zusjes. Het allerbelangrijkste Ja, dat is toch het allerbelangrijkste, dat we een plek hebben waar we ons thuis voelen. Voel je je ergens niet thuis, dan voel je je onrustig, onzeker en bedreigd misschien. Normaal gesproken zijn er gelukkig nog veel plaatsen waar we ons thuis kunnen voelen: ons land, onze provincie, de plaats waar we wonen, ons gezin, de werkplek, de kerkelijke gemeente. Maar vanzelfsprekend is dat niet. Al die plaatsen zijn heel erg betrekkelijk. Er zijn mensen die zich nergens meer thuis voelen, zelfs niet in hun eigen lichaam. Vluchten in een schijnwereld lijkt dan voor velen nog het enige alternatief. Maar wat is het een ontdekking dat er een plaats is die ten allen tijde binnen ons bereik is en waarin we boven alles worden uitgetild. Dat is de plek die Jochebed had gevonden: de geborgenheid in Jezus. Dat die plaats te allen tijde binnen bereik is, lezen we ook in de geschiedenisboeken. Dat was namelijk het geheim van de eerste christenen die voor de leeuwen werden gegooid of levend werden verbrand. Ze zongen zelfs op de brandstapel, zo reëel ervaarden ze de geborgenheid in Jezus. Maar gelukkig hoeft het niet zover te komen om dit te kunnen ervaren. Ook als alles van een leien dakje gaat is het heerlijk om vanuit een moment van geestelijke druk, depressie of duisternis van het ene moment op het andere gebruik te maken van die plaats van geborgenheid en dan boven alles uitgetild te worden. Net zoals je in de bergen in de grauwe mist naar boven loopt en dan van het ene moment op het andere in de zonneschijn terecht komt! Als je die plaats eenmaal hebt gevonden, dan blijft die constant binnen je bereik hebben we gemerkt! Daar willen we steeds meer gebruik van gaan maken het nieuwe jaar. En we hopen en bidden dat we niet de enigen zullen zijn! Een heel gezegend 2002 toegewenst! Dick & Yammi |
Beste familie, vrienden en bekenden! Deze keer voor het eerst een nieuwjaarsbrief van een paar dankbare grootouders! Maar dat mag ook wel wanneer je de leeftijd van resp. 70 en 63 jaar hebt bereikt, of niet?! We zijn namelijk opa en oma geworden, en wel van Jiska, het dochtertje van Laniëlle en Wim. Ze werd heel voorspoedig thuis op het Belgische Sinterklaasfeest geboren, 6 december. Een surprise uit de hemel kunnen we dus wel zeggen. En wat voor een surprise! Dat het één van je kinderen is gegeven om een nieuw menselijk schepseltje voort te brengen met een lichaampje dat perfect functioneert (ruim 6 pond bij de geboorte!), met daarin een persoonlijkheid met een eigen bewustzijn en een eigen geest met een eeuwige bestemming, dat is toch wel onvoorstelbaar wonderlijk. Yammi mocht er met heel veel genoegen tien dagen kramen. Volgens degenen die op kraamvisite zijn geweest, lijkt Jiska nog het meest op Wim. Ze heeft donkerblauwe ogen en ook de lengte van haar vingers en tenen heeft ze onmiskenbaar van haar vader. En iedereen is het erover eens dat het een schatje is om te zien. Wanneer je dat voor jezelf even wilt bekijken dan kan dat: ze staat op internet. Het internet-adres is: http://baarsen.com/familienieuws Wanneer je zelf geen computer hebt, dan weet je in je kennissenkring vast wel iemand die zo'n ding heeft! Bruiloft van Henk-Paul & Grete Dan kun je meteen ook de foto's zien van de huwelijksdag van Henk-Paul en Grete. Die traden deze zomer op 20 juli in het huwelijk. Eind april hadden we al kennis gemaakt met de familie van Grete. Het klikte meteen. Haar ouders wonen in Zuid-Noorwegen in een prachtig huis, zelf gebouwd van hout uit eigen bos, aan een schitterend blauw meer dat ze voorziet van drinkwater en vis. We aten forel en baars, vers gevangen door Henk-Paul en zijn zwager, en ook elandenvlees, ooit geschoten door vader Ole Georg in hetzelfde bos! Henk-Paul kan het prima vinden met zijn schoonvader, ook al konden ze elkaar in het begin niet goed verstaan. Hij is erg technisch en creatief en dat geeft een goed raakvlak. Net als de meeste inwoners van Noorwegen zijn ze van de Lutherse kerk. Binnen die Lutherse kerk zijn er in het verleden verschillende geestelijke opwekkingen geweest. Ook in de streek waar Grete en haar familie wonen. Op de dag dat we er aankwamen was er ‘s avonds net een openlucht-bijeenkomst aan het meer met alle buren, jong en oud. Er werd gezongen en uit de Bijbel gelezen, er werd een getuigenis gegeven en een bijbelstudie gehouden. We konden er niet zoveel van verstaan, maar gelukkig hadden de dames van alles gebakken en konden we ons na afloop onder het genot van koffie met de verschillende Noorse lekkernijen meteen op de hoogte stellen van wat er allemaal was gezegd. Het feest Het feest zelf werd uiteraard ook in Noorwegen gevierd. Het was stralend weer en de familie, buren en vrienden zorgden ervoor dat alles perfect georganiseerd was en het een onvergetelijke dag werd. Wanneer je kinderen in het buitenland trouwen, maak je kennis met allerlei gewoonten en gebruiken die nieuw voor je zijn. De bruid trouwt daar bijvoorbeeld niet vanuit het ouderlijk huis, maar gaat met haar trouwjapon naar de kapster. Daar wordt ze gekapt en aangekleed waarna ze wordt opgehaald door haar vader voor de dienst in de kerk. Daar zien de bruidegom en de anderen haar dus voor het eerst in vol ornaat. Nou, ze straalde toen ze met haar vader de kerk in kwam! En Henk-Paul niet minder toen hij haar zo zag. Hoe het verder ging in de kerk en op het feest, en hoe mooi de klederdracht is in dat gedeelte van Noorwegen, kun je dus zien op het internet. Voor degenen die er in Noorwegen niet bij konden zijn, werd het in Eindhoven bij tropische temperaturen nog een keer dunnetjes over gedaan, compleet met trouwpak en bruidsjapon. En daar wonen ze nu dan ook heel gelukkig. Grete heeft nog een jaar te gaan met haar studie fysiotherapie en Henk-Paul werkt op een architectenbureau. Van Ivoorkust naar Senegal Dirk-Jan was voor deze gelegenheid weer even overgekomen uit Ivoorkust. Alles ging daar toen nog goed en hij was bezig zich voor te bereiden op het nieuwe seizoen. Maar half september ging het daar mis en moest de school waar hij werkt, overhaast worden geëvacueerd. Na een korte periode in Abidjan is hij samen met een aantal collega's en leerlingen uitgeweken naar Senegal waar ook een internationale school is van de WEC. Inclusief de staf zijn ze daar nu met tachtig mensen. Alleen was de school net bezig met een nieuw onderkomen waaraan nog steeds veel gebeuren moet. Er is bijvoorbeeld nog geen telefoon of elektriciteit. Naast het geven van wat lessen zal Dirk-Jan dus veel bezig zijn met praktisch werk. Hij heeft het er goed naar zijn zin. Wel heeft hij praktisch alles in Ivoorkust achter moeten laten. "Laat alles achter en volg Mij, dat is iets wat meer inhoud krijgt in tijden als deze," schreef hij kort na de evacuatie. "En het is gek: jammer als alles kwijt zou zijn, maar aan de andere kant, wat hebben we nou echt nodig?" In juli komt hij voor een jaar naar Nederland voor studie aan de Bijbelschool in Beugen. Binnenlandse zaken Hier in Finsterwolde gaat het best goed. We wonen er nu alweer ruim tien jaar. Yammi doet nog steeds met vreugde naast het huishouden de tuin. Behalve dan het zware werk, dat mag ik zo nu en dan nog doen. Dit jaar moest de bamboe eruit, een snelgroeiende woekeraar die de tuin begon door te wandelen. Met