De bekering van Roelofke

Nooit geweten!
Zoals ik al zei ben ik dus sinds kort op zoek naar God en alles daarom heen. Het kan mij ontzettend boeien, ik snap het zelf nauwelijks. Dit had je me 3 maanden geleden niet hoeven te vertellen, want ik had je dan waarschijnlijk uitgelachen. Oké ik wist het allemaal wel, maar het was in mijn hoofd en niet in m'n hart. Dat is een heel verschil. Nooit geweten, maar nu is mij dit toch wel heel duidelijk geworden. Ja, ik ben dus zoals ze dat noemen "bekeerd" of "wedergeboren" zoals ze dat dan noemen! Bij bekering dacht ik altijd aan mensen die niet geloofden en dan opeens gingen geloven. Maar nu weet ik dat iedereen zo'n bekering kan mee maken. Ook wanneer je eigenlijk je hele leven al christelijk bent geweest.

Terugblik
Ik was bij een vriendin in Amsterdam. Zij logeerde bij een evangelisten-echtpaar. ‘Niets bijzonders', zo dacht ik, maar het tegendeel bleek waar. Al gauw merkte ik dat dit heel bijzondere mensen waren, zelfs hun huis maakte een diepe indruk op mij. Ik kan dat eigenlijk niet goed beschrijven. Wel weet ik dat alhoewel het in hartje Amsterdam was ik mij er ontzettend veilig voelde. Ik kwam in gesprek met deze mensen en ik begon mij steeds meer in hen te interesseren.

Het deed me wat
Ik hoorde hun levensverhaal dat mij diep raakte. Ik werd er emotioneel van. De manier waarop God Zich in hun leven liet zien, was wow. Tja, ik zou willen dat je erbij geweest was. De vrouw zag dat het mij écht wat deed en dat ik ernaar verlangde óók zo'n band met God te mogen hebben. Ooh wat wilde ik dat graag. Ze vroeg mij: "Heb jij God al gevraagd of hij in je hart wilde komen wonen?" Ja, dat had ik wel eens gedaan. In mezelf had ik God gevraagd in mijn hart te komen wonen, maar of het oprecht geweest was wist ik niet. Het was ook al zo lang geleden en ik was toen nog zo klein.

Een geweldig moment
Toen vroeg ze mij of ik het nu dan wilde doen samen met hen. Nou ja, dat wilde ik wel, maar ik wist niet goed hoe en ik durfde ook niet zo goed. Maar mijn verlangen werd steeds groter. En dus heb ik God gevraagd om mijn leven helemaal te nemen. Het was een geweldig moment, al kon ik het nauwelijks uit m'n strot krijgen, zo graag wilde ik het. Opeens stond alles als het ware op z'n kop. Ik stond op dat moment recht tegenover HEM. Wauw, wat stroomde er

Uit m'n dak
Nu we het over zingen hebben. Zingen is mooi. Muziek is mooi. Ritme is mooi. Ja, zoals jullie wel begrijpen houd ik van muziek. Ik ging ‘s weekends vaak naar Zaal Dijk in Lemele. Natuurlijk, want daar gaat iedereen naartoe die ik ken en daar kan ik lekker uit m'n dak gaan. Laatst was ik dus ook in Dijk. In de grote zaal moest het sfeertje nog een beetje op gang komen, maar daar heb je de DJ's voor en daar had ik het volste vertrouwen in. Ik liep naar beneden naar de ‘Trylight'. Hier hoopte ik een swingende bende aan te treffen, maar wat ik eigenlijk had kunnen verwachten was ook zo.

Dooie boel
Hier was het dus nog helemaal een dooie boel. De DJ's hadden dat ook in de gaten en gooiden een plaat op met een ontzettend lekkere beat er in. Ja, dit beviel me wel. De beat maakte dat m'n hart sneller ging kloppen en het was alsof ik wel moest bewegen. Dat deed ik dus ook. Ik keek om mij heen en zag dat de DJ goed begrepen had dat deze plaat nodig was om de sfeer er in te brengen. Geen plaat als deze die dat beter had kunnen doen.
Dit flitste door mijn gedachten, maar die gedachten werden prompt afgebroken toen er opeens een vreselijke stem door de beat heen klonk.

Kippenvel
De stem zei: Pick up your weapons…fight and dance with the devillll! Ik begon te trillen en het kippenvel liep me over de rug, wat was dit…verstond ik het goed? Nee, nee…maar weer klonk het: Come on dance with the devil! Ik keek voorzichtig om mij heen, wat ik zag was een helemaal door het dolle geslagen menigte. Nogmaals dacht ik heb ik het goed verstaan? Nee, er was geen twijfel mogelijk. Wat was hier aan de hand? Hoorde dan niemand wat hier zo juist gezegd was? Toen kwam weer het refrein en klonk het weer met een harde dreun: Dance with the devil! En iedereen sprong als een gek in het rond…ik wilde wel gillen…ik kon wel janken… en wilde hard weg lopen.

Pijn in mijn hart
Ook merkte ik, dat alhoewel ik verstijfd aan de grond genageld stond, mijn hart het ritme al helemaal had over genomen en dat ik dus moest zorgen dat ik hier weg kwam. Met pijn in mijn hart ben ik weg gegaan. Pijn omdat niemand de satan zijn aanwezigheid voelde. Pijn, omdat ik niemand kon wakker schudden. Laat staan dat ik mijn eigen ritme-gevoeligheid in bedwang kon houden. Het was een verschrikkelijke ervaring.

Een plekje in mijn hart
Het was wel deze ervaring die mij deed beseffen dat wat de twee evangelisten hadden gezegd waar was…"Wanneer Jezus in je hart is, dat zijn Geest je bewust zal maken van dingen." Bewust, van dingen die God niet kan verdragen. De pijn die God voelt wanneer mensen zich laten meeslepen door de sneakie truckjes van de duivel. Dit zag ik zeker niet als een beperking, maar als een verlossing en ik begreep dat Jezus nu echt een plekje in mijn hart had gekregen. 'k Wil hem voor geen goud meer missen!