een schop lukte het niet om door de negen jaar dikke plak keiharde wortels heen te komen. Dan maar met een zware kloofbijl, maar ook dat bleek onbegonnen werk. Totdat ik op de jaarlijkse rommelmarkt een houweel tegenkwam. Daar kon de bamboe niet tegenop. Maar het is hardnekkig spul: elk achtergebleven stukje wortel begint gewoon weer opnieuw. Een paar jaar geleden heb ik tussen de bomen en struiken langs de weg ook wat bamboe geplant omdat dat zo mooi groen blijft in de winter. Toen wist ik nog niet wat ik nu weet... Maar de meeste tijd slijt ik achter de monitor: mailen, teksten schrijven voor o.a. het EO-kinderblad ZeGGus, en het afgelopen jaar natuurlijk ook wat video-montage in verband met de twee bruiloften die we achter de rug hebben. Leuk werk, maar erg tijdrovend! Ook ben ik bezig met het maken van cd's met allerlei onderwerpen van de mannenochtenden die we elke maand hebben in Winschoten of de diensten en conferenties waar we dit jaar bij betrokken waren, compleet met de tekeningen. Mocht je interesse hebben, dan kan ik je wel wat toesturen. Lokale activiteiten Doordat we op de zondagmorgen steeds vaker ergens anders moeten zijn, schiet het plaatselijke kerkbezoek er een beetje bij in. Wel gaan we nog steeds naar een veertien-daagse bijbelkring van de kerk. Tot op voor kort waren de predikant en ik de enige mannen tussen de tien overwegend bejaarde dames. Maar er is nu een man bijgekomen. We zingen oude vertrouwde liederen uit de bundel van Johannes de Heer en ik mag me verdienstelijk maken met de muzikale begeleiding op de banjo. Ook de bijbelkring aan huis gaat nog steeds door, maar we zijn maar met z'n zessen en er zit tot nu toe nog niet zoveel beweging in... Jonge tieners Des te meer beweging zit er in de jonge tieners die hier wekelijks over de vloer komen. Om je een indruk te geven hoe dat gaat, even een verslagje van een keer een maand geleden. "Het is nu woensdagmiddag tegen twee uur. Ik zit behoorlijk in spanning, heel vervelend, maar dat komt omdat de kinderen vanmiddag weer hier komen. Het zijn jonge tieners. Meestal twee of drie meiden die een paar jongens meenemen. De eerste keer dat ze dat deden waren het er wel zes! Ze weten van toeten noch blazen en vreten al van alles uit. We laten ze eerst in de kamer, ze drinken thee en ik neem het bord en probeer ze wat duidelijk te maken. Maar ondertussen zijn die meiden aan het giebelen met die jongens en laten ze elkaars mobieltjes piepen. Daarna neem ik de jongens naar zolder en ga tafeltennissen en monopoliën of zoiets. En Yammi probeert dan de meiden bezig te houden met bakken van appelflappen, het poffen van popcorn of het maken van collages met plaatjes uit de Margriet of iets in die lijn. Ook draaien we wel eens een video voor de hele club: een oude Kinderkrant bijvoorbeeld, of een aflevering van de Rode Draad. Maar het is elke keer erg onzeker: of ze allemaal komen, of een paar. Net fietsten ze al voorbij terwijl ze pas om half vier mogen komen. Daar word ik erg nerveus van! Vorige week stonden er al een paar vanaf half drie te wachten voor de winkeldeur! Op zich is het natuurlijk wel bijzonder dat ze willen komen! Vorige week was er één van die jongens jarig. We zijn er toen even geweest. Het bleek dat zijn moeder in augustus was weggelopen met een vriend van zijn vader. Die is ook nog aan de drank en aan de drugs. Zijn vader heeft zijn hart tegenover ons gelucht: een aardige vent en hij snapt er helemaal niets van. Ze waren al 18 jaar gelukkig getrouwd geweest! En nu dit, van de ene dag op de andere. Van die andere jongens weten we nog niet zoveel. Maar thuis is er bij bijna allemaal wel wat aan de hand waarschijnlijk. Ja hoor, ze waren er weer, net even over half drie. Maar ik heb ze nu maar even weg gestuurd..." Akelige ervaringen Dat was dus een maand geleden. Twee weken daarna waren de meisjes maar met z'n drieën, zonder de jongens. We kregen het erover dat je zomaar met de Here Jezus kon praten. "Kun je Jezus dan ook oproepen?" vroeg er één. Het bleek dat ze griezelige ervaringen hadden opgedaan met het oproepen van geesten door glaasje draaien en pendelen. Er vielen zomaar dingen van de kant vertelden ze... De jongens komen al een paar keer niet meer. De vader van één van hen belde op een avond aan en zei dat hij niet meer wilde dat zijn zoon bij ons kwam. Hij had al zo vaak gehoord van misbruik van kinderen die zo maar bij vreemden in huis kwamen, dat hij het zekere maar voor het onzekere nam. Het gevolg is dat er nu van alles over ons wordt verteld op de school waar die kinderen naar toe gaan. Dat hoorden we net voor de kerstvakantie. Dus mocht je zo nu en dan voor ons bidden, dan weet je nu waar we behoefte aan hebben: veel wijsheid om verstandig met zulke zaken om te gaan... De kinderen waar het allemaal mee begon, komen zo nu en dan nog. Het gaat nog steeds redelijk met Klaassie, Nathalie en Gerben. Het Grote Verschil De verspreiding van "Het Grote Verschil", de brochure over de emotionele verschillen tussen jongens en meisjes, gaat nog steeds door. Naast een Engelse, Russische en Deense vertaling is er nu ook een in het Frans (voor Afrika), het Spaans (voor Zuid Amerika) en in drie Indiase talen. We hoeven daar zelf niets aan te doen, het gebeurt gewoon! In een tijd waarin steeds meer kinderen van 11, 12 jaar al seksueel actief beginnen te worden onder invloed van tv-programma's zoals Goede Tijden, Slechte Tijden, jeugdbladen, sekslijnen en internet, en er zelfs al gedacht wordt aan het geven van seksuele voorlichting op de basisschool over zaken als anti-conceptie, hoop je maar dat ze door dit geschriftje gaan ontdekken dat er ook nog een andere manier is om met seks om te gaan. We krijgen in elk geval goede reacties en af en toe krijgen we een uitnodiging om hierover te spreken voor tiener- en jeugdgroepen. Nog wel verantwoord? Naar aanleiding van de geboorte van ons eerste kleinkind, worden we toch wel heel erg bepaald bij de wereld waarin dat arme kind moet opgroeien en wat ze allemaal te verwerken zal krijgen. Het is te begrijpen dat ook veel christen-echtparen zich beginnen af te vragen of het nog wel verantwoord is om in deze tijd kinderen te krijgen. En of de geestelijke bagage die je ze mee probeert te geven, wel op zal wegen tegen alles wat er vanuit de wereld op ze af zal komen. Het antwoord zal toch "ja" moeten zijn. Maar dan moeten wel alle geestelijke registers open en zullen we alles moeten gebruiken en toepassen wat God ons daartoe aanreikt, ook al strookt dat misschien niet altijd met onze geijkte leerstellige opvattingen. Ik heb het één en ander op papier gezet. Wanneer je interesse hebt, kan ik het je wel toesturen of doormailen. Laat het even weten. Het staat ook op internet. http://baarsen.com/kinderen_krijgen.html Vlooientheater Heb je wel eens gehoord van een vlooientheater? Mijn moeder vertelde me daar vroeger van. Dat ze in zo'n vlooientheater op de kermis gedresseerde vlooien hadden die niet tussen het publiek sprongen, maar allerlei kunstjes deden. Ze dacht dat ze met een heel klein schaartje de spiertjes van die vlooien hadden doorgeknipt! Maar nog niet zo lang geleden hoorde ik hoe ze dat in werkelijkheid deden. De vlooien werden gewoon in een doosje gezet met een dekseltje erop. Als ze daar nu maar lang genoeg in hadden gezeten, sprongen ze voor de rest van hun bestaan nooit meer hoger dan de hoogte van dat dekseltje! Geestelijk plafond Wanneer we lezen over de "overweldigend grote kracht die in ons werkt," en over het "deelhebben aan de krachten van de toekomende eeuw", en dat "God bij machte is om oneindig veel meer te doen dan we bidden of beseffen", dan bekruipt ons toch het gevoel dat we met z'n allen ook in zo'n doosje hebben gezeten en meestal niet veel verder komen dan een paar heel kleine geestelijke sprongetjes. Hoe vaak worden we niet gehinderd door een soort van geestelijk plafond wanneer we geconfronteerd worden met de geestelijke en lichamelijke nood om ons heen. Terwijl we, als we de Bijbel mogen geloven, reuzensprongen zouden moeten kunnen maken. Zou de Here Jezus ons daar niet wat meer over willen leren in de komende jaren? Vast wel! Volgens Paulus is Hij bij machte alle genade in ons overvloedig te schenken, opdat wij in alle opzichten, te allen tijde van alles genoegzaam voorzien, in alle goed werk overvloedig mogen zijn! Met minder kunnen we toch niet meer toe? Daarom is het onze nieuwjaarswens voor jullie en voor onszelf, dat we daar maar veel van zullen gaan ervaren in de komende tijd! Enne.... ook heel erg bedankt voor jullie goede wensen! Dick & Yammi. |
Beste familie, vrienden en bekenden! "We moeten maar eens gaan uitkijken naar een appartement!"zei Yammi een paar weken geleden plotseling tegen me. "Een appartement?! Hoe kom je daar nou bij?" "Nou, wanneer Henk-Paul en Grete in Noorwegen ook kinderen gaan krijgen, en we Dirk-Jan ook zo nu en dan eens moeten opzoeken in Afrika, dan krijgen we problemen met de tuin!" Tja, een weekendje Noorwegen of Afrika kan natuurlijk niet. Zelfs een weekendje België is eigenlijk al aan de korte kant. Voor familiebezoek zullen we in de toekomst dus moeten gaan rekenen in weken wil het een beetje effectief en zinvol zijn. Maar voorlopig ga ik er maar van uit dat de soep niet zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend. Verhuizen naar een appartement ligt nu nog een beetje buiten m'n denkraam moet ik eerlijk zeggen. Henk-Paul en Grete Ja, Henk-Paul en Grete zijn sinds september naar Noorwegen geëmigreerd. Aanvankelijk waren ze van plan nog een paar jaar in Eindhoven te blijven. Maar nadat Grete in juni afgestudeerd was als fysiotherapeute en ze onverwacht een deeltijdbaan aangeboden kreeg in de streek waar ze vandaan komt, was het gauw bekeken. De eerste september kon ze al aan de slag en ze kon net genoeg verdienen om een buitenlander als echtgenoot te mogen meenemen! Gelukkig offerde Henk-Paul zich nog vijf weken op om hier kozijnen te vernieuwen, de buitenboel te schilderen en zijn grenenhouten vloer bij ons te leggen. Wanneer je weet hoe vreselijk ik klussen vind, kun je je voorstellen hoe geweldig we dit vonden! Henk-Paul is nu aan de taalstudie. Pas daarna kan hij in aanmerking komen voor werk. Begin januari betrekken ze hun woning in een christelijk conferentiecentrum als toezichthouders. Daar hebben ze ook al een kerstdiner voor zo'n 36 Chin-Burmezen georganiseerd, asylzoekers uit Noord Burma. De kerk stelde spontaan een behoorlijk bedrag beschikbaar dat alle kosten ruimschoots dekte. Het was voor het eerst dat er zoiets gedaan werd en iedereen was erg enthousiast. Dirk-Jan Na een jaar in Senegal is Dirk-Jan nu een jaartje in Nederland voor zijn Bijbelschool-opleiding in Cornerstone, Centre for International Studies in Beugen. Hij heeft het er erg naar zijn zin. Hij woont met nog twee andere studenten in het dorp, in een mooi verbouwde schuur. Buiten zijn studie om is hij weer actief in zijn thuis-gemeente Salem in Wageningen. Ook werd hij gevraagd om samen met iemand anders mee te werken aan een Alpha-cursus. Er was maar één deelnemer: een frans-talige asielzoeker uit Burundi! Maar het is een goede voorbereiding voor de volgende keer. Dan misschien met wat spelers van de basketbal-club waar hij elke week mee sport, wie weet! Het ziet ernaar uit dat Dirk-Jan na zijn studie teruggaat naar Ivoorkust. Er zijn namelijk plannen om met een beperkt aantal zendelingen-kinderen daar toch weer een internationale school te beginnen, maar dan wel in een veiliger gebied dan waar ze zaten. Laniëlle, Wim en Jiska Die hebben het goed met elkaar. Jiska werd 6 december één jaar en stapt vrolijk rond. Yammi staat in de startblokken om er voor de tweede keer te gaan kramen. Als alles volgens de berekeningen verloopt, gaat het één dezer dagen gebeuren! Hun huis is nog steeds een zoete inval en het is een komen en gaan van jonge mensen. Ze organiseerden met elkaar een kerstconcert met een gelegenheidskoor en -band waar zo'n 400 bezoekers op afkwamen, meer dan ze hadden verwacht. Heel bemoedigend voor zo'n stad als Gent. "De directie en het personeel van de gevangenis te Gent wensen u een prettig eindejaar en een voorspoedig 2004!" stond er op een kaart die we tot onze verrassing kregen. Een paar keer mocht ik namelijk weer met ze mee naar de wekelijkse samenkomst in de gevangenis met m'n tekenbord, want daar zijn ze nog steeds bij betrokken. Laniëlle en Wim hebben zich opgegeven voor een DTS-opleiding van Jeugd met een Opdracht in Heerde. Het is een discipelschapstraining van vijf maanden, een korte, praktische bijbelschool-opleiding, ook geschikt voor jonge gezinnen. Ze zien daar erg naar uit! Maar wat het daarna gaat worden, weten ze nog niet... Lokaal nieuws Bij de plaatselijke jeugd is weinig vooruitgang te bespeuren. De jongens komen niet meer, een paar meisjes nog wel, maar erg onregelmatig. Soms komen ze elke dag en dan zie je ze weer een hele tijd niet. Vorig jaar om deze tijd logeerde Carola hier, een jonge zuster uit den Haag. Het klikte wel met de meisjes en ze bood aan om in de zomervakantie een soort vakantie-bijbelklub met ze te doen. Samen met een vriendin maakten ze er een lang weekend van met twee van de meisjes. Het ging best goed maar je bereikt er op deze manier maar zo weinig. Krantje Carola had me bij de eerste ontmoeting al het idee aan de hand gedaan om een krantje voor ze te maken dat ze op school zouden kunnen uitdelen. Nu heb ik wel wat met krantjes. Op de knapenvereniging maakte ik in de jaren veertig van de vorige eeuw al een muurkrant op pakpapier. Op de MULO gaf ik onder de banken een handgeschreven klaskrantje door onder de naam De Leugenzak. In militaire dienst schreef ik mijn dagelijkse frustraties van me af in een prikbord-krantje met dezelfde naam. En bij de EO kreeg ik zowaar de gelegenheid om een televisie-kinderkrant te produceren met als puzzelprijs "De Krant van Bas"! Maar om nu even een tienerkrantje op te hoesten voor de jeugd van Finsterwolde dat aantrekkelijk genoeg is om niet meteen in de prullenbak te verdwijnen, dat is nogal wat! Internet Nu was ik een jaar daarvoor in een computerzaak in Gent een boek tegen gekomen over het maken van websites op Internet. Het was zo leuk en aantrekkelijk geschreven dat ik het maar kocht, niet wetend wat ik er eigenlijk mee zou moeten. Ik probeerde wel wat, maar voor m'n gevoel was het alleen maar tijdverspilling. Totdat ik half januari middenin de nacht plotseling het idee kreeg om een web-tienermagazine te maken voor Finsterwolde en de rest van Nederland! Daar heb je geen papier en dure inktpatronen voor nodig, het verdwijnt niet in de prullenbak, de oplage is onbeperkt en het maken ervan is een stuk eenvoudiger dan wanneer je het allemaal op papier moet doen en daarna moet uitprinten of kopiëren en verspreiden Tegengif Hoe moest het heten? Eén van de meisjes nam een keer een nummer mee van "BreakOut!" een hedendaags tienerblad. Ik kon m'n ogen niet geloven toen ik het doorbladerde. Onvoorstelbaar wat meisjes van 12, 13 jaar allemaal over zich heen halen met zulke bladen! Ja, "BreakFree!" Dat zou een goede naam zijn voor wat tegengif leek me. Op het Internet vond ik een onbekend en eenvoudig programmaatje voor het maken van websites: Coolpage. Daar kon ik als volslagen leek meteen redelijk mee overweg. Tenslotte gaf een kennis me de tip om een hosting account te nemen bij Crossspot, een christelijke domeinverschaffer, redelijk goedkoop en veel ruimte voor je geld. Breakfree.tk Nu dacht ik dat de naam BreakFree best origineel was. Mooi niet dus! Het is een veel gebruikte naam voor reisbureaus en campings! Alle Breakfree domeinen waren al bezet en ook Breakfree.nl ging aan m'n neus voorbij. Gelukkig, Breakfree.tk was vrij. Dat is het dus uiteindelijk geworden. Ondertussen staan er nu vijf afleveringen op het wereldwijde web plus een Special over Goede Vrijdag en Pasen. Als je de gelegenheid hebt moet je het maar eens bekijken. Ik ben nu bezig met een aflevering over "Finsterwolde?! Nooit van gehoord!" Of het bekeken wordt? Geen idee! De meisjes die hier komen vinden het in elk geval wel gaaf en ze schamen zich niet om op school flyertjes te verspreiden. In de bieb is er een postertje opgehangen en binnenkort hoop ik een stukje te kunnen plaatsen in het plaatselijke huis-aan-huis blaadje. Maar het is toch fascinerend dat je vanachter je pc je hele geestelijke kapitaal wereldwijd ter beschikking kunt stellen! Daar zal ik bij leven en welzijn nog wel even zoet mee kunnen zijn... Gerben, Nathalie en Klaassie Dat zijn de kinderen die hier al vanaf het begin bij ons binnen kwamen. De oudste, Gerben (19) zien we nog vrij regelmatig. Hij is meegeweest naar een jeugdweekend in Gent waar er met hem gebeden is. Hoewel lezen niet zijn sterkste kant is, leest hij zo nu en dan stukken in Het Boek. Wat hij begrijpt, onthoudt hij goed. Alleen heeft hij hier geen goede vrienden. Korte tijd is hij aan de drugs geweest, maar kwam er gelukkig zonder kleerscheuren weer van af. Achteraf een goede ervaring. Hij heeft z'n vakdiploma gehaald in metaalbewerking en krijgt in januari een nieuwe baan. Nathalie (16) loopt deeltijd stage in een bejaardencentrum. Dat gaat erg goed. We zien haar bijna nooit meer, maar krijgen via Gerben de indruk dat ze zuinig is op zichzelf. We bidden de sterren van de hemel dat de Here haar een grondige afkeer geeft van alles wat niet deugt en dat ze zich niet zal thuisvoelen in de dingen van de wereld. En dat ze uiteindelijk zo ver komt dat ze radicaal zal kiezen voor datgene wat ze hier zoveel jaren mocht ervaren van de Here Jezus. Met Klaassie (14) gaat het minder goed. Hij heeft twee jaar TBS gekregen in verband met een zedendelict. Wat er precies is gebeurd, weten we niet. We mogen geen contact met hem hebben. Volgens Gerben keek hij naar pornovideo's van z'n vader. Ook voor hem bidden we uiteraard nog steeds: dat hij daar niet in verkeerde handen zal vallen en dat alles uiteindelijk zal mogen meewerken ten goede. Het zal toch niet voor niets zijn geweest dat hij hier zoveel jaren bijna dagelijks over de vloer is geweest. Gemist Wat we in dit verband wel heel erg hebben gemist, is een goede plaatselijke gemeente waarin deze kinderen een plek hadden kunnen vinden met andere jongens en meisjes die met Jezus wilden leven. Nu hebben ze onder hun leeftijdsgenoten alle drie heel erg alleen gestaan. Wel namen ze af en toe eens een vriendje of vriendinnetje mee naar het "Jezus-en-God-clubje" zoals ze dat hier noemden, maar die hielden het doorgaans niet zo lang met ze uit. Dan werden ze namelijk jaloers dat er ook aan anderen wat aandacht werd besteed... Huis- tuin- en keukennieuws Yammi heeft haar winkel nog steeds twee dagen per week open, en ook op andere dagen als we thuis zijn. De eieren- bonen- en erwtenomzet is redelijk stabiel gebleven. En wat de tuin betreft was het een prima peren- appelen-, pruimen- en aardbeienjaar. De vissen hebben we afgelopen jaar nauwelijks gezien. Waarschijnlijk schuw geworden door de reigers die de vijver vrij regelmatig met een bezoek vereren. In het begin van het jaar hadden we een paar maanden een tuinman! We ontmoetten Max in de kerk en hij werd een goede vriend van ons. Hij had een bewogen leven achter de rug, maar had zijn rust gevonden in het vertrouwen op God. Wonderlijke verhalen kon hij daarover vertellen. Hij heeft heel wat gedaan in de tuin totdat hij een plaats kreeg in een tehuis voor mensen die moeite hebben om alleen te wonen waar hij zich nu prima thuis voelt. Dat we zijn volkswagenbus toen konden overnemen, kwam heel goed uit in verband met de verhuizing van Henk-Paul en Grete! Hoogtepunten Overigens bezoeken we de plaatselijke kerkdiensten niet zo vaak meer. In het afgelopen jaar werd ik 34 keer gevraagd om te spreken in andere gemeenten en ook voor het komende jaar zijn er al heel wat zondagen ingevuld. Ik heb dat wel nodig want het is erg frustrerend is wanneer je plaatselijk zo weinig kwijt kunt van het zicht dat je krijgt op het leven met Jezus. Ook het maandelijkse mannenontbijt in Winschoten is erg bemoedigend. Vooral het contact met de twee broeders met wie ik dat samen mag doen ervaar ik als een grote zegen. Hoogtepunten waren dit jaar het hemelvaartsweekend met de evangeliegemeente van Hardinxveld/Giessendam (waar we o.a. bepaald werden bij de verantwoordelijkheid van vaders voor de kleding van hun vrouwen en dochters n.a.v. Spr.5:14-20!), de vakantieweek met de jeugd van de koffiebar uit Papendrecht en de verschillende weekends met tieners uit resp. Ede, Hardinxveld/Giessendam, Veenendaal en Sliedrecht. Met uitzondering van het mannenwerk is Yammi bij al deze activiteiten niet bij me weg te slaan en is ze een onmisbare steun achter de schermen! Honger en dorst naar meer "Indien iemand dorst heeft, hij kome tot Mij en drinke!" riep Jezus een keer tot een feestvierende menigte op het Loofhuttenfeest. "Wie in Mij gelooft, gelijk de Schrift zegt: stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien!" Terugziende op het jaar dat achter ons ligt, verwonderen we ons erover dat het ook nu nog zo waar is. Elke keer is er weer meer dan genoeg om zelf uit te leven en om aan anderen uit te delen! De enige voorwaarde is honger en dorst naar meer! Met dit laatste willen we jullie graag een rijk gezegend 2004 toewensen en jullie heel erg bedanken voor alle goede, mooie en creatieve wensen die jullie ons hebben doen toekomen! Dick& Yammi |
Beste familie, vrienden en goede bekenden! Sinds we hier wonen kunnen we niet nalaten om jullie rondom deze tijd een korte(!) jaarlijkse update te geven van onze belevenissen van het voorbijgegane jaar. Hier gaat ie dan maar weer. Eerst maar wat familienieuws, want er is wel het één en ander gebeurd. Tweede kleindochter We zijn weer een kleindochtertje rijker! Laniëlle en Wim kregen er op 14 januari een lief, kaal en mollig meisje bij dat nu al bijna begint te lopen: Loïs. Ondertussen heeft ze met haar vader, moeder en zusje Jiska al een discipelschapstraining van Jeugd met een Opdracht van vijf maanden achter de rug inclusief een "outreach" van twee maanden in de Oekraïne! Ze heeft het prima overleefd, evenals de rest van het gezin. Ze zijn weer veilig op de basis in Gent teruggekeerd en kunnen terugzien op een ‘geweldig vreselijke en vreselijk geweldige tijd' zoals ze in hun laatste nieuwsbrief schrijven. "We hebben dan ook heel bijzondere dingen meegemaakt, o.a. met straatjongeren, zigeuners, plaatselijke christenen, zendelingen, kinderen tijdens kinderkampen, maar vooral in ons team zelf: drie singles en vier gezinnen met samen acht kleine kinderen, constant op elkaars lip..." Na even op adem te zijn gekomen, werken Wim en Laniëlle weer, allebei parttime. Wim in het ziekenhuis (operatiekwartier) als schoonmaker en daarnaast twee dagen per week als administratief medewerker van een bedrijf die foto's van sportteams maakt, en Laniëlle in het observatiecentrum De Waai voor jongens tussen 12 en 18 jaar met problematische opvoedingssituaties. Derde dochter Omstreeks de tijd van de komst van ons tweede kleindochtertje kwam Dirk-Jan met de verrassende mededeling dat wij er, als alles goed ging, ook nog een dochter bij zouden krijgen: Mirjam Fabriek! En het ging inderdaad goed: een half jaar later kon de vader van de bruid, wethouder en loco-burgemeester van Putten en voor deze gelegenheid als ambtenaar van de burgerlijke stand, op 5 juli het huwelijk voltrekken. Wie is Mirjam? Een sportieve leuke meid, opgegroeid in Putten met als buren een paar zusters-diaconessen die kinderwerk deden. Ze deden hun werk goed want Mirjam leerde door hen al vroeg de Here Jezus kennen en wist toen ook al zeker dat ze zendelinge zou worden. Na de basis- en middelbare school deed ze de Pabo en ging daarna naar het midden Oosten. Daar gaf ze onderwijs aan een internationale groep kinderen waarvan de ouders in een ziekenhuis werkten. Teruggekomen ontmoette ze Dirk-Jan op de Bijbelschool waar hij bezig was met het afronden van zijn opleiding. Ze raakten aan de praat en kregen de indruk dat ze wel eens voor elkaar bestemd konden zijn! Om te zien of ze beiden wel dezelfde roeping hadden, gingen ze twee weken naar de internationale school in Senegal waar Dirk-Jan een jaar had gewerkt. En ja hoor, dat bleek inderdaad het geval! Met het bovenstaande als logisch gevolg! Drie dagen feest Voor het feest hadden Dirk-Jan en Mirjam voor drie dagen conferentieoord "Emmaüs" in Helvoirt afgehuurd. Daar vond ook de inzegening plaats, in de open lucht. Alle drie dagen was het prachtig weer waardoor er buiten volop kon worden gesport, gewandeld, gebarbecued, gepicknickt en bijgepraat. Vier goede Ichthusvrienden en hun aanhang namen de hele catering voor hun rekening en maakten er ook nog eens een culinaire happening van. Inmiddels heeft Dirk-Jan zijn studie op Cornerstone afgerond en is, net als Mirjam al eerder, aangenomen als langverband-zendingswerker bij de WEC. Tot april wonen ze in Brussel om zich de Franse taal meer eigen te maken, komen dan nog een paar maanden naar Nederland waarna ze met z'n drietjes naar Senegal hopen te gaan. Jawel, we zijn in blijde verwachting van ons derde kleinkind! Noorwegen In Noorwegen hebben Henk-Paul en Grete ook bepaald niet stilgezeten. Hoewel, de laatste weken kon Henk-Paul niet veel anders. Begin december was de buitentrap van hun appartement door bevriezing wat gladder dan hij dacht waardoor hij onderaan de trap een dubbele scheenbeenbreuk opliep. Gelukkig had hij zijn mobieltje bij de hand zodat hij Grete die nog boven was, kon vragen hem maar even naar het ziekenhuis te brengen. Over een week krijgt hij loopgips... Vrijwilligersproject Vorig jaar schreven we dat ze een kerstdiner hadden georganiseerd voor zo'n 36 Burmese vluchtelingen die bij hen in de buurt een plek hadden gekregen. Dat sloeg zo aan bij de plaatselijke bevolking dat ze daarna van alles voor de vluchtelingen gingen organiseren. De regionale vluchtelingenconsulent was daar zo enthousiast over dat hij ze nomineerde voor de Noorse vrijwilligersprijs die jaarlijks door de overheid wordt uitgeloofd voor het beste vrijwilligersproject. En die kregen ze nog ook! Verdere activiteiten Verder zijn ze bezig met jeugd en kinderen binnen en buiten de kerk en blaast Henk-Paul met zijn mondharmonica de zanggroep van zijn schoonvader (jeugd van vroeger!) wat nieuw leven in. In zijn normale doen werkt Henk-Paul voor twee vrienden die een klein timmerbedrijf runnen voor o.a. renovatie van oude gebouwen. Daar heeft hij het erg naar zijn zin. Grete werkt nog tot maart als fysiotherapeute waarna ze aan een nieuwe baan hoopt te beginnen. Ze krijgt dan de verantwoordelijkheid voor een driejaren-project waarin vluchtelingen die in Noorwegen een plek hebben gekregen, wordt onderwezen hoe ze zo gezond mogelijk in hun nieuwe land kunnen leven. Een paar maanden geleden merkten we dat een lang-weekend Noorwegen best te doen is. Henk-Paul en Grete wonen niet al te ver van de haven van Kristiansand en konden ons daar makkelijk ophalen en wegbrengen. Dus we lieten de auto in Denemarken en gingen als voetgangers de boot op: € 35.= retour per persoon. Dat is 65+ tarief en gratis parkeren! Vijf-en-zestig-plus Ja, Yammi trekt sinds juli van Drees! We zijn zo langzamerhand beiden op een leeftijd gekomen waarop je gaat zeggen: "Weet je wel hoe oud ik al ben?" Maar gelukkig blijven echte ouderdomskwalen ons tot nu toe, God zij dank, bespaard en konden ook het afgelopen jaar gewoon doorgaan met de dingen waar we al mee bezig waren. Yammi doet nog steeds het meeste tuinwerk. Weinig aardbeien en bonen van ‘t jaar, maar wel veel bessen en peren. De pruimenoogst leek ook heel overvloedig te worden, maar die verwachting werd de bodem ingeslagen doordat massa's wespen in korte tijd vrijwel de hele oogst naar binnen werkten! We kregen te laat door dat er een wespennest zat opzij van de schuur... De buurtkinderen De kinderen uit de buurt zien we niet meer. Alleen Gerben, de oudste van de drie die hier als eersten kwamen, komt elke keer nog even langs. Hij gaat nu werken bij een verkoper van spullen die nodig zijn voor hennepteelt. Allemaal legaal volgens hem, maar blij zijn we er niet mee, dat is duidelijk. Hij is wel open en we kunnen verder redelijk met hem praten. Met zijn half-zusje gaat het ook niet al te verkeerd, terwijl haar jongste broer nog steeds vast zit. De andere meisjes die hier vroeger kwamen zijn nu allemaal in Winschoten op school en zijn ook uit zicht. Wel gaan we ervan uit dat wat ze hier gehoord en beleefd hebben, niet voor niets is geweest. Ze zijn nog dagelijks in onze gedachten wanneer we bidden. Open deuren Plaatselijk kunnen we nog steeds niet veel kwijt. Gelukkig zijn er een aantal gemeenten hier in het Noorden waar ik regelmatig mag spreken en ook elders in Nederland zijn er een paar open deuren. Met m'n tekenbord, want zonder dat ding voel ik me toch een soort van gehandicapt! Soms komt daar wat commentaar op. Te schools, liever een gewone preek. Nou, die horen ze al genoeg denk ik dan maar. De verschillende tiener- en jeugdbijeenkomsten over Het Grote Verschil tussen jongens en meisjes waren afgelopen jaar ook heel bemoedigend evenals het maandelijkse mannen-ontbijt in Winschoten. In Haulerwijk is sinds november ook een maandelijkse mannenavond gestart door een paar broeders die een paar jaar geleden in Haren naar die avonden kwamen. Ze misten die toch wel en ik werd gevraagd om dat samen met hen te gaan doen. Graag natuurlijk! Internet Kon ik in de vorige nieuwsbrief nog schrijven dat ik druk bezig was met Breakfree (een internet-magazine voor de jeugd van Finsterwolde en de rest van Nederland!), afgelopen jaar is daar te weinig van gekomen. Alleen een aflevering over Sinterklaas en een special over Kerst en Finsterwolde kwamen erbij en dat was het dan! Wel worden de websites redelijk bezocht en bekeken. Dit jaar hoop ik er weer wat meer tijd aan te besteden. Wel moet je even kijken naar ons familienieuws met foto's van het afgelopen jaar: http://brfree.net/familienieuws . Oude programma's Ik heb me wel eens afgevraagd of ik wat kon doen met de kinderprogramma's die ik ooit bij de EO heb gemaakt. Het originele materiaal is niet meer te gebruiken: film, gemonteerd met tapelassen die uitgedroogd zijn en loslaten! Gelukkig staan bij de EO alle uitzendavonden op VHS-cassettes in het archief en ‘k heb toen de kinderprogramma's die ik daar kon vinden maar gekopieerd op mini-DV. Veel werk, en de kwaliteit was niet om naar huis te schrijven, maar op één of andere manier vond ik het toch de moeite waard. Kinderkrant-DVD Halverwege het jaar kreeg ik een telefoontje van de PR-afdeling van de EO dat ze van plan waren om een DVD uit te brengen met een aantal afleveringen van de Kinderkrant, en of ik wilde doorgeven welke afleveringen daarvoor geschikt waren en waar ze te vinden zouden zijn. Toen ik ze vertelde dat ik de meeste afleveringen in huis had en ze voor dit doel digitaal zou kunnen aanleveren, reageerden ze heel enthousiast: dat zou ze veel werk besparen. Ik ben wel meer dan een maand bezig geweest om er alle ongeregeldheden uit te monteren, maar het lukte. Op de familiedag kon de kant en klare DVD gepresenteerd worden! Foutje! Maar het muisje had een staartje. Toen ik een aflevering van de DVD wilde laten zien aan een groep jeugd die hier een weekendje was, bleek dat er een stukje geluid ontbrak. Bij alle vijf DVD's die ik als presentie-exemplaar had gekregen was dat het geval. De volgende dag meteen de EO gewaarschuwd dat ze zich moesten voorbereiden op de gevolgen! Uiteindelijk bleek het een fout van de fabriek te zijn die de hele oplage zonder problemen overmaakte. Een geluk bij een ongeluk Nu worden er hier in Winschoten elk jaar drie "Doe-Dagen" georganiseerd als kinder-evangelisatie. Daar wordt van alles gedaan, van pannenkoekenbakken tot sleutelen aan oude computers en daar komen dan dagelijks zo'n 800 kinderen op af! Wat zouden ze bij de EO doen met die afgekeurde DVD's die ze nog over hadden! Toch niet vernietigen?! Gauw gemaild en verteld wat we er hier mee zouden kunnen doen! "Waar wil je ze hebben?" mailden ze terug. En zo kregen we de beschikking over 400 DVD's om de volgende keer op de Doe-dagen uit te delen. Eén per gezin, dan zijn er net genoeg waarschijnlijk. Maar dan wel met een stickertje erop dat het om een afgekeurd exemplaar gaat, dat was de voorwaarde. Een geluk bij een ongeluk! Nieuwe buren. Al ruim twee jaar stond het huis naast ons leeg. En wij maar bidden om goede buren! Want op een huis met veel achterstallig onderhoud met een vraagprijs die daarmee in overeenstemming is, kan van alles afkomen! Ons gebed werd verhoord. Het werd een handelaar in tweedehands goederen met zijn vrouw, hond en dochter. Hij pakte de zaak rigoureus aan en sloopte gelijk de schuur en de garage om met de auto achter zijn huis te kunnen komen. Inmiddels heeft hij er eigenhandig een dubbelwandige schuur neergezet van toneelpanelen bekleed met asfaltpapier. De rechterhelft van het huis wat ooit een schilderswinkel was, staat nu vol met kringloopspullen. Al met al is het er wel wat rommeliger op geworden, maar we kunnen niet anders zeggen dan dat ons gebed inderdaad is verhoord: het zijn doodeerlijke en vriendelijke mensen bij wie je nooit tevergeefs aanklopt. En gaan we ooit verhuizen, dan hoeven we er niet over in te zitten waar we met al onze rommel heen moeten! Verhuizen? Over verhuizen gesproken, zoals jullie zien, wonen we nog steeds in het hoge noorden! Misschien kunnen jullie je nog herinneren uit onze vorige nieuwsbrief, dat Yammi toen op de gedachte was gekomen dat het misschien wel tijd werd om eens naar een appartement om te zien. Dirk-Jan, onze oudste, vond dat best een goed idee, maar dan wel in de buurt van één van de kinderen. Want, zei hij, jullie worden een dagje ouder en wie kijkt er dan naar jullie om in Finsterwolde?! Senegal leek ons geen optie, emigreren naar Noorwegen is ook nogal ingrijpend. Maar Gent? Laniëlle zag het al helemaal zitten en de goede vrienden en bekenden daar aan wie ze het vertelde, waren allemaal enthousiast! Maar verder dan dat zijn we nog niet gekomen. Wie weet wat het nieuwe jaar nog gaat brengen... Nieuwjaarswensen Wat dat nieuwe jaar betreft: voor zover we dat nog niet gedaan hebben, allemaal een heel goed en gezegend 2005 toegewenst! En bedankt voor de goede wensen die we van jullie kregen. Hoe dit nieuwe jaar eruit zal gaan zien, is iets wat we ons allemaal afvragen na alles wat er het voorbijgegane jaar is gebeurd. Ik ben aan het lezen in het bijbelboek Jesaja en wat ik een paar dagen geleden tegenkwam in hoofdstuk 24 begint nu wel heel erg concreet te worden. Dat geldt ook voor wat Jezus zei over de eindtijd in Mattheüs 24 en in Lucas 21. Daarin spreekt Hij over aardbevingen en hongersnoden en het bulderen van zee en branding. Er wordt vaak gezegd dat er ook in de voorgaande eeuwen zulke natuurrampen zijn geweest, en dat is ook zo. Maar wat wel uniek is voor deze tijd is de communicatie. Sinds de torenbouw van Babel is er nog nooit een tijd geweest waarin de communicatie zo optimaal was. Waar de mens van toen van werd weerhouden, ontwikkelt zich nu in korte tijd met een ontzagwekkende snelheid. Dat wat hem eeuwenlang weerhield, lijkt nu te zijn verwijderd. Niets van wat de mens denkt te doen is hem nu onmogelijk meer. In dat licht zou de recente natuurramp en de wereldwijde reactie daarop wel eens een voorbereiding kunnen zijn van een wereldwijde eenheid die gekenmerkt wordt door: vrede, vrede en geen gevaar. "Wanneer deze dingen gaan gebeuren," zei Jezus, "richt je dan op en hef je hoofd, want jullie verlossing is nabij!'' Niemand weet hoe ver de tijd al gevorderd is, maar het is in elk geval een aansporing om de tijd goed te gebruiken en ons niet te laten inpakken door van alles waar je uiteindelijk helemaal niets aan hebt! Een hartelijke groet van ons beiden! Dick & Yammi |
Beste allemaal! Hadden we net Dirk-Jan ruim een maand geleden met een gerust hart uitgezwaaid op weg naar zijn nieuwe bestemming in één van de stabielere landen van Afrika, Ivoorkust, of er vindt daar voor het eerst sinds de onafhankelijkheid een staatsgreep plaats! Gelukkig zijn de berichten redelijk positief en is er in het gebied waar Dirk-Jan nu verblijft niets van te merken geweest. Maar toch... Communicatiestoornis... Ja, het is er niet rustiger en vrediger op geworden in de wereld sinds onze vorige nieuwjaarsbrief. Zouden we zo langzamerhand terechtgekomen zijn in de eindfase van onze huidige wereld-geschiedenis? Ik moet de laatste tijd vaak denken aan de oude geschiedenis van de torenbouw van Babel met die heel effectieve eeuwenlange communicatiestoornis. Daardoor werd toen voorkomen dat de mensen alles konden uitvoeren wat ze maar bedachten. Voor de mensen in die tijd was volgens dat verhaal namelijk alles mogelijk omdat de communicatie optimaal was. Daar werd toen dus een stokje voor gestoken door de spraakverwarring. Maar die communicatiestoornis is nu klaarblijkelijk opgeheven! Dankzij radio, TV, internet en e-mail is de communicatie nog nooit zo volkomen geweest. En ook de taal is geen barrière meer! Wat de mens eeuwenlang weerhield, is nu praktisch verdwenen. En wat in principe zo lang geleden al mogelijk was, is zich nu in een razend tempo aan het ontwikkelen. Alles wat een mens maar bedenken kan, is nu realiseerbaar. En die bedenksels zijn niet allemaal even fris... Alles komt goed! "Sinds een jaar geef ik op de vraag 'Alles goed?' het antwoord 'Nee'. Niet om interessant te doen, maar omdat dit het enige echte antwoord is op deze vraag!" schreef Andries Knevel in de eerste aflevering van het EO-programmablad van 't nieuwe jaar. Hij heeft gelijk, want heel veel is helemaal niet goed. Maar misschien kan de vraag 'Alles goed?' nog beter beantwoord worden met: 'Alles kómt goed!' Dat is toch ook waar?! Daar gaan we tenminste maar van uit. Wat er zich nu afspeelt in de wereld, zijn de barensweeën zei Jezus ooit eens. Wanneer die beginnen, moeten we ons oprichten en onze hoofden opheffen omdat de verlossing voor de deur staat. Met die bemoedigende gedachte in het achterhoofd gaan we maar verder met 't schrijven van deze jaarlijkse nieuwsbrief... Huis- tuin- en vijvernieuws. Veel nieuws is er niet te melden. Nog meer aardbeien dan vorig jaar en zoveel appelen dat we dagelijks nog steeds applecrumble eten als toetje! De aardappeloogst was redelijk, de vijver werd van de ene dag op de andere kristalhelder waardoor de steeds groter wordende karpers nu pas echt goed te bewonderen zijn en Yammi is nog steeds in alle bescheidenheid bezig het verantwoorde beheer van het één en ander in huis en tuin en in de winkel. Wat dat laatste betreft: de eiren-omzet is weinig spectaculair, maar wel stabiel! Wat er wel en wat er niet meer gebeurt. De kring in Beerta is jammer genoeg ter ziele. Ook zijn we sinds oktober opgehouden met de radiouitzendingen via de lokale omroep. Boelo Brul (85) en Jos Smit (76) die de uitzendingen al die jaren verzorgden en presenteerden, werd het een beetje te veel. Eerst dachten we de draad nog weer op te pakken in het nieuwe jaar, maar omdat ook de technicus plotseling vertrok hebben we er voorlopig maar een punt achter gezet. Wel jammer dat we deze kansen nu laten liggen. Het mannenwerk in Haren loopt gelukkig nog wel steeds goed. Elke maand komen we met gemiddeld 30 mannen bij elkaar en praten we over het in praktijk brengen van de dingen die we geloven. In de Ark in Ter Apel en op de camping de Sikkenberg hebben we op verschillende weekends en in de vakanties weer heel wat leuke, aardige en inspirerende mensen mogen ontmoeten. Daar knap je van op. En wat is het leuk wanneer goede kennissen van vroeger tot je verrassing in deze omgeving komen wonen en dat je na jaren weer contact krijgt met elkaar. Het afgelopen jaar kreeg ik ook weer wat uitnodigingen om te spreken in verschillende gemeenten in de omgeving, zowel voor de jeugd en hun ouders als in de zondagse samenkomsten. Laatst nog werden we opgebeld door een gemeente in Assen. Degene die daar zou spreken was letterlijk op zijn mond gevallen (vreselijk pijnlijk, 't is me ook een keer overkomen!) en ik werd gevraagd zijn plaats in te nemen. Zo kom je nog eens ergens. Niet te geloven... De laatste tijd begin ik vaak met de vraag: "Waarom is de Here Jezus eigenlijk gestorven en opgestaan?" Alle goede antwoorden schrijf ik dan op een bord en elke keer staat binnen korte tijd het hele bord vol mooie antwoorden. Maar één antwoord ontbreekt steevast. Zonder uitzondering. 't Is misschien wel het allerbelangrijkste antwoord! Het blijkt een blinde vlek te zijn. Het is bijna niet te geloven dat niemand het noemt, waar je het ook vraagt. Als je het niet gelooft, moet je het zelf maar eens uitproberen! Neem de proef op de som. Het staat in de tweede Korintebrief, hoofdstuk 5 vers 15. Voordat je het opzoekt, moet je voor de aardigheid alle antwoorden die je kunt bedenken voor jezelf eens opschrijven. En dan pas kijken wat daar staat! Ik zei net: zonder uitzondering. Dat is niet helemaal waar. Toen ik het vroeg in een jeugdkamp in Roemenië, was het eerste antwoord meteen raak. En een keer in Meppel, op een mannensamenkomst. Daar werd het helemaal aan het eind genoemd, nadat alle andere antwoorden al gegeven waren. Door de voorganger! Maar dat waren dan ook de enige uitzonderingen... Roemenië. Ja, we waren deze zomer in Roemenië. Met Laniëlle en de jeugd van de Goed Nieuws Gemeente uit Gent. We bivakkeerden in Baia Mare bij Gabor Virach, een energieke gepensioneerde huisarts die zich met zijn familie het lot aantrekt van ouderloze jongens en meisjes die uit de staats-kinderhuizen moeten omdat ze daar te oud voor zijn geworden. En dan zomaar op straat worden gezet, vaak zonder baan, zonder inkomen. Hij heeft in vertrouwen op God en met de hulp van verschillende sponsors uit Nederland en België een flat gekocht en was de appartementen aan het klaarmaken voor een veertigtal van deze jongens en meisjes. De jeugdgroep ging daar heen om te helpen en om in contact te komen met ze. We verheugden ons heel erg op de zonsverduistering, want die viel ook net in die periode. Dus trokken we onder leiding van Gabor twee dagen en een nacht de bergen in. Twee dagen prachtig helder weer. Maar toen het zover was, betrok de lucht en kregen we een zware regenbui over ons heen. Het werd behoorlijk schemerig, en als we niet hadden geweten dat er een verduistering was, dan hadden we dat alleen maar toegeschreven aan de dikke bewolking. Wel zonde van al die brilletjes die we hadden meegenomen.... Afgestudeerd! Voor Laniëlle was de 27e augustus de dag waarop ze samen met haar vriendin Marjan haar bul in ontvangst kon nemen. Ze werden heel leuk toegesproken omdat ze zelf hun afstudeerproject hadden bedacht. Ze wilden via een onderzoek namelijk aan de weet komen of hun "ouderwetse" ideeën over de verschillen tussen jongens en meisjes in seksuele beleving de toets van de wetenschappelijke kritiek wel konden doorstaan. En ja hoor, dat bleek inderdaad het geval! Ook prettig om te weten dat de inhoud van Het Grote Verschil (de verspreiding gaat nog steeds door!) nu wetenschappelijk onderbouwd is... Vlaams nieuws. Laniëlle woont nog steeds in Gent. Ze heeft sinds kort een passende deeltijdbaan bij een observatiecentrum voor jongens tussen de twaalf en de achttien die door de jeugdrechtbank voor een aantal weken zijn doorverwezen. Het is een centrum van de "Salesianen van Don Bosco", een RK orde die vooral onder jongens werkt die tussen wal en schip zijn geraakt. Ze begeleidt een steeds wisselende groep van zeven jongens met de bedoeling dat ze tot bezinning komen en op een ander been worden gezet. Ze heeft alle vrijheid om daar zelf vorm aan te geven en het gaat haar tot nu toe goed af. Het is alleen de vraag hoelang ze het daar volhoudt, want de meeste vrouwelijke begeleiders houden het er niet langer uit dan een paar maanden werd haar gezegd. Maar ze weet dat de Here haar daar heeft geplaatst en dat maakt natuurlijk wel een verschil. Verder is ze nog steeds actief in het jeugdwerk van de Goed Nieuws Gemeente. Ivoorkust. Dirk-Jan studeerde eind september af (tropisch landgebruik), en deed met goed gevolg een korte kandidatencursus bij de WEC, het zendingsgenootschap waarmee we al heel wat jaren een goede band hebben. Hij is zich nu met veel genoegen aan het inwerken op de Vavoua International School, een internaat van de WEC voor kinderen van zendelingen en ontwikkelingswerkers. Hij doet daar voorlopig praktisch werk. "In het begin ook druk geweest met namen leren!" schrijft hij. "Zes-en-twintig stafleden, dat was niet zo moeilijk. Maar al die kinderen: zestig in totaal! Op een enkeling na ken ik ze nu." "Alles is hier goed gegaan," schreef hij in zijn laatste mail. "Het land is weer rustig en alles gaat weer zijn gangetje. Op het moment niet zoveel muggen meer, het droge seizoen is begonnen, droog en stoffig. Niet altijd even geweldig, maar sommige dingen zijn wel lekker, zoals koele nachten. Ik gebruik drie dekens, het is soms echt koud in m'n slaapkamer, net zo koud als buiten..." Hij hoopt daar voorlopig twee jaar te blijven. De enige student. Henk-Paul is nu nog de enige student van de drie, bouwkunde. Hij vindt het niet altijd makkelijk om zich helemaal aan zijn studie te wijden omdat er nog zoveel andere belangrijke en interessante dingen te doen zijn. Hij heeft bijvoorbeeld een leuke opdracht gekregen om voor iemand een villa te tekenen wat bovendien voorziet in de kosten voor levensonderhoud. Ook is hij betrokken bij het werk onder buitenlandse studenten en heeft nog niet zo lang geleden samen met een Indonesische student een ander onderkomen gekregen. Maar het eind is in zicht. Over een paar maanden hoopt ook hij af te studeren. Net als Laniëlle vorig jaar, heeft hij zich een paar maanden geleden laten dopen. Overigens zijn ze alle drie nog/weer vrijgezel... Onze andere kinderen! Klaasje, Nathalie en Gerben zijn nu resp. 10, 12 en 15 jaar. Ze komen nog steeds regelmatig hier, zij het niet meer elke dag. Voor zover we het kunnen beoordelen, gaat het met alle drie nog steeds de goede kant op. Maar er komt heel wat op ze af. We bidden veel voor ze en we hopen maar dat we niet de enigen zijn... De plaatselijke kerk. We hebben nog niet zoveel contact met het nieuwe predikantenechtpaar van de Samen-op-Weg-gemeente waar we regelmatig naar toe gaan. Het zijn fijne mensen maar ze hebben het erg druk. We zitten al een paar jaar op een Bijbelkring die onder leiding van een gemeentelid elke veertien dagen bij elkaar komt. We zingen (met de banjo!) uit de Johannes de Heer bundel en er wordt veel en gezellig gepraat. Alleen komen de dingen die Yammi en ik naar voren brengen wel eens wat te persoonlijk bij ze over. "Jullie zijn geen Groningers!" zeggen ze dan. "Wij geloven hier anders!" En daar is dan wat hen betreft alles mee gezegd! Toch hebben we nog steeds het verlangen om trouw te zijn in het contact met de mensen van deze enige kerk van Finsterwolde en omgeving. We hopen maar dat het ooit nog een keer tot een geestelijke doorbraak komt. Daar bidden we om. De overbuurman. Toen we hier pas kwamen wonen maakten we kennis met de overbuurman die toen net te horen had gekregen dat hij MS had. Dat is inmiddels zeven en een half jaar geleden. Drie jaar geleden werd hij opgenomen in een verzorgingshuis. Daar ligt hij al geruime tijd in bed en de laatste maanden met veel pijn. Het enige wat hij nog kan is TV kijken, vooral 's nachts omdat hij dan niet kan slapen. We hebben nog steeds contact met hem maar je staat zo machteloos. Zijn gezondheid gaat alleen maar achteruit terwijl je hulpeloos moet toezien. Hij heeft veel uitzendingen van het radioprogramma dat we maakten gehoord, maar er is nog geen echte openheid om er met elkaar over te praten. Groep 8. Zelf mocht ik dit jaar verder gaan met de medewerking aan het EO-kinderprogramma Groep 8. De hele serie van 20 afleveringen wordt vanaf februari uitgezonden, 's woensdagsmiddags op Nederland 2 na kabouter Plop als ik het goed begrijp. Als je kinderen hebt in die leeftijd of je doet kinderwerk voor jonge tieners, dan is het best de moeite waard om ze op te nemen. Je kunt ze goed gebruiken als basis voor gesprek. Papendrecht en Kootwijkerbroek. In Kootwijkerbroek woont de voormalige secretaresse van de EO-Kinderkrant. Haar man heeft de leiding van een groepje tieners en gebruikt daarvoor vaak de teksten van Mijmeringen, het radioprogramma waar we het net over hadden. Met hen hadden we hier een leuk en zinvol voorjaarsweekend. We hebben ook nog steeds goede contacten met de koffiebar in Papendrecht. Afgelopen jaar hadden we zeventien medewerkers een weekend bij ons op bezoek als voorbereiding op de kampweek waarin ik de bijbelstudie zou doen. Zowel het weekend als de kampweek was erg de moeite waard. Voor ons is het zingen van zo'n groep jonge mensen in de plaatselijke kerk elke keer weer een hoogtepunt. Ook erg bemoedigend voor de mensen die hier nog naar de kerk gaan. Ze krijgen zo vaak de indruk dat er geen jongeren meer zijn die enthousiast de Here Jezus proberen te volgen. Twee huwelijken. Het inzegenen van twee huwelijken, dat was heel bijzonder. Want dit is nu niet direct mijn specialiteit om zo te zeggen. Het enige huwelijk dat ik ooit zo'n tien jaar geleden mocht inzegenen, liep namelijk op een scheiding uit! Nu is de zegen natuurlijk afhankelijk van het gebruik dat ervan wordt gemaakt, maar die ervaring was niet bepaald een bemoediging om dat ooit nog eens te doen! Toch had ik door de bijzondere band die we met beide stelletjes hadden, niet de vrijmoedigheid om nee te zeggen. Ook lieten ze zich niet afschrikken door mijn negatieve ervaring uit het verleden. Gelukkig maar, want in beide gevallen was het een gezegende belevenis en hebben er alle vertrouwen in dat het ze heel goed zal gaan. Ten slotte... Zo ligt het jaar 1999 weer achter ons. En daarmee ook de twintigste eeuw. Ik weet nog goed dat ze me op de lagere school ooit eens vertelden dat er in de Bijbel stond dat er steeds meer oorlogen zouden komen. Na afloop van de tweede wereldoorlog berekende ik dat er tussen de eerste en de tweede een periode zat van ruim twintig jaar. Dus ik verwachtte eigenlijk al voor 1965 het uitbreken van de derde! God-dank is dat er niet van gekomen en kunnen we terugkijken op ruim een halve eeuw vrede in dit gedeelte van de wereld. "En nu? Wat verwachten we Here? Onze hoop die is op U!" schreef David zo'n 3000 jaar terug in Psalm 39. Met die woorden in ons hart gaan we het derde millennium maar in. Met grote verwachtingen, toch wel. Er zijn nog zoveel dingen mogelijk. Maar laten we bij alles wat we nog kunnen doen vooral trouw zijn in het gebed voor elkaar. Dat zullen we allemaal heel hard nodig hebben. Heel erg bedankt voor alle goede, mooie en creatieve wensen en ook wat ons betreft een heel goed nieuwjaar toegewenst, zonder die nare blinde vlek! Hartelijke groeten, ook van de kinderen! |
1999 |
2000 |
2001 |
2002 |
2003 |
2004 